ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (16/8/2026) ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΙΝ

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

εἰ ἄλλοι τῆς ἐξουσίας ὑμῶν μετέχουσιν, οὐ μᾶλλον ἡμεῖς; ἀλλ᾿ οὐκ ἐχρησάμεθα τῇ ἐξουσίᾳ ταύτῃ, ἀλλὰ πάντα στέγομεν, ἵνα μὴ ἐγκοπήν τινα δῶμεν τῷ εὐαγγελίῳ τοῦ Χριστοῦ. (Α' Κορ. 9, 12)

Εάν άλλοι συμμετέχουν σε αυτό το δικαίωμά σας, δεν έχουμε πολύ περισσότερο εμείς; Εμείς όμως δεν κάναμε χρήση αυτού του δικαιώματος, αλλά υπομένουμε τα πάντα, για να μη δημιουργήσουμε κανένα εμπόδιο στο Ευαγγέλιο του Χριστού.

Εδώ ο απ. Παύλος αναφέρεται στο δικαίωμα που έχουν οι εργάτες του Ευαγγελίου να λαμβάνουν υλική υποστήριξη από την κοινότητα στην οποία υπηρετούν. Αναφέρει κάποιους άλλους που δέχτηκαν υλική υποστήριξη από τους Κορίνθιους. Πιθανότατα αναφέρεται σε χριστιανούς εργάτες ή αποστόλους. Εδώ, να διευκρινιστεί ότι η υλική υποστήριξη δεν είναι παρά τροφή και ενδύματα και όχι χρηματική αμοιβή για το κήρυγμα και τη διαποίμανση της Εκκλησίας. Το να λάβει αυτήν την υποστήριξη, ο Παύλος το βρίσκει σωστό. Εντούτοις, εκείνος και ο Βαρνάβας δεν το άσκησαν αυτό το δικαίωμα. Δεν ζήτησαν τίποτα κι από κανέναν. Δεν το κάνει από υπερηφάνεια αλλά από φόβο μήπως δημιουργηθούν υποψίες ή παρεξηγήσεις. Θα μπορούσε να κατηγορηθεί ότι πλουτίζει από το έργο του στην Εκκλησία, ότι είναι δηλαδή επαγγελματίας, ειδικά σε μια κοινωνία όπου υπήρχαν περιπλανώμενοι ρήτορες και δάσκαλοι που αμείβονταν για τη διδασκαλία τους. Δεν μας διδάσκει ότι είναι λάθος να συντηρείται οικονομικά ο εργάτης του Ευαγγελίου, αλλά αν αυτό μπορεί να βλάψει την πορεία του Ευαγγελίου, τότε ας παραμεριστεί! Μη ξεχνάμε ότι ο Παύλος έχει νωρίτερα ότι κοπιῶμεν ἐργαζόμενοι ταῖς ἰδίαις χερσίν (= κοπιάζουμε, εργαζόμενοι με τα ίδια μας τα χέρια Α' Κορ. 4, 12). Κάνει δηλαδή παράλληλα χειρωνακτική εργασία για να ζήσει. Το κήρυγμα παραμένει ως η κύρια αποστολή του αλλά για την αυτοσυντήρησή του δεν επαφίεται μόνο στην εκκλησιαστική κοινότητα. Δεν είναι εύκολο σε όλους τους ιερείς να εργάζονται παράλληλα με τα ιερατικά τους καθήκοντα. Ούτε όμως και αυτά είτε να παραμελούνται προς χάριν της αυτοσυντήρησης, ούτε αυτά να είναι ευκαιρία για πλουτισμό. Ο Παύλος μπορεί να παραιτήθηκε από το δικαίωμα του, αλλά το υποστηρίζει.

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΟΔΥΣΣΕΑΣ

Πολύς λόγος έγινε για την ταινία Οδύσσεια του Κρίστοφερ Νόλαν. Δεν θα πω εδώ τη εκτενώς τη γνώμη μου, ειπώθηκαν ήδη πάρα πολλά. Προσωπικώς η ταινία ανήκει στην παρακμή του δυτικού σινεμά, όπου δεν είναι παρά μια ασέλγεια παραπάνω στον Όμηρο. Αντ' αυτού λοιπόν, προτιμώ μιας και πολύς λόγος έγινε για το παγκοσμίου κληρονομιάς έπος, να βάλω το παρακάτω ποίημα του Τέννυσον «Οδυσσέας» που αλίευσα από το  Αναγνωστικό Στ' τάξεως του 1975 (έκδ. ΙΓ'). Εν αντιθέσει με το Νόλαν, ο ποιητής εμπνεύστηκε από τον ήρωα του Ομήρου και είναι είναι κατά πολύ προτιμητέος από την άχαρη ταινία... 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (09/08/2026) ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗΝ ΤΗΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ (Ι' ΜΑΤΘΑΙΟΥ)

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

βλασφημούμενοι παρακαλοῦμεν· ὡς περικαθάρματα τοῦ κόσμου ἐγενήθημεν, πάντων περίψημα ἕως ἄρτι. (Α' Κορ. 4, 13)

Όταν μας κακολογούν, εμείς απαντούμε με καλοσύνη· έχουμε γίνει σαν τα καθάρματα του κόσμου, το σκουπίδι όλων, μέχρι σήμερα.

Ο απ. Παύλος αναφέρεται στους απόστολους και το βίο που διάγουν ενώ κάνουν την αποστολή τους. Ζούσαν σε περιόδους διωγμών, και δεν τύγχαναν καλής αντιμετώπισης από τους εθνικούς. Εδώ μας λέει ότι τους βλασφημούσαν, κάτι που σημαίνει ότι τους έβριζαν, ότι τους πρόσβαλαν, ότι τους κακολογούσαν και ότι τους συκοφαντούσαν. Όχι, δεν υπερβάλλει ο Παύλος, το κλίμα ήταν αρνητικό γι' αυτούς. Εκείνοι πάλι αντιδρούσαν με καλοσύνη. Δεν ανταπέδιδαν με την ίδια συμπεριφορά. Δεν τους έδιδαν ούτε αφορμές, ούτε έπεφταν στο επίπεδό τους. Ως κήρυκες του ευαγγελίου της αγάπης, μόνο καλοσύνη έδιναν. Εφάρμοζαν την εντολή του Κυρίου «εὐλογεῖτε τοὺς καταρωμένους ὑμᾶς…» (Ματθ. 5:44). Τέτοια ήταν η εναντίον τους συμπεριφορά, που ένιωθαν λες και είχαν γεννηθεί ως καθάρματα και σκουπίδια! Ο Παύλος δείχνει το πόσο τιποτένιους τους είχαν, σε αντίθεση με τους Κορίνθιους στο 4, 8 που είχαν κιόλας χορτάσει, είχαν πλουτίσει και ένιωθαν σαν βασιλιάδες χωρίς τους απόστολους. Χρησιμοποιεί σκόπιμα υπερβολικά ταπεινωτική γλώσσα, ώστε να δείξει πόσο διαφορετικός είναι ο πραγματικός αποστολικός δρόμος από την κοσμική εικόνα της επιτυχίας. Και αυτή η άσχημη κατάσταση με τους διωγμούς και τις ύβρεις, δεν ήταν σε κάποια παλιότερη εποχή, αλλά συνεχίζεται μέχρι και τις μέρες που γράφονταν η επιστολή. Ο Παύλος θέλει να διορθώσει την αντίληψη των Κορινθίων για το τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος του Χριστού. Οι Κορίνθιοι είχαν αρχίσει να αξιολογούν τους πνευματικούς ανθρώπους με κοσμικά κριτήρια (κοινωνικό κύρος, σοφία, δύναμη, επιτυχία, κ.α.) ενώ ο ο Παύλος τους δείχνει το δρόμο του Αποστόλου που είναι ο δρόμος της ταπεινώσεως και της θυσίας. Στην πραγματικότητα είναι μίμηση του ίδιου του Χριστού: ο χριστιανός δεν αποδεικνύει την πνευματική του δύναμη ανταποδίδοντας το κακό, αλλά νικώντας το κακό με το αγαθό.

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΗΣ ΜΑΜΑΣ: ΑΝΑΨΥΚΤΙΚΑ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΟ ΤΣΑΪ

Ωραίο το τσάι, ειδικά το χειμώνα όταν είναι ζεστό. Όμως και το καλοκαίρι πίνεται, όταν φυσικά είναι κρύο. Το παρακάτω απόκομμα από το Ρομάντσο Νο 1330 (27/8/1968) μας δίνει 3 συνταγές για τσάι παγωμένο και δροσιστικό. Ευκαιρία να κόψετε τις κοκακόλες και τα συναφή αναψυκτικά που μόνο καλό δεν κάνουν και προκαλούν μεγαλύτερη δίψα απ' όση υποτίθεται ότι κόβουν!  

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (02/08/2026) ΚΥΡΙΑΚΗ Θ' ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

Οὐκ οἴδατε ὅτι ναὸς Θεοῦ ἐστε καὶ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ οἰκεῖ ἐν ὑμῖν; (Α' Κορ. 3, 16)

Δεν γνωρίζετε ότι είστε ναός του Θεού και ότι το Πνεύμα του Θεού κατοικεί μέσα σας;

Ο απ. Παύλος εδώ απευθύνει μία ρητορική ερώτηση στους Κορίνθιους, στους οποίους παρουσιάστηκαν διαιρέσεις και σχίσματα. Τι τους ρωτά; Αν γνωρίζουν ότι όλοι τους είναι ναός του Θεού και ότι το Πνεύμα του Θεού κατοικεί μέσα τους. Μιλά σε ολόκληρη την Εκκλησία, ενώ για τον καθένα ξεχωριστά θα μιλήσει παρακάτω (6, 19). Όταν μιλά για ναό, δεν αναφέρεται σε ολόκληρο το οικοδόμημα του ναού, αλλά για το Άγιο των Αγίων, τον ιερότερο χώρο όπου θεωρούνταν ότι κατοικούσε ο Θεός. Βέβαια, με τον ερχομό του Χριστού η κατοικία του Θεού δεν περιορίζεται πλέον σε ένα κτίσμα (όπως αυτό της Ιερουσαλήμ) αλλά βρίσκεται μέσα στην κοινότητα των πιστών. Όλοι μαζί, τους λέει, είστε ο ναός του Θεού. Κάτι που προϋποθέτει ενότητα. Το δε Άγιο Πνεύμα, δεν κάνει εκεί μια περιστασιακή επίσκεψη, αλλά κατοικεί μονίμως. Αυτήν την αλήθεια την αγνοούν, ή δεν την έχουν καταλάβει; Προφανώς και την ξέρουν ωστόσο δεν της δίνουν την πρέπουσα προσοχή. Τους υπενθυμίζει ότι η Εκκλησία δεν είναι απλώς ένας ανθρώπινος οργανισμός αλλά η κατοικία του Θεού, η παρουσία του Αγίου Πνεύματος συγκροτεί και ζωοποιεί την Εκκλησία, οπότε κάθε χριστιανός καλείται να συμβάλλει στην ενότητα, την αγιότητα και την οικοδομή της εκκλησιαστικής κοινότητας. Συνεπώς οι διαιρέσεις και οι έριδες δεν είναι απλώς ανθρώπινα λάθη, αλλά προσβολή του ίδιου του ναού του Θεού. Τους λέει με άλλα λόγια ότι δεν έχουν ακόμη συνειδητοποιήσει ποιοι είναι! Ξέρουν θεωρητικά την αλήθεια, αλλά συμπεριφέρονται σαν να μην την ξέρουν. Τους τονίζει την πνευματική τους ένδεια και τους καλεί να επανέλθουν εκεί που κατοικεί το Άγιο Πνεύμα.

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

Ο ΠΑΠΠΟΥΣ ΣΤΟΝ ΑΣΦΑΛΙΣΤΗ

Γελάσατε με το παρακάτω ανεκδοτάκι από τον Μέγα Καζαμία (εκδ. Λιναρδάτος 2026); Μπράβο και καλά κάνατε, προς ώρας όμως! Διότι δεν το έβαλα τυχαία. Με το προσδόκιμο ζωής να μεγαλώνει (για τους έχοντας), μεθαύριο αυτό δεν θα είναι ανέκδοτο αλλά κοντά στην πραγματικότητα! Τι; Τα παραλέω γιατί έσφιξαν οι ζέστες; Μπορεί, αλλά ποτέ δεν ξέρεις! Κυριακή κοντή γιορτή, που λέει ο λαός. Όπου να 'ναι, σε καμιά 50ριά χρόνια, θα δούμε αν θα επιβεβαιωθώ ή όχι! Καλές βουτιές!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (26/7/2026) ΚΥΡΙΑΚΗ Η' ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

οὕτω καὶ ἡμεῖς, ὅτε ἦμεν νήπιοι, ὑπὸ τὰ στοιχεῖα τοῦ κόσμου ἦμεν δεδουλωμένοι. (Γαλ. 4, 3)

Έτσι κι εμείς, όταν ήμασταν σαν ανήλικα παιδιά, ήμασταν υποδουλωμένοι στα στοιχειώδη πράγματα του κόσμου.

Ο απ. Παύλος αναφέρεται στην προ Χριστού εποχή, στην οποία οι άνθρωποι ήταν σαν νήπια πνευματικώς. Το «εμείς» περιλαμβάνει όλους τους ανθρώπους, και τους Ιουδαίους υπό τον Νόμο, και τους εθνικούς υπό την ειδωλολατρία, όπου όλοι βρίσκονταν σε κάποια μορφή δουλείας. Μην ξεχνάμε ότι λίγο παρακάτω (4,8) ο Παύλος απευθύνεται στους πρώην ειδωλολάτρες Γαλάτες και μιλά για την προηγούμενη υποταγή τους σε «θεούς που από τη φύση τους δεν είναι θεοί». Η λέξη νήπιοι δεν σημαίνει ανόητοι αλλά πνευματικά ανώριμοι, σαν παιδιά που δεν έχουν ακόμη την ελευθερία του ενηλίκου. Ο Θεός παιδαγωγούσε τους ανθρώπους μέχρι να έρθει ο Χριστός. Τότε λοιπόν βρίσκονταν υποδουλωμένοι στα στοιχειώδη πράγματα (στοιχεία) του κόσμου. Ποια είναι αυτά; Σίγουρα δεν είναι τα στοιχεία του υλικού κόσμου, όπως τα βρίσκουμε στην αρχαία ελληνική φιλοσοφία: γη, νερό, αέρας και φωτιά. Εδώ εννοούνται οι δυνάμεις που συνδέονται με τον παρόντα κόσμο και κρατούν τον άνθρωπο σε δουλεία: τα ανθρώπινα θρησκευτικά συστήματα, ο νομικισμός, η ειδωλολατρία και ο φόβος απέναντι στις πνευματικές δυνάμεις. Δεν επρόκειτο απλώς για υπακοή σ' αυτά. Ήταν μια κατάσταση ομηρίας χωρίς κάποια αντίδραση απεγκλωβισμού απ' αυτά. Και βέβαια, ήταν μια κατάσταση χωρίς την ελευθερία που προσφέρει ο Χριστός. Δηλαδή αυτά κρατούσαν τον άνθρωπο δεμένο στην κοσμική και πνευματικά ανώριμη κατάσταση. Πριν το Χριστό, οι άνθρωποι ήταν σαν τα ανήλικα παιδιά, υπό την επιτήρηση του Νόμου, δε μια κατάσταση πνευματικής δουλείας. Μετά τον Χριστό, επήλθε η πνευματική ενηλικίωση, η υιοθεσία (από το Θεό) και η ελευθερία. Ο Νόμος ήταν κατάλληλος για την «παιδική ηλικία» του λαού του Θεού και είχε προσωρινό ρόλο μέχρι την έλευση του Χριστού. Η Παλ. Διαθήκη δείχνει ότι αυτή αποτελούσε στάδιο προετοιμασίας. Με τον Χριστό ολοκληρώνεται η παιδαγωγία και αρχίζει η ζωή της χάριτος, όπου οι πιστοί καλούνται να ζουν ως ελεύθερα τέκνα και κληρονόμοι του Θεού.

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΕΝΑ ΑΝΤΙΟ ΣΤΗ ΜΑΙΡΗ ΛΙΝΤΑ...

Έφυγε σήμερα (22/7/2026) από κοντά μας η γνωστή τραγουδίστρια Μαίρη Λίντα (κατά κόσμον Μαρία Δημητροπούλου). Γνωστή από τη συνεργασία και το γάμο της με τον Μανώλη Χιώτη, μας άφησε τραγουδάρες όπως το «περασμένες μου αγάπες», «ηλιοβασιλέματα», κ.α. Καλό της ταξίδι με τα όσα σχετικά αποκόμματα βρήκα. 

1. Βεντέτα Νο 169 (1/8/1968)

2. Βεντέτα Νο 170 (8/8/1968)

3. Βεντέτα Νο 190 (26/12/1968)

4. Βεντέτα Νο 326 (5/8/1971)

5. Ρομάντσο Νο 1288 (7/11/1967)

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (19/07/2026) ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΓ. ΠΑΤΕΡΩΝ Δ' ΟΙΚ. ΣΥΝΟΔΟΥ

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

Ὅταν πέμψω Ἀρτεμᾶν πρός σε ἢ Τυχικόν, σπούδασον ἐλθεῖν πρός με εἰς Νικόπολιν· ἐκεῖ γὰρ κέκρικα παραχειμάσαι. (Τιτ. 3, 12)

Όταν σου στείλω τον Αρτεμά ή τον Τυχικό, φρόντισε να έρθεις γρήγορα κοντά μου στη Νικόπολη, γιατί εκεί αποφάσισα να περάσω τον χειμώνα.

Ο Τίτος βρίσκονταν στην Κρήτη για να οργανώσει τις Εκκλησίες και να χειροτονήσει πρεσβυτέρους (Τιτ. 1, 5). Δεν ήταν μόνιμα εκεί. Θα έφευγε όταν θα τον διαδεχόταν κάποιος αξιόπιστος συνεργάτης. Η Εκκλησία δεν εξαρτιόταν από ένα μόνο πρόσωπο και υπήρχε οργανωμένη διαδοχή στην ποιμαντική ευθύνη. Εδώ ο Παύλος σκοπεύει να αντικαταστήσει προσωρινά τον Τίτο στην Κρήτη με τον Τυχικό ή τον Αρτεμά. Τον Τυχικό θα τον βρούμε αρκετές φορές στην Καινή Διαθήκη. Ειδικότερα αναφέρεται στα παρακάτω: Πράξεις 20, 4, Εφεσίους 6, 20, Κολοσσαείς 4, 7, Β΄ Τιμοθέου 4, 12. Ήταν ένας από τους πιο στενούς συνεργάτες του Παύλου, τον οποίο ο Παύλος τον χρησιμοποιούσε συχνά ως αγγελιοφόρο, εκπρόσωπό του και ποιμαντικό αντικαταστάτη. Ο Αρτεμάς πάλι, αναφέρεται μόνον εδώ. Δεν γνωρίζουμε τίποτε άλλο γι' αυτόν, αλλά αναφορά όμως του ονόματός του δίπλα στον Τυχικό δείχνει ότι ήταν πρόσωπο μεγάλης εμπιστοσύνης του Παύλου. Η προσταγή του Παύλου (σπούδασον ἐλθεῖν) δεν σημαίνει έλα όποτε μπορέσεις, αλλά να βιαστεί, να δείξει προθυμία. Προφανώς τον χρειάζεται για το επόμενο στάδιο της αποστολικής δράσης. Πλέον ο Τίτος είναι ώριμος συνεργάτης και όχι απλώς μαθητής. Η Νικόπλη πιθανότατα πρόκειται για την πόλη που ίδρυσε ο Οκταβιανός Αύγουστος μετά τη ναυμαχία του Ακτίου. Ήταν σημαντικό διοικητικό και συγκοινωνιακό κέντρο της δυτικής Ελλάδας και γι' αυτό αποτελούσε ιδανική βάση για το ιεραποστολικό έργο προς την Ήπειρο, τη Μακεδονία και την Ιταλία. Εκεί είχε πάρει απόφαση να ξεχειμωνιάσει μιας τον χειμώνα, τότε, τα θαλάσσια ταξίδια ήταν πολύ δύσκολα και συχνά επικίνδυνα. Οπότε είχε το χρόνο να καταστρώσει τα επόμενα σχέδιά του. Μέσα στις απλές προσωπικές οδηγίες διακρίνεται η ποιμαντική μέριμνα του Παύλου. Δεν κινείται τυχαία, αλλά οργανώνει με σύνεση τόσο τους συνεργάτες όσο και τις περιοδείες του, ώστε το ευαγγελικό έργο να συνεχίζεται αδιάκοπα.

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΕΝΑ ΑΝΤΙΟ ΣΤΗ ΜΑΡΩ ΚΟΝΤΟΥ...

Τι να πρωτοπείς για τη Μάρω Κοντού που έφυγε σήμερα από κοντά μας (15/7/2026). Οι νεότεροι θα τη θυμούνται είτε από τις ταινίες της με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα (που τις παίζει σωρηδόν η τηλεόραση) είτε ως κυρία... Κοκοβίκου απ' την ταινία «Η δε γυνή να φοβείται τον άνδρα» είτε ως Ιταλίδα απ' την... Κυψέλη, κλπ, κλπ. Για να είμαι ειλικρινής βρήκα πάρα πολλά αποκόμματα στα παλιά περιοδικά μου και εδώ βάζω κάποια χαρακτηριστικά, λόγῳ φόρτου εργασίας. Καλό της ταξίδι...  

1. Βεντέτα Νο 39 (4/2/1966)

2. Βεντέτα Νο 52 (6/5/1966)

3. Βεντέτα Νο 76 (21/10/1966)

4. Βεντέτα Νο 92 (10/2/1967)

5. Βεντέτα Νο 94 (24/2/1967)

6. Βεντέτα Νο 110 (15/6/1967)

7. Βεντέτα Νο 112 (29/6/1967)

8. Βεντέτα Νο 193 (16/1/1969)

9. Βεντέτα Νο 276 (20/8/1970)

10. Βεντέτα Νο 306 (18/3/1971)

10. Βεντέτα Νο 331 (9/9/1971)

11. Βεντέτα Νο 354 (17/2/1972)

12. Βεντέτα Νο 370 (8/6/1972)

13. Βεντέτα Νο 373 (29/6/1972)

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (12/07/2026) ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ' ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

τῇ ἐλπίδι χαίροντες, τῇ θλίψει ὑπομένοντες, τῇ προσευχῇ προσκαρτεροῦντες, (Ρωμ. 12, 12)

Να χαίρεστε εξαιτίας της ελπίδας, να υπομένετε στη θλίψη, να επιμένετε αδιάκοπα στην προσευχή.

Σ' αυτό το στίχο ο απ. Παύλος μας δίνει τρεις ηθικές προτροπές, πολύ σημαντικές για τη ζωή μας στην Εκκλησία και τον κόσμο. Δεν είναι τρεις ξεχωριστές, αλλά είναι σημαντικό να γίνονται ταυτοχρόνως. Η μία επηρεάζει την άλλη, θα λέγαμε. Ας τις δούμε ξεχωριστά:

α. Μας λέει να χαιρόμαστε στην ελπίδα. Ελπίδα δεν είναι να έχουμε αισιοδοξία ή ευσεβή πόθο. Είναι η βεβαιότητα ότι ο Θεός θα εκπληρώσει τις υποσχέσεις Του.

β. Να να υπομένουμε στη θλίψη. Τη θλίψη τη γεννούν οι δοκιμασίες όπως οι διωγμοί, οι στενοχώριες, οι ασθένειες και οι δυσκολίες της ζωής. Το ὑπομένω δεν σημαίνει παθητική ανοχή ούτε μοιρολατρία. Κυριολεκτικά σημαίνει ότι παραμένω χωρίς να εγκαταλείπω τη θέση μου. Δηλώνει καρτερική αντοχή και πνευματική σταθερότητα.

γ. Να επιμένουμε (προσκαρτεροῦντες) στην προσευχή. Το ρήμα προσκαρτερέω σημαίνει: επιμένω, αφιερώνομαι, παραμένω σταθερά προσκολλημένος. Δεν πρόκειται για περιστασιακή προσευχή όταν εμφανίζεται κάποιο πρόβλημα, αλλά για συνεχή σχέση με τον Θεό. Η προσευχή είναι εκείνη που τρέφει την ελπίδα, δίνει δύναμη για υπομονή, διατηρεί τον πιστό ενωμένο με τον Χριστό.

Βλέποντας και τις τρεις προτροπές μαζί, βλέπουμε ότι η προσευχή κρατά ζωντανή την ελπίδα, χωρίς την οποία δεν μπορεί να έχει ο πιστός τη δύναμη να υπομένει. Η θλίψη δεν καταργεί τη χαρά γιατί η ελπίδα υπερβαίνει τη θλίψη. Δηλαδή η ελπίδα δίνει χαρά, η υπομονή διατηρεί τον άνθρωπο όρθιο μέσα στις δοκιμασίες και η προσευχή είναι η πηγή από την οποία αντλούνται τόσο η χαρά όσο και η υπομονή. Θα περνάμε μεν τις δυσκολίες και τις δοκιμασίες, αλλά όχι με απόγνωση αλλά με χαρούμενη ελπίδα και αδιάκοπη κοινωνία με τον Θεό.

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΕΝΑ ΑΝΤΙΟ ΣΤΗ ΤΖΕΝΗ ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΥ

Την περασμένη εβδομάδα (1/7/2026) έφυγε από κοντά μας η γνωστή ηθοποιός Τζένη Ζαχαροπούλου σε ηλικία 85 ετών.  Είχε χαρακτηριστική παρουσία σε ταινίες και σίριαλ. Ψάχνοντας στα παλιά περιοδικά μου βρήκα τα παρακάτω αποκόμματα και τα βάζω σαν ένα ελάχιστο αντίο στη καλή αυτή ηθοποιό.

1. Βεντέτα Νο 255 (26/3/1970)

2. Βεντέτα Νο 296 (7/1/1971)

3. Βεντέτα Νο 343 (2/12/1971)

4. Βεντέτα Νο 388 (12/10/1972)

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (5/7/2026) ΚΥΡΙΑΚΗ Ε' ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

...κατὰ τῶν τοιούτων οὐκ ἔστι νόμος. (Γαλ. 5, 23)

Εναντίον τέτοιων πραγμάτων δεν υπάρχει νόμος.

Εναντίων των καρπών του Αγ. Πνεύματος, που μόλις προηγουμένως ανέφερε ο απ. Παύλος (στχ. 22 & 23α) δηλ. της αγάπης, της χαράς, της ειρήνης, της μακροθυμίας, της χρηστότητας, της αγαθωσύνης, της πίστης, της πραότητας και της εγκράτειας, δεν υπάρχει κάποιος νόμος που να τις καταδικάζει. Ούτε λέει ότι ο νόμος δεν ισχύει, ούτε ότι καταργήθηκε. Για να γίνει νοητή αυτή η φράση, θυμίζω ότι στο κεφ. 5 ο Παύλος απαντά στο κατά πόσο ο χριστιανός οφείλει να βρίσκεται κάτω από τον Μωσαϊκό νόμο, όπου οι Ιουδαΐζοντες έλεγαν ότι χρειάζεται περιτομή και όλο τον Νόμο. Ο Παύλος απαντά ότι αν ο χριστιανός συμβαδίζει με το Άγ. Πνεύμα, τότε έχει τις προαναφερθείσες αρετές, εναντίον των οποίων δεν υπάρχει νόμος. Όμως ο Παύλος μας λέει κάτι βαθύτερο: Ο νόμος υπάρχει για να περιορίζει το κακό. Δεν έγινε για να περιορίζεται η αγάπη ή η εγκράτεια ή η πραότητα κ.α. Οπότε ο άνθρωπος που παράγει τον καρπό του Πνεύματος δεν χρειάζεται εξωτερικούς περιορισμούς. Να θυμηθούμε το Ρωμ. 13, 8 «ὁ γὰρ ἀγαπῶν τὸν ἕτερον νόμον πεπλήρωκεν» όπου η αγάπη δεν καταργεί το νόμο αλλά τον εκπληρώνει. Συνεπώς ο νόμος καταργείται όταν υπάρχει αληθινή αγάπη η οποία δεν πηγάζει από τον φόβο της τιμωρίας. Βεβαίως μην παρανοήσουμε τον Παύλο και πούμε πως δεν υπάρχει κανένας νόμος για τον χριστιανό. Δεν λέει ότι ο πιστός μπορεί να ζει όπως θέλει, αλλά σύμφωνα με το Άγ. Πνεύμα, οπότε τότε θα παράγει αυθόρμητα ό,τι ο νόμος επιδίωκε να επιβάλει εξωτερικά. Δηλαδή, έχει διαμορφώσει ο χριστιανός το χαρακτήρα του (δι' Αγ. Πνεύματος) να αγαπά και να πράττει το θέλημα του Θεού και δεν χρειάζεται να συγκρατείται από εξωτερικές εντολές για να πράττει το αγαθό.

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΛΕΥΚΙΠΠΟΣ ΚΑΙ ΔΑΦΝΗ

Μιας και πιάνει η μεγάλη καλοκαιρινή ζέστη, το μόνο που μπορεί να μας δροσίσει πνευματικώς, για το σώμα υπάρχουν το ερκοντίσιον και ο ανεμιστήρας, είναι το χιούμορ. Παρακάτω βάζω ένα απόσπασμα από την «Ελληνική Μυθολογία» του Νίκου Τσιφόρου (εκδ. Ερμής, 1987) το οποίο αναφέρεται στον ερωτευμένο Λεύκιππο με τη νύμφη Δάφνη και τον τρόπο που την... προσέγγισε τρώγοντας τα μούτρα του. Μάλλον θα τον είχε χτυπήσει ο καύσωνας του Ιουλίου...  Εδώ κρατάμε τη χιουμοριστική αφήγηση του Τσιφόρου!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (28/06/2026) ΚΥΡΙΑΚΗ Δ' ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

νυνὶ δὲ ἐλευθερωθέντες ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας δουλωθέντες δὲ τῷ Θεῷ ἔχετε τὸν καρπὸν ὑμῶν εἰς ἁγιασμόν, τὸ δὲ τέλος ζωὴν αἰώνιον. (Ρωμ. 6, 22)

Τώρα όμως, αφού ελευθερωθήκατε από την αμαρτία και γίνατε δούλοι του Θεού, έχετε ως καρπό σας τον αγιασμό, και ως τελικό αποτέλεσμα την αιώνια ζωή.

Ο απ. Παύλος εδώ, αναπτύσσει το στχ. 18. Αντί της δικαιοσύνης, βάζει το Θεό, εκ του οποίου πηγάζει η δικαιοσύνη. Χρησιμοποιεί παθητικές μετοχές (ἐλευθερωθέντες, δουλωθέντες) διότι ο άνθρωπος από μόνος του δεν μπορεί να ελευθερωθεί από την αμαρτία, ούτε να γίνει δούλος του Θεού. Σ' αυτά απαραίτητη είναι η συνέργεια του Θεού. Από Εκείνον πηγάζει η σωτηρία και ο πιστός καλείται να ανταποκριθεί με υπακοή και να ζήσει σύμφωνα με τη νέα του κατάσταση. Η ελευθέρωση από την αμαρτία, δεν σημαίνει ότι ο πιστός δεν μπορεί να αμαρτήσει, αλλά ότι η αμαρτία δεν τον εξουσιάζει και δεν είναι αναγκασμένος να υπακούει στις επιθυμίες της. Ταυτοχρόνως, αλλάζει κύριο. Από την αμαρτία, στο Θεό. Παρότι φαίνεται οξύμωρο, να γίνεσαι δούλος στο Θεό που δίνει την ελευθερία, ωστόσο μας υπενθυμίζει ότι ή θα ακολουθούμε το καλό, ή το κακό. Ενδιάμεση κατάσταση (ή επιλογή) δεν υφίσταται. Συνεπώς οφείλουμε να επιλέξουμε αυτό που μας συμφέρει. δηλαδή αυτό που μας δίνει αιώνια ζωή και όχι αιώνιο θάνατο. Εφόσον γίνουμε υπηρέτες (ή δούλοι) του Θεού, αυτό που θα παράγουμε (ο καρπός της πίστης μας) θα είναι η υπακοή, η καθαρότητα, η αγάπη, η δικαιοσύνη και η ομοίωση προς τον Χριστό. Δηλαδή θα μετέχουμε της αγιότητας που μας παρέχει ο Χριστός, σε μια συνεχής πορεία μεταμόρφωσης. Ο τελικός προορισμός μας (το τέλος) θα είναι η αιώνια ζωή. Αυτό διακρίνεται από τον καρπό, διότι ο καρπός έχει ξεκινήσει από τώρα, ενώ τοι τέλος θα φανερωθεί πλήρως κατά την ανάσταση και τη μέλλουσα βασιλεία.

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ, εδώ  και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

«ΚΟΝΤΑ ΣΤΗ ΦΥΣΗ»

Το καλοκαίρι πάντα θα είναι στο μυαλό άρρηκτα συνδεδεμένο με τη φύση. Ορθότερα, με την απόδραση προς αυτήν. Τίποτα δεν σε χαλαρώνει στην πόλη, όπως σε χαλαρώνει στη φύση. Ότι και να πω, η αίσθηση σ' αυτήν είναι μοναδική. Το παρακάτω ποίημα του Δημήτρη Τυραϊδή (από τη συλλογή «της μούσας μου απανθίσματα» Χανιά, 2019) περιγράφει τόσο γλαφυρά την επαφή με την φύση, ώστε να λαχταρώ τις καλοκαιρινές διακοπές ακόμη πιο πολύ! Το μόνο που εύχομαι είναι να υπάρξει η φύση, και μη μείνει μόνο η ανάμνηση της μετά από τις γνωστές πλέον φωτιές του καλοκαιριού...

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (21/6/2026) ΚΥΡΙΑΚΗ Γ' ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

δι᾿ οὗ ἐλάβομεν χάριν καὶ ἀποστολὴν εἰς ὑπακοὴν πίστεως ἐν πᾶσι τοῖς ἔθνεσιν ὑπὲρ τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ (Ρωμ. 1, 5)

Μέσω αυτού (του Ιησού Χριστού) λάβαμε χάρη και αποστολή, για υπακοή πίστεως ανάμεσα σε όλα τα έθνη, χάριν του ονόματός του.

Ο απ. Παύλος αναφέρεται στο κήρυγμα των αποστόλων, το οποίο δεν είναι ούτε μια πρωτοβουλία που έλαβαν οι μαθητές, ούτε μια απλή εντολή του Κυρίου προς αυτούς. Ο Κύριος έδωσε αυτή τη διακονία στους μαθητές, τους οποίους επέλεξε γι' αυτό. Από Εκείνον πηγάζει το κήρυγμα, και Εκείνος έδωσε τη χάρη, δηλ. τη σωτηρία και την κλήση για να το κάνουν. Επιπλέον, η «χάρις» εδώ, σημαίνει και ειδικά τη χάρη του αποστολικού αξιώματος. Το κήρυγμα εδώ γίνεται εἰς ὑπακοὴν πίστεως, δηλαδή για υπακοή που προέρχεται από την πίστη ή συνίσταται στην πίστη; Εδώ πρέπει να διευκρινιστεί το εξής: Η αληθινή πίστη γεννά υπακοή στον Θεό. Δεν αρκεί μια διανοητική αποδοχή, η πίστη οδηγεί σε ζωή υπακοής. Επίσης η πρώτη πράξη υπακοής είναι να πιστέψει κανείς στο ευαγγέλιο. Πιθανότατα εδώ, ο απ. Παύλος περιλαμβάνει και τις δύο έννοιες: η πίστη είναι η αρχική υπακοή και συγχρόνως η πηγή μιας υπάκουης ζωής. Κάτι που απευθύνεται σε όλα τα έθνη και όχι μόνο στους Ιουδαίους. Εδώ φαίνεται το οικουμενικό όραμα του Παύλου: Η σωτηρία που προσφέρεται εξίσου σε Ιουδαίους και εθνικούς. Σκοπός αυτής της αποστολής βέβαια, δεν είναι η προσωπική προβολή, αλλά η δόξα του Χριστού. Να γίνει γνωστό το όνομά Του και να τιμηθεί η εξουσία Του σε όλο τον κόσμο. Με δυό λόγια, θα λέγαμε ότι αυτό το εδάφιο συνοψίζει ολόκληρη την αποστολή του Παύλου: α. Ο Χριστός είναι η πηγή της αποστολής. β. Η αποστολή είναι δώρο χάριτος. γ. Στόχος είναι όλα τα έθνη. δ. Σκοπός είναι να οδηγηθούν σε πίστη και υπακοή. ε. Τελικός σκοπός είναι η δόξα του Χριστού.

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ, εδώ,  εδώ και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΗΣ ΜΑΜΑΣ: ΣΑΡΓΟΙ ΣΤΟ ΦΟΥΡΝΟ

Το καλοκαίρι εκτός από τα παγωτά και τα καρπούζια, είναι εποχή και για το φρέσκο ψάρι. Όσοι δεν τρώνε τα ψάρια, δεν ξέρουν τι χάνουν. Η παρακάτω συνταγή από τη Βεντέτα Νο 216 (26/6/1969) αναφέρεται στους σαργούς, αλλά μπορεί να γίνει και με άλλα μεγάλα ψάρια. Για όσους δεν γουστάρουν τις μυρωδιές από το τηγάνι...

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (14/06/2026) ΚΥΡΙΑΚΗ Β' ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

ἐν ἡμέρᾳ ὅτε κρινεῖ ὁ Θεὸς τὰ κρυπτὰ τῶν ἀνθρώπων κατὰ τὸ εὐαγγέλιόν μου διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ. (Ρωμ. 2, 16)

Την ημέρα κατά την οποία ο Θεός θα κρίνει τα κρυφά πράγματα των ανθρώπων, σύμφωνα με το ευαγγέλιο που κηρύττω, μέσω του Ιησού Χριστού.

Ο απ. Παύλος μας λέει κάτι στο οποίο πρέπει να δώσουμε μεγάλη προσοχή. Ο Θεός την ημέρα της κρίσεως θα μας κρίνει, εκτός από τις πράξεις μας οι οποίες φαίνονται, και από αυτά τα οποία δεν φαίνονται: Σκέψεις, προθέσεις, κίνητρα κλπ. Δεν αρκεί απλά να κάνουμε μια καλή πράξη, πρέπει να την κάνουμε χωρίς δόλο ή με πονηρό σκοπό. Δυστυχώς δεν πηγάζουν πάντοτε στους ανθρώπους τα κίνητρα των πράξεών τους από αλτρουϊσμό και αγάπη. Πολλές φορές πράττουμε το καλό είτε από φόβο μην μας κακοχαρακτηρίσουν οι άλλοι, είτε από τον φόβο να μην πάμε στην κόλαση, είτε από συμφέρον, είτε γιατί επιδιώκουμε την ευαρέσκεια των άλλων, είτε για να απαιτήσουμε τον παράδεισο την ώρα της κρίσεως! Να θυμηθούμε εδώ τον Φαρισαίο (Λουκ. 18,9-14) που ενώ κόμπαζε για τις καλές πράξεις που έκανε, μέσα του ξεχείλιζε από εγωισμό και υπερηφάνεια. Επίσης τον Ανανία και τη Σαπφείρα (Πραξ. 5, 1-11) που πούλησαν ένα κτήμα και κράτησαν μυστικά μέρος του τιμήματος, ισχυριζόμενοι ενώπιον των αποστόλων ότι προσέφεραν ολόκληρο το ποσό. Μεγαλύτερο παράδειγμα όμως είναι ο ίδιος ο Παύλος, την εποχή που ονομάζονταν Σαούλ και δίωκε την Εκκλησία με καθαρή συνείδηση, νομίζοντας ότι υπηρετεί τον Θεό. Κάτι που δείχνει ότι μπορεί κάποιος να έχει ήσυχη συνείδηση και όμως να βρίσκεται σε σοβαρή πλάνη. Καλό είναι να θυμόμαστε ότι ὁ Θεὸς γινώσκει τὰς καρδίας ὑμῶν (Λουκ. 16, 15) και είναι κριτικὸς ἐνθυμήσεων καὶ ἐννοιῶν καρδίας (Εβρ. 4, 12) δηλαδή γνωρίζει ο Θεός τις σκέψεις και τις προθέσεις της καρδιάς. Μην έχουμε την ψευδαίσθηση ότι μπορούμε να του κρυφτούμε και να αφήσουμε κατά μέρους τις πονηριές. Οφείλουμε να προσπαθήσουμε να «καθαρίσουμε» την καρδιά και το νου από πονηρές σκέψεις και κίνητρα ατομισμού. Οι πράξεις μας είναι καλές όταν γίνονται από καθαρές καρδιές, ή ορθότερα οι καθαρές καρδιές οδηγούν σε καλές πράξεις.  

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΕΝΑ ΑΝΤΙΟ ΣΤΟΝ ΑΓΓΕΛΟ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟ...

Στις 30/4/2026 έφυγε ο γνωστός ηθοποιός Άγγελος Αντωνόπουλος. Αν μη τι άλλο, ήταν μια εβληματική παρουσία στις ταινίες της Φίνος Φιλμ. ειδικά στα έργα του Ν. Φώσκολου. Δεν ανήκω στη γενιά που παίζονταν ο Άγνωστος Πόλεμος, η οποία του απογείωσε την καριέρα, τον θυμάμαι μόνο από τις μετέπειτα τηλεοπτικές σειρές που συμμετείχε. Η παρουσία του ενέπνεε τη σοβαρότητα και το δυναμισμό στις σκηνές. Ομολογώ ότι βρήκα πολλά αποκόμματα στα περιοδικά μου, αλλά λόγῳ φόρτου εργασίας βάζω μόνο τα παρακάτω.

1. Βεντέτα Νο 86 (30/12/1966)

2. Βεντέτα Νο 284 (15/10/1970)

3. Βεντέτα Νο 291 (3/12/1970)

4. Βεντέτα Νο ΒΕΝ 337 (21/10/1971)

5. Βεντέτα Νο 351 (27-1-72)

6. Βεντέτα Νο 362 (13/4/1972)

7. Βεντέτα Νο 383 (7/9/1972)

8. Βεντέτα Νο 386 (28/9/1972)

9. Βεντέτα Νο ΒΕΝ 390 (26/10/1972)

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...