ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (0/11/2026) ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ' ΛΟΥΚΑ (ΣΥΝΑΞΙΣ ΑΡΧΑΓΓΕΛΩΝ ΓΑΒΡΙΗΛ & ΜΙΧΑΗΛ)

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

τὸν δὲ βραχύ τι παρ᾿ ἀγγέλους ἠλαττωμένον βλέπομεν Ἰησοῦν διὰ τὸ πάθημα τοῦ θανάτου δόξῃ καὶ τιμῇ ἐστεφανωμένον, ὅπως χάριτι Θεοῦ ὑπὲρ παντὸς γεύσηται θανάτου. (Εβρ. 2, 9)

Βλέπουμε όμως τον Ιησού, ο οποίος για λίγο χρονικό διάστημα έγινε κατώτερος από τους αγγέλους, εξαιτίας του παθήματος του θανάτου, στεφανωμένο με δόξα και τιμή, ώστε με τη χάρη του Θεού να γευθεί τον θάνατο για χάρη όλων

Ο Ιησούς, μας λέει ο απ. Παύλος, για ένα μικρό χρονικό διάστημα έγινε κατώτερος από τους αγγέλους. Αυτό συνέβη λόγῳ της κατάστασης ταπεινώσεως στην οποία εισήλθε ο Χριστός με την ενανθρώπηση, αναλαμβάνοντας την ανθρώπινη φύση με τη θνητότητα και την παθητότητά της. Και βέβαια, αναφέρεται αποκλειστικά στη χρονική διάρκεια της επίγειας ζωής του Χριστού. Το ότι έγινε (προσωρινά) κατώτερος από τις αγγελικές δυνάμεις, δεν ήταν σημάδι αδυναμίας αλλά έγινε με τη θέλησή Του για τη σωτηρία του ανθρώπου. Η σύγκριση με τους αγγέλους δεν γίνεται τυχαία. Ήδη στο πρώτο κεφάλαιο της επιστολής προς Εβραίους έχει μιλήσει για την ανωτερότητα του Ιησού από αυτούς. Εδώ για να δειχθεί το μέγεθος της συγκαταβάσεώς Του προς τον άνθρωπο, έγινε για λίγο κατώτερος τους. Αμέσως ο Παύλος μας λέει ότι για χάρη όλων μας, γεύθηκε το θάνατο με τη χάρη του Θεού (χάριτι Θεοῦ). Γιατί όμως χρειαζόταν ο Χριστός τη χάρη του Θεού για να πεθάνει; Η φράση δεν σημαίνει αναγκαστικά ότι ο Θεός τού έδωσε τη δυνατότητα να πεθάνει, την οποία προηγουμένως δεν διέθετε. Εξάλλου ο Χριστός με βάση το Ιωάν. 10,17-18, δεν παρουσιάζεται ως κάποιος που χρειάζεται άδεια για να πεθάνει. Εδώ ο Παύλος αναφέρεται στη θεία οικονομία της σωτηρίας: η θεία χάρη εκφράζει την αγάπη και την ευδοκία του Θεού, με τις οποίες ο Υιός προσέλαβε την ανθρώπινη φύση και προσφέρθηκε για τη σωτηρία του ανθρώπου. Ο Χριστός γεύθηκε τον θάνατο ως έκφραση της θείας χάριτος προς ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή,  εδώ, εδώ και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΜΥΘΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ

Να ένας μύθος για την Ευτυχία όπως τον αλίευσα από τον Μέγα Καζαμία (εκδ. Υδρόγειος 2026). Εδώ η Ευτυχία λειτουργεί κάπως σαν το τζίνι του Αλαντίν. Της λες μια επιθυμία και αυτή στην εκπληρώνει αμέσως και άνευ ανταλλάγματος. Πατ κιουτ! Οι δύο πρώτες γυναίκες στον εν λόγῳ μύθο ζήτησαν αυτά που θα ζήταγαν σχεδόν άπαντες, ενώ η τρίτη αποδείχθηκε πιο έξυπνη, ελευθέρωσε την Ευτυχία και την την είχε μαζί της, οπότε θα είχε την ευκαιρία να της ζητά ότι ήθελε όποτε το ήθελε! Ναι, αυτή δεν είναι η «σωστή» ερμηνεία, υποτίθεται ότι η τρίτη έχοντας την Ευτυχία μαζί της θα ήταν πάντα ευτυχισμένη, οπότε εν αντιθέσει με τις άλλες δύο που ζήτησαν υλιστικά και γήινα αγαθά τα οποία δεν αποτρέπουν τη λύπη και τη δυστυχία, έκανε τη σωστή επιλογή. Βέβαια, αυτός είναι ένας μύθος, και δυστυχώς τέτοιοι (σύντομοι) μύθοι μόνο διδαχές μπορούν να δώσουν, ενίοτε μονοδιάστατες. Λεφτά γιοκ! Να τα λέμε κι αυτά...     

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (01/11/2026) ΚΥΡΙΑΚΗ Ε' ΛΟΥΚΑ

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

ζηλοῦτε δὲ τὰ χαρίσματα τὰ κρείττονα. (Α' Κορ. 12, 31)

Να επιδιώκετε, λοιπόν, με ζήλο τα χαρίσματα τα ανώτερα.

Ο απ. Παύλος, πιο πάνω, στον στχ. 11, αναφερόμενος στα χαρίσματα, μας λέει: «Όλα όμως αυτά τα ενεργεί το ένα και το αυτό Πνεύμα, κατανέμοντάς τα ξεχωριστά στον καθένα, όπως θέλει». Εδώ, πάλι, μας λέει να επιδιώκουμε τα ανώτερα χαρίσματα. Αφού το Άγιο Πνεύμα δίνει στον καθένα μας ξεχωριστά συγκεκριμένα χαρίσματα και όχι σε όλους τα ίδια, δεν μπορούμε να επιδιώκουμε κάτι που δεν μας έδωσε και, επομένως, θα πρέπει να μείνουμε σε όσα μας έδωσε! Μήπως, λοιπόν, εδώ φάσκει και αντιφάσκει ο Παύλος; Καταρχάς, ο Παύλος δεν λέει ούτε να ζητάμε χαρίσματα ούτε ότι τα χαρίσματα αποτελούν προσωπικά επιτεύγματα που μπορεί κάποιος να αποκτήσει απλώς επειδή τα επιθυμεί. Επιπλέον, η χορήγηση των χαρισμάτων αποτελεί ενέργεια του Αγίου Πνεύματος και εξαρτάται από τη δική του βούληση. Επίσης, ο Παύλος μας λέει να επιδιώκουμε τα ανώτερα χαρίσματα, χωρίς όμως να μας εξηγεί ρητά τον τρόπο. Με την προτροπή «ζηλοῦτε» (να επιδιώκετε), ο Παύλος θα μπορούσε να εννοεί την προσωπική ευθύνη που έχουμε να καλλιεργούμε τον εαυτό μας, να προοδεύουμε πνευματικά και να επιδιώκουμε την τελειότερη χριστιανική ζωή. Να μη μένουμε και να μην επαναπαυόμαστε μόνο στα χαρίσματα που ήδη έχουμε, αλλά να προετοιμάζουμε τον εαυτό μας, με πνευματική άσκηση και προσωπικό αγώνα, για περισσότερα και ανώτερα χαρίσματα. Αυτά, βέβαια, δεν θα μας κάνουν ανώτερους από τους άλλους, αλλά θα μπορούν να ωφελήσουν περισσότερο τις ανάγκες του εκκλησιαστικού σώματος. Είτε, λοιπόν, το Άγιο Πνεύμα μάς δώσει επιπλέον χαρίσματα (όχι ως επιβράβευση της προσπάθειάς μας) είτε όχι, εμείς θα έχουμε ήδη ωφεληθεί σημαντικά από την πνευματική μας πρόοδο. Έτσι, ο Παύλος μάς εισάγει στο επόμενο κεφάλαιο (13) και στη μεγαλύτερη πνευματική καλλιέργεια που μπορεί να επιδιώξει ο άνθρωπος: την καλλιέργεια της αγάπης.

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή εδώ και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

«ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ»

Και ποιον δεν συναρπάζουν οι ιστορίες των ηρώων μας από το έπος του 1940! Στα επετειακά δοκυμανταίρ τέτοιες διηγήσεις οπωσδήποτε έχουν σημαντικό χρόνο. Οι λεπτομέρειες και τα άγνωστα γεγονότα του πολέμου διεγείρουν την περιέργεια και εμπλουτίζεται η ιστορική γνώση. Και μέχρις εδώ όλα καλά. Στην παρακάτω ιστορία που αλίευσα από το Αναγνωστικό Β' τάξεως του 1982, ο παππούς, βετεράνος του πολέμου, δεν θα μιλούσε για τον πόλεμο αλλά για την ειρήνη! Περίεργο, ε; Μας εξιτάρει ο πόλεμος, αλλά η ειρήνη όχι και τόσο... Όταν την υποτιμάει η ανθρωπότητα, όταν βάζει πιο πάνω το κέρδος, τότε ακολουθεί τον πόλεμο στον οποίο όλοι χάνουμε! Μας μένουν βέβαια μετά τα πολεμικά κατορθώματα και τα μνημεία, τα οποία φαίνεται πως δεν έχουν μεγάλη διάρκεια και η μνήμη του πολέμου αρχίζει να εξασθενεί. Για την ειρήνη λοιπόν θα έπρεπε να λέμε περισσότερα, και να βλέπουμε τον πόλεμο μόνο μέσα από τα όσα δεινά προκαλεί. Όμως δεν «πουλάει» σαν θέμα η ειρήνη...   

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (25/10/2026) ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ' ΛΟΥΚΑ

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

...ἡμεῖς εἰς Χριστὸν Ἰησοῦν ἐπιστεύσαμεν, ἵνα δικαιωθῶμεν ἐκ πίστεως Χριστοῦ καὶ οὐκ ἐξ ἔργων νόμου... (Γαλ. 2, 16)

εμείς πιστέψαμε στον Χριστό Ιησού, για να δικαιωθούμε από πίστη Χριστού και όχι από έργα νόμου

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο απ. Παύλος διακηρύσσει ότι η τήρηση του νόμου, όσο πιο σχολαστική κι αν γίνονταν, δεν θα έφερνε τη δικαίωση ενώπιον του Θεού και κατ' επέκταση τη σωτηρία. Αυτό θα συμβεί μόνο με την πίστη στον Χριστό. Έπρεπε στην εποχή του, να αποβάλουν οι πιστοί την όποια δέσμευση (ή αντίληψη) ένιωθαν ότι είχαν περί του νόμου. Εδώ θα σταθούμε στην διατύπωση «ἐκ πίστεως Χριστοῦ» της οποίας η έννοια είναι διττή: Αφενός είναι η πίστη στον Χριστό. Ο Χριστός είναι εκείνος στον οποίο πιστεύει ο άνθρωπος. Αφετέρου είναι η πιστότητα του Χριστού ως θεμέλιο της σωτηρίας. Η φράση «ἐκ πίστεως Χριστοῦ καὶ οὐκ ἐξ ἔργων νόμου» αντιπαραθέτει άμεσα την πίστη προς τα έργα του Νόμου. Δηλαδή τη δικαίωση μέσω της πίστης στον Χριστό, όχι μέσω των έργων του Νόμου. Επιπλέον η σωτηρία θεμελιώνεται στην πιστότητα του Χριστού και γίνεται προσωπικά δεκτή μέσω της πίστης του ανθρώπου σε Αυτόν. Συνεπώς εδώ υπάρχουν και οι δύο ερμηνείες συμπληρωματικά, δίνοντας ωστόσο προβάδισμα στην ανθρώπινη πίστη προς το Χριστό. 

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

Ο ΠΑΠΑΣ ΠΟΥ ΞΕΣΗΚΩΣΕ ΕΝΑΝ ΝΕΚΡΟ ΣΕ ΔΙΚΗ!

Για να πω την αλήθεια, αυτήν την ιστοριούλα που αλίευσα από τον Μέγα Καζαμία (2026 εκδ. Τριπερίνας) δεν την ήξερα. Θα μου πεις, από τον Καζαμία περιμένεις να μάθεις εκκλησιαστική ιστορία; Όχι βέβαια, αλλά έχει ενδιαφέρον και συνάμα πολύ πλάκα ένα τέτοιο γεγονός που δεν τιμά τους ρωμαιοκαθολικούς και την υπεραξία που έχουν δώσει στον εκάστοτε προκαθίμενό τους. Όπως και να 'χει, το αναρτώ περισσότερο για το χιούμορ που έχει παρά για να μπω στο μάτι των εν Ελλάδι καθολικών. Εξάλλου το καραγκιοζιλίκι δεν είναι μόνο προνόμιο των... κοινών θνητών!   

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (18/10/2026) ΚΥΡΙΑΚΗ ΛΟΥΚΑ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ & ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΟΥ

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

ὁ λόγος ὑμῶν πάντοτε ἐν χάριτι, ἅλατι ἠρτυμένος, εἰδέναι πῶς δεῖ ὑμᾶς ἑνὶ ἑκάστῳ ἀποκρίνεσθαι. (Κολ. 4,6)

Ο λόγος σας (ας είναι) πάντοτε με χάρη, νοστιμισμένος με αλάτι, να γνωρίζετε πώς πρέπει εσείς να απαντάτε στον καθένα.

Ο απ. Παύλος συνεχίζει τις οδηγίες ως το προς πρέπει να συμπεριφερόμαστε σ' όσους δεν ανήκουν στην Εκκλησία. Μας λέει ένα συνδυασμό δύο πραγμάτων: Να είναι ο λόγος μας ευγενικός και με χάρη αφενός, αφετέρου να έχουμε ορθή και κατάλληλη ανταπόκριση προς τον καθένα. Κατ' αρχάς, δεν πρέπει να είμαστε αγενείς, προκλητικοί και προσβλητικοί. Το ότι ο απέναντί μας δεν ανήκει στην Εκκλησία (είτε είναι αλλόθρησκος, είτε άθεος, είτε άπιστος) δεν μας δίνει το δικαίωμα να του συμπεριφερόμαστε απρεπώς (ασχέτως αν δεν είναι καλή η δική του συμπεριφορά προς εμάς). Οφείλουμε να του μιλάμε με ήρεμο τρόπο και με ευγένεια. Δεν πάμε να του επιβληθούμε με το ζόρι αλλά να δείξουμε τι καλό κάνει σε εμάς το ευαγγέλιο του Χριστού και η πίστη μας σ' Εκείνον. Επίσης, ο Παύλος δεν προτείνει έναν λόγο απλώς κολακευτικό. Πρέπει να είναι ευχάριστος, αλλά συγχρόνως ουσιαστικός και κατάλληλα διατυπωμένος. Το «ἑνὶ ἑκάστῳ ἀποκρίνεσθαι», υπογραμμίζει την εξατομίκευση της απάντησης ως προς τον καθένα ξεχωριστά. Ο Παύλος δεν ζητά την ίδια μηχανική απάντηση προς όλους. Κάθε άνθρωπος μπορεί να θέτει διαφορετικά ερωτήματα, να έχει διαφορετικές αντιλήψεις ή να χρειάζεται διαφορετική αντιμετώπιση. Συνεπώς πρέπει να προσέξουμε και να προσαρμόσουμε τον τρόπο απάντησης: στο περιεχόμενο, στη διατύπωση, στον τόνο και στη διάκριση που απαιτεί κάθε περίσταση.

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΗΣ ΜΑΜΑΣ: ΚΟΤΟΠΟΥΛΑ ΜΕ ΝΤΟΜΑΤΑ

Μια εύκολη συνταγή για όσες /-ους δεν γουστάρουν σύνθετες και μπελαλίτικες συνταγές. Τα κοτόπουλα με ντομάτα από το Ρομάντσο Νο 1332 (10/9/1968), είναι μια καλή επιλογή για τον βροχερό καιρό που διανύουμε, αρκεί να συνοδευτούν με πατάτες τηγανιτές! Α, το κοτόπουλο με τον πουρέ είναι για τους ασθενείς στα νοσοκομεία...  

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...