ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (15/4/2024) ΚΥΡΙΑΚΗ Γ' ΝΗΣΤΕΙΩΝ (ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ)

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

καθὼς καὶ ἐν ἑτέρῳ λέγει· σὺ ἱερεὺς εἰς τὸν αἰῶνα κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδέκ. (Εβρ. 5, 6)

Όπως λέει και σε άλλο σημείο της Γραφής: Εσύ είσαι ιερέας για πάντα, σύμφωνα με την τάξη του Μελχισεδέκ.

Ο απ. Παύλος μας αναφέρει εδώ το ψαλμ. 109, 4. Η ιερωσύνη του Χριστού μας λέει είναι «εἰς τὸν αἰῶνα». Δηλαδή δεν τελειώνει με θάνατο, δεν διαδέχεται άλλον ιερέα και είναι μόνιμη και αιώνια. Οι ιερείς και αρχιερείς στην Π.Δ. πέθαιναν και αντικαθίσταντο. Ο Χριστός όμως, επειδή αναστήθηκε, παραμένει για πάντα αρχιερέας. Προτυπώνει ο Παύλος, την ιεροσύνη του Χριστού με αυτή του Μελχισεδέκ. Το Μελχισεδέκ τον αναφέρει η Γένεσις 14, 18 ως αρχιερέα και βασιλιά της Σαλήμ. Τρία πράγματα της ιεροσύνης του προεικονίζουν το Χριστό:

α. Η καταγωγή. Οι ιερείς προέρχονταν από τη φυλή του Λευΐ. Η καταγωγή όμως του Μελχισεδέκ δεν αναφέρεται. Και ο Χριστός είναι ιερέας όχι λόγῳ καταγωγής.

β. Η βασιλική ιδιότητα. Ο Μελχισεδέκ ήταν βασιλιάς, το ίδιο και ο Χριστός όχι βέβαια μιας περιοχής αλλά παντός κτιστού και ακτίστου ως Θεός.

γ. Προσφορά άρτου και οίνου. Ο Μελχισεδέκ προσέφερε άρτο και οίνο στον Αβραάμ μετά τη νίκη του επί των Σοδόμων (Γεν. 14, 18) κάτι που προτυπώνει τη θεία Ευχαριστία.

Η ιεροσύνη του Χριστού είναι ανώτερη, αιώνια και δεν ανήκει στην τάξη του Ααρών (από τη φυλή Λευΐ). Ο Χριστός είναι ο αληθινός αρχιερέας κάτι που προφητεύτηκε στην Π.Δ. 

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΜΝΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ ΥΜΝΟΥ (Γ' ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ)

Θα ακούσουμε σήμερα σε ήχο δ' το παρακάτω τροπάριο της η' ωδής:

Νεκροὶ διὰ σοῦ ζωοποιοῦνται· ζωὴν γὰρ τὴν ἐνυπόστατον ἐκύησας, εὔλαλοι οἱ ἄλαλοι, πρῴην χρηματίζοντες, λεπροὶ ἀποκαθαίρονται, νόσοι διώκονται, πνευμάτων ἀερίων τὰ πλήθη, ἥττηνται Παρθένε, βροτῶν ἡ σωτηρία.

Οι νεκροί, μέσω εσένα, παίρνουν ζωή, διότι κυοφόρησες την ίδια την ενυπόστατη Ζωή. Οι άλαλοι που πριν δεν μπορούσαν να μιλήσουν γίνονται εύγλωσσοι, οι λεπροί καθαρίζονται, οι ασθένειες διώχνονται, τα πλήθη των εναέριων πνευμάτων (δηλαδή των δαιμόνων) νικιούνται, ω Παρθένε, που έγινες η σωτηρία των ανθρώπων.

Ο ι. υνμογράφος μας τονίζει ότι η Παρθένος δεν γέννησε απλώς Αυτόν που δίνει τη ζωή, αλλά ότι είναι ο ίδιος η πηγή της ζωής. Η ζωή είναι ενυπόστατος δηλαδή είναι πρόσωπο και όχι ιδιότητα κάποιου προσώπου. Η δε ενανθρώπηση του Λόγου διά της Παρθένου, καταργεί το θάνατο και τη σωματική φθορά που προηγείται, δηλαδή τις ασθένειες, όπως άλαλοι και λεπροί που θεράπευσε ο Ιησούς με θαυματουργικό τρόπο. Αυτό γίνεται σε συνδυασμό με τη νίκη Του στο κακό. Νίκησε τα εναέρια πνεύματα, δηλαδή τους δαίμονες, (μας παραπέμπει στο Εφεσ. 2, 2) κάτι που χωρίς τη δύναμη του Κυρίου ο άνθρωπος δεν μπορεί να το κάνει.  Όλα αυτά ανέδειξαν τη Θεοτόκο σωτήρια των θνητών, η οποία συντελέστηκε στον άχραντο Τόκο της.      

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

«ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ ΤΟ ΜΑΡΜΑΡΟ;»

Ο πόλεμος μεταξύ ΗΠΑ/Ισραήλ με το Ιράν καλά κρατεί. Στα λόγια μέχρι στιγμής, νικάει ο Τραμπ, αλλά άμα δεν βάλει το πεζικό να μπουκάρει στο έδαφος του Ιράν, δεν πρόκειται να νικήσει. Μόνο με τους πυραύλους, δεν θα δει προκοπή! Και εδώ γίνεται επίκαιρο το ερώτημα, του οποίου την προέλευση μας δίνει το παρακάτω αρθράκι από τον Καζαμία 2026 (εκδ. Δαρεμά). Διότι το μάρμαρο από τον πόλεμο ήδη αρχίσαμε να το πληρώνουμε εμείς. Μια ματιά στην τιμή της βενζίνης το αποδεικνύει περίτρανα! Και η αύξηση αυτή μετά που θα πάει; Στα ράφια του σούπερ μάρκετ! Και δυστυχώς εμείς θα το χρυσοπληρώσουμε το ρημάδι!   

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (08/3/2026) ΚΥΡΙΑΚΗ Β' ΝΗΣΤΕΙΩΝ (ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ)

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

εἰ γὰρ ὁ δι᾿ ἀγγέλων λαληθεὶς λόγος ἐγένετο βέβαιος, καὶ πᾶσα παράβασις καὶ παρακοὴ ἔλαβεν ἔνδικον μισθαποδοσίαν, πῶς ἡμεῖς ἐκφευξόμεθα τηλικαύτης ἀμελήσαντες σωτηρίας; (Εβρ. 2, 2-3)

Διότι, αν ο λόγος που ειπώθηκε μέσω αγγέλων αποδείχθηκε έγκυρος και κάθε παράβαση και ανυπακοή έλαβε δίκαιη ανταπόδοση, πώς εμείς θα ξεφύγουμε, αν αμελήσουμε μια τόσο μεγάλη σωτηρία;

Ο απ. Παύλος με αυτήν την ερώτηση κάνει μια σύγκριση μεταξύ του νόμου της Παλ. Διαθήκης και της σωτηρίας που δίδαξε ο Κύριος. Σκοπό δεν έχει να δείξει τι από τα δύο είναι καλό και τι κακό, αλλά τι έχει μεγαλύτερη και τι μικρότερη προσφορά. Ο νόμος δόθηκε στο Μωυσή με αγγελική διαμεσολάβηση ενώ το ευαγγέλιο από τον ίδιο τον Κύριο. Είχε ποινές για κάθε παράβαση και ανυπακοή ενώ το ευαγγέλιο προσφέρει σωτηρία. Τιμωρία είχε η παρακοή, στο ευαγγέλιο η αμέλεια δεν θα μείνει χωρίς κρίση. Σημαντικό για τον απ. Παύλο είναι η αδιαφορία για τη σωτηρία, η οποία δεν διαφέρει από την άρνηση. Αν η κατώτερη βαθμίδα είχε αυστηρότητα, πόσο μέλλον η ανώτερη. Το κυριότερο, δεν μπορούμε να αποφύγουμε αυτήν την κρίση. Δεν μας απειλεί εδώ ο Παύλος, αλλά προσπαθεί να μας αφυπνίσει. Η σωτηρία που μας προσφέρει ο Κύριος είναι κάτι που δεν πρέπει να προσπερνάμε ή να υποβαθμίζουμε. Και κυρίως δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από αυτήν. Δηλαδή, αν αμελήσουμε να στραφούμε προς τη σωτηρία, αν αρνηθούμε αυτό το δώρο του Χριστού, αν παραμείνουμε αμετακίνητοι στην αγκαλιά της αμαρτίας, τότε θα υποστούμε τις συνέπειες της επιλογής μας. 

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΜΝΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ ΥΜΝΟΥ (Β' ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ)

Θα ακούσουμε σήμερα σε ήχο δ' το παρακάτω τροπάριο της η' ωδής:

Οἱ πρῴην ἀπάτῃ γυμνωθέντες, στολὴν ἀφθαρσίας ἐνεδύθημεν, τῇ κυοφορίᾳ σου, καὶ οἱ καθεζόμενοι, ἐν σκότει παραπτώσεων, φῶς κατωπτεύσαμεν, φωτὸς κατοικητήριον, Κόρη· ὅθεν σε ὑμνοῦμεν, εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.

Εμείς που παλαιότερα γυμνωθήκαμε από την απάτη (του διαβόλου), ντυθήκαμε τη στολή της αφθαρσίας με την κυοφορία σου. Και εμείς που καθόμασταν στο σκοτάδι των παραπτωμάτων, είδαμε το φως, εσύ που είσαι κατοικητήριο του Φωτός, Παρθένε. Γι’ αυτό σε υμνούμε στους αιώνες.

Μας υπενθυμίζει ο ι. υμνογράφος, τον άνθρωπο όταν ήταν στον παράδεισο και έλαμπε από τα χαρίσματα του Αγ. Πνεύματος. Μετά όμως από την εξαπάτηση του από τον διάβολο, γυμνώθηκε από τα δώρα του Θεού, παραμορφώθηκε και ντύθηκε τη νέκρωση της αμαρτίας. Έκτοτε ζούσε στο σκοτάδι της πλάνης και της αγνωσίας. Η κυοφορία του Υιού του Θεού, του έφερε ξανά την ελπίδα και το φως. Ο Υιός Θεός πήρε την ανθρώπινη φύση, ενώθηκε μαζί της και καθάρισε τον άνθρωπο από την ακαθαρσία της παρακοής. Τον ενέδυσε με το ένδυμα της θείας και άφθαρτης ζωής. Κι όλα αυτά έγιναν στη μήτρα της ταπεινής Παρθένου Μαρίας. Έγινε η κατοικία του Φωτός, το οποίο το είδαν οι κουρασμένοι και σκοτισμένοι άνθρωποι. Όσοι πιστεύουν στη λυτρωτική δύναμη του Θεού ανυμνούν τη Θεοτόκο στους αιώνες.  

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

«ΝΤΑΝΤΑ»

Το να κρατάς παιδιά, θέλει κουράγιο και ταλέντο. Όταν βέβαια το κάνεις επαγγελματικά. Το αυτό και όταν το κάνεις για τα δικά σου τέκνα. Όταν όμως το κάνεις εξ ανάγκης ή δεν μπορείς να το αποφύγεις, τότε... το παρακάτω χιουμοριστικό ποιηματάκι από το Ρομάντσο Νο 888 (8/3/1960) είναι ενδεικτικό της όλης περιπέτειας. Διότι τα ξένα παιδιά είναι πιο... φασαριόζικα! Όλως περιέργως έτσι συμβαίνει τις περισσότερες φορές.   

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (01/3/2026) ΚΥΡΙΑΚΗ Α' ΝΗΣΤΕΙΩΝ (ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ)

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

Πίστει Μωϋσῆς μέγας γενόμενος ἠρνήσατο λέγεσθαι υἱὸς θυγατρὸς Φαραώ (Εβρ. 11, 24)

Με την πίστη ο Μωυσής, όταν μεγάλωσε, αρνήθηκε να ονομάζεται γιος της κόρης του Φαραώ.

Ένα ενδιαφέρον παράδειγμα πίστης μας δίνει ο απ. Παύλος, τον Μωυσή που αρνήθηκε τη φαραωνική του ταυτότητα και ότι συνεπάγωνταν με αυτήν: πλούτο, εξουσία, μόρφωση, δύναμη. Δεν τα αρνήθηκε στην παιδική του ηλικία αλλά όταν μεγάλωσε. Όχι ότι η πίστη αφορά μόνο τους μεγάλους (ηλικιακώς) αλλά τότε γνώρισε την πραγματική του καταγωγή. Ένιωσε πολύ δυνατή πίστη στο Θεό ώστε για χάρη Του να παραμερίσει όλα αυτά τα σπουδαία μεν, εφήμερα και γήινα δε. Πολύ ώριμη και συνειδητή η απόφασή του να αφήσει την ασφάλεια της Αιγύπτου και να προτιμήσει να μην ταυτίζεται με την εξουσία που καταπίεζε το λαό του. Δεν αρνήθηκε μόνο τους τίτλους αλλά άλλαξε τρόπο ζωής. Εντάχθηκε με τους σκλάβους ισραηλίτες, ως σκλάβος και ο ίδιος. Προτίμησε όμως τα μέλλοντα που υποσχόταν ο Θεός από τα παρόντα. Η πίστη όταν είναι βαθιά, σε κάνει να βλέπεις πέραν από το πρόσκαιρο. Αυτή η θυσία στην εποχή μας που κυριαρχούν υλιστικά πρότυπα, είναι τουλάχιστον πολύ δύσκολη, αν όχι αδιανόητη, για εμάς. Ας αναλογιστούμε λοιπόν, το πόσο μακριά απέχουμε από την ουράνια βασιλεία μιας και είμαστε εγκλωβισμένοι στην ύλη. Πέραν όμως της θυσίας και της θαυμαστής πίστης του Μωυσή, θα μπορούσαμε να δούμε στο πρόσωπο του, μία προτύπωση του Χριστού: Ο Κύριος «εκκένωσε» εκουσίως τον εαυτό του από τη θεότητα (δεν έπαψε να είναι Θεός, ούτε έχασε τις θεϊκές του ιδιότητες) και με την ενανθρώπησή του αποδέχτηκε την ταπείνωση, τον πόνο και τον θάνατο, όπως ο Μωυσής εκουσίως εγκατέλειψε τη βασιλική ιδιότητα. Και οι δύο το έκαναν προς χάριν σωτηρίας, ο μεν Μωυσής για τον Ισραήλ, ο Χριστός για όλη την ανθρωπότητα.    

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΜΝΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ ΥΜΝΟΥ (Α' ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ)

Θα ακούσουμε σήμερα σε ήχο δ' το παρακάτω τροπάριο της η' ωδής:

Μωσῆς κατενόησεν ἐν βάτῳ, τὸ μέγα μυστήριον τοῦ τόκου σου. Παῖδες προεικόνισαν, τοῦτο ἐμφανέστατα μέσον πυρὸς ἱστάμενοι, καὶ μὴ φλεγόμενοι, ἀκήρατε ἁγία Παρθένε· ὅθεν σε ὑμνοῦμεν, εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.

Ο Μωυσής κατάλαβε μέσα στη βάτο το μεγάλο μυστήριο της γέννησής σου. Οι Παίδες το προεικόνισαν με ολοφάνερο τρόπο, στεκόμενοι μέσα στη φωτιά και χωρίς να καίγονται, άφθορη αγία Παρθένε· γι’ αυτό σε υμνούμε στους αιώνες.

Ο ιερ. υμνογράφος και πάλι ανατρέχει στην Παλ. Διαθήκη σε δύο περιστατικά όπου προτυπώνεται η μυστήριο της κυήσεως της Θεοτόκου. Στο πρώτο ο Μωυσής είδε την βάτο να φλέγεται από τη φωτιά αλλά να μην καίγεται, στο δεύτερο οι τρεις παίδες στο καμίνι που τους έριξαν βρίσκονταν μέσα στη φωτιά ή οποία όμως δεν τους έκαιγε. Κατ' αυτόν τον τρόπο η Παναγία δέχτηκε μέσα της τη δύναμη της θείας χάριτος του Θεού, χωρίς όμως αυτή να της προξενέψει καμία βλάβη. Με την ένωση της θείας και της ανθρώπινης φύσεως, έμεινε ανέπαφη διατηρώντας την αφθορία και την παρθενία της. Αυτό είναι ένα ανερμήνευτο θαύμα, το οποίο οι πιστοί το υμνολογούν στην αιωνιότητα. 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...