ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (19/07/2026) ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΓ. ΠΑΤΕΡΩΝ Δ' ΟΙΚ. ΣΥΝΟΔΟΥ

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

Ὅταν πέμψω Ἀρτεμᾶν πρός σε ἢ Τυχικόν, σπούδασον ἐλθεῖν πρός με εἰς Νικόπολιν· ἐκεῖ γὰρ κέκρικα παραχειμάσαι. (Τιτ. 3, 12)

Όταν σου στείλω τον Αρτεμά ή τον Τυχικό, φρόντισε να έρθεις γρήγορα κοντά μου στη Νικόπολη, γιατί εκεί αποφάσισα να περάσω τον χειμώνα.

Ο Τίτος βρίσκονταν στην Κρήτη για να οργανώσει τις Εκκλησίες και να χειροτονήσει πρεσβυτέρους (Τιτ. 1, 5). Δεν ήταν μόνιμα εκεί. Θα έφευγε όταν θα τον διαδεχόταν κάποιος αξιόπιστος συνεργάτης. Η Εκκλησία δεν εξαρτιόταν από ένα μόνο πρόσωπο και υπήρχε οργανωμένη διαδοχή στην ποιμαντική ευθύνη. Εδώ ο Παύλος σκοπεύει να αντικαταστήσει προσωρινά τον Τίτο στην Κρήτη με τον Τυχικό ή τον Αρτεμά. Τον Τυχικό θα τον βρούμε αρκετές φορές στην Καινή Διαθήκη. Ειδικότερα αναφέρεται στα παρακάτω: Πράξεις 20, 4, Εφεσίους 6, 20, Κολοσσαείς 4, 7, Β΄ Τιμοθέου 4, 12. Ήταν ένας από τους πιο στενούς συνεργάτες του Παύλου, τον οποίο ο Παύλος τον χρησιμοποιούσε συχνά ως αγγελιοφόρο, εκπρόσωπό του και ποιμαντικό αντικαταστάτη. Ο Αρτεμάς πάλι, αναφέρεται μόνον εδώ. Δεν γνωρίζουμε τίποτε άλλο γι' αυτόν, αλλά αναφορά όμως του ονόματός του δίπλα στον Τυχικό δείχνει ότι ήταν πρόσωπο μεγάλης εμπιστοσύνης του Παύλου. Η προσταγή του Παύλου (σπούδασον ἐλθεῖν) δεν σημαίνει έλα όποτε μπορέσεις, αλλά να βιαστεί, να δείξει προθυμία. Προφανώς τον χρειάζεται για το επόμενο στάδιο της αποστολικής δράσης. Πλέον ο Τίτος είναι ώριμος συνεργάτης και όχι απλώς μαθητής. Η Νικόπλη πιθανότατα πρόκειται για την πόλη που ίδρυσε ο Οκταβιανός Αύγουστος μετά τη ναυμαχία του Ακτίου. Ήταν σημαντικό διοικητικό και συγκοινωνιακό κέντρο της δυτικής Ελλάδας και γι' αυτό αποτελούσε ιδανική βάση για το ιεραποστολικό έργο προς την Ήπειρο, τη Μακεδονία και την Ιταλία. Εκεί είχε πάρει απόφαση να ξεχειμωνιάσει μιας τον χειμώνα, τότε, τα θαλάσσια ταξίδια ήταν πολύ δύσκολα και συχνά επικίνδυνα. Οπότε είχε το χρόνο να καταστρώσει τα επόμενα σχέδιά του. Μέσα στις απλές προσωπικές οδηγίες διακρίνεται η ποιμαντική μέριμνα του Παύλου. Δεν κινείται τυχαία, αλλά οργανώνει με σύνεση τόσο τους συνεργάτες όσο και τις περιοδείες του, ώστε το ευαγγελικό έργο να συνεχίζεται αδιάκοπα.

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΕΝΑ ΑΝΤΙΟ ΣΤΗ ΜΑΡΩ ΚΟΝΤΟΥ...

Τι να πρωτοπείς για τη Μάρω Κοντού που έφυγε σήμερα από κοντά μας (15/7/2026). Οι νεότεροι θα τη θυμούνται είτε από τις ταινίες της με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα (που τις παίζει σωρηδόν η τηλεόραση) είτε ως κυρία... Κοκοβίκου απ' την ταινία «Η δε γυνή να φοβείται τον άνδρα» είτε ως Ιταλίδα απ' την... Κυψέλη, κλπ, κλπ. Για να είμαι ειλικρινής βρήκα πάρα πολλά αποκόμματα στα παλιά περιοδικά μου και εδώ βάζω κάποια χαρακτηριστικά, λόγῳ φόρτου εργασίας. Καλό της ταξίδι...  

1. Βεντέτα Νο 39 (4/2/1966)

2. Βεντέτα Νο 52 (6/5/1966)

3. Βεντέτα Νο 76 (21/10/1966)

4. Βεντέτα Νο 92 (10/2/1967)

5. Βεντέτα Νο 94 (24/2/1967)

6. Βεντέτα Νο 110 (15/6/1967)

7. Βεντέτα Νο 112 (29/6/1967)

8. Βεντέτα Νο 193 (16/1/1969)

9. Βεντέτα Νο 276 (20/8/1970)

10. Βεντέτα Νο 306 (18/3/1971)

10. Βεντέτα Νο 331 (9/9/1971)

11. Βεντέτα Νο 354 (17/2/1972)

12. Βεντέτα Νο 370 (8/6/1972)

13. Βεντέτα Νο 373 (29/6/1972)

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (12/07/2026) ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ' ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

τῇ ἐλπίδι χαίροντες, τῇ θλίψει ὑπομένοντες, τῇ προσευχῇ προσκαρτεροῦντες, (Ρωμ. 12, 12)

Να χαίρεστε εξαιτίας της ελπίδας, να υπομένετε στη θλίψη, να επιμένετε αδιάκοπα στην προσευχή.

Σ' αυτό το στίχο ο απ. Παύλος μας δίνει τρεις ηθικές προτροπές, πολύ σημαντικές για τη ζωή μας στην Εκκλησία και τον κόσμο. Δεν είναι τρεις ξεχωριστές, αλλά είναι σημαντικό να γίνονται ταυτοχρόνως. Η μία επηρεάζει την άλλη, θα λέγαμε. Ας τις δούμε ξεχωριστά:

α. Μας λέει να χαιρόμαστε στην ελπίδα. Ελπίδα δεν είναι να έχουμε αισιοδοξία ή ευσεβή πόθο. Είναι η βεβαιότητα ότι ο Θεός θα εκπληρώσει τις υποσχέσεις Του.

β. Να να υπομένουμε στη θλίψη. Τη θλίψη τη γεννούν οι δοκιμασίες όπως οι διωγμοί, οι στενοχώριες, οι ασθένειες και οι δυσκολίες της ζωής. Το ὑπομένω δεν σημαίνει παθητική ανοχή ούτε μοιρολατρία. Κυριολεκτικά σημαίνει ότι παραμένω χωρίς να εγκαταλείπω τη θέση μου. Δηλώνει καρτερική αντοχή και πνευματική σταθερότητα.

γ. Να επιμένουμε (προσκαρτεροῦντες) στην προσευχή. Το ρήμα προσκαρτερέω σημαίνει: επιμένω, αφιερώνομαι, παραμένω σταθερά προσκολλημένος. Δεν πρόκειται για περιστασιακή προσευχή όταν εμφανίζεται κάποιο πρόβλημα, αλλά για συνεχή σχέση με τον Θεό. Η προσευχή είναι εκείνη που τρέφει την ελπίδα, δίνει δύναμη για υπομονή, διατηρεί τον πιστό ενωμένο με τον Χριστό.

Βλέποντας και τις τρεις προτροπές μαζί, βλέπουμε ότι η προσευχή κρατά ζωντανή την ελπίδα, χωρίς την οποία δεν μπορεί να έχει ο πιστός τη δύναμη να υπομένει. Η θλίψη δεν καταργεί τη χαρά γιατί η ελπίδα υπερβαίνει τη θλίψη. Δηλαδή η ελπίδα δίνει χαρά, η υπομονή διατηρεί τον άνθρωπο όρθιο μέσα στις δοκιμασίες και η προσευχή είναι η πηγή από την οποία αντλούνται τόσο η χαρά όσο και η υπομονή. Θα περνάμε μεν τις δυσκολίες και τις δοκιμασίες, αλλά όχι με απόγνωση αλλά με χαρούμενη ελπίδα και αδιάκοπη κοινωνία με τον Θεό.

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΕΝΑ ΑΝΤΙΟ ΣΤΗ ΤΖΕΝΗ ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΥ

Την περασμένη εβδομάδα (1/7/2026) έφυγε από κοντά μας η γνωστή ηθοποιός Τζένη Ζαχαροπούλου σε ηλικία 85 ετών.  Είχε χαρακτηριστική παρουσία σε ταινίες και σίριαλ. Ψάχνοντας στα παλιά περιοδικά μου βρήκα τα παρακάτω αποκόμματα και τα βάζω σαν ένα ελάχιστο αντίο στη καλή αυτή ηθοποιό.

1. Βεντέτα Νο 255 (26/3/1970)

2. Βεντέτα Νο 296 (7/1/1971)

3. Βεντέτα Νο 343 (2/12/1971)

4. Βεντέτα Νο 388 (12/10/1972)

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (5/7/2026) ΚΥΡΙΑΚΗ Ε' ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

...κατὰ τῶν τοιούτων οὐκ ἔστι νόμος. (Γαλ. 5, 23)

Εναντίον τέτοιων πραγμάτων δεν υπάρχει νόμος.

Εναντίων των καρπών του Αγ. Πνεύματος, που μόλις προηγουμένως ανέφερε ο απ. Παύλος (στχ. 22 & 23α) δηλ. της αγάπης, της χαράς, της ειρήνης, της μακροθυμίας, της χρηστότητας, της αγαθωσύνης, της πίστης, της πραότητας και της εγκράτειας, δεν υπάρχει κάποιος νόμος που να τις καταδικάζει. Ούτε λέει ότι ο νόμος δεν ισχύει, ούτε ότι καταργήθηκε. Για να γίνει νοητή αυτή η φράση, θυμίζω ότι στο κεφ. 5 ο Παύλος απαντά στο κατά πόσο ο χριστιανός οφείλει να βρίσκεται κάτω από τον Μωσαϊκό νόμο, όπου οι Ιουδαΐζοντες έλεγαν ότι χρειάζεται περιτομή και όλο τον Νόμο. Ο Παύλος απαντά ότι αν ο χριστιανός συμβαδίζει με το Άγ. Πνεύμα, τότε έχει τις προαναφερθείσες αρετές, εναντίον των οποίων δεν υπάρχει νόμος. Όμως ο Παύλος μας λέει κάτι βαθύτερο: Ο νόμος υπάρχει για να περιορίζει το κακό. Δεν έγινε για να περιορίζεται η αγάπη ή η εγκράτεια ή η πραότητα κ.α. Οπότε ο άνθρωπος που παράγει τον καρπό του Πνεύματος δεν χρειάζεται εξωτερικούς περιορισμούς. Να θυμηθούμε το Ρωμ. 13, 8 «ὁ γὰρ ἀγαπῶν τὸν ἕτερον νόμον πεπλήρωκεν» όπου η αγάπη δεν καταργεί το νόμο αλλά τον εκπληρώνει. Συνεπώς ο νόμος καταργείται όταν υπάρχει αληθινή αγάπη η οποία δεν πηγάζει από τον φόβο της τιμωρίας. Βεβαίως μην παρανοήσουμε τον Παύλο και πούμε πως δεν υπάρχει κανένας νόμος για τον χριστιανό. Δεν λέει ότι ο πιστός μπορεί να ζει όπως θέλει, αλλά σύμφωνα με το Άγ. Πνεύμα, οπότε τότε θα παράγει αυθόρμητα ό,τι ο νόμος επιδίωκε να επιβάλει εξωτερικά. Δηλαδή, έχει διαμορφώσει ο χριστιανός το χαρακτήρα του (δι' Αγ. Πνεύματος) να αγαπά και να πράττει το θέλημα του Θεού και δεν χρειάζεται να συγκρατείται από εξωτερικές εντολές για να πράττει το αγαθό.

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΛΕΥΚΙΠΠΟΣ ΚΑΙ ΔΑΦΝΗ

Μιας και πιάνει η μεγάλη καλοκαιρινή ζέστη, το μόνο που μπορεί να μας δροσίσει πνευματικώς, για το σώμα υπάρχουν το ερκοντίσιον και ο ανεμιστήρας, είναι το χιούμορ. Παρακάτω βάζω ένα απόσπασμα από την «Ελληνική Μυθολογία» του Νίκου Τσιφόρου (εκδ. Ερμής, 1987) το οποίο αναφέρεται στον ερωτευμένο Λεύκιππο με τη νύμφη Δάφνη και τον τρόπο που την... προσέγγισε τρώγοντας τα μούτρα του. Μάλλον θα τον είχε χτυπήσει ο καύσωνας του Ιουλίου...  Εδώ κρατάμε τη χιουμοριστική αφήγηση του Τσιφόρου!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (28/06/2026) ΚΥΡΙΑΚΗ Δ' ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

νυνὶ δὲ ἐλευθερωθέντες ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας δουλωθέντες δὲ τῷ Θεῷ ἔχετε τὸν καρπὸν ὑμῶν εἰς ἁγιασμόν, τὸ δὲ τέλος ζωὴν αἰώνιον. (Ρωμ. 6, 22)

Τώρα όμως, αφού ελευθερωθήκατε από την αμαρτία και γίνατε δούλοι του Θεού, έχετε ως καρπό σας τον αγιασμό, και ως τελικό αποτέλεσμα την αιώνια ζωή.

Ο απ. Παύλος εδώ, αναπτύσσει το στχ. 18. Αντί της δικαιοσύνης, βάζει το Θεό, εκ του οποίου πηγάζει η δικαιοσύνη. Χρησιμοποιεί παθητικές μετοχές (ἐλευθερωθέντες, δουλωθέντες) διότι ο άνθρωπος από μόνος του δεν μπορεί να ελευθερωθεί από την αμαρτία, ούτε να γίνει δούλος του Θεού. Σ' αυτά απαραίτητη είναι η συνέργεια του Θεού. Από Εκείνον πηγάζει η σωτηρία και ο πιστός καλείται να ανταποκριθεί με υπακοή και να ζήσει σύμφωνα με τη νέα του κατάσταση. Η ελευθέρωση από την αμαρτία, δεν σημαίνει ότι ο πιστός δεν μπορεί να αμαρτήσει, αλλά ότι η αμαρτία δεν τον εξουσιάζει και δεν είναι αναγκασμένος να υπακούει στις επιθυμίες της. Ταυτοχρόνως, αλλάζει κύριο. Από την αμαρτία, στο Θεό. Παρότι φαίνεται οξύμωρο, να γίνεσαι δούλος στο Θεό που δίνει την ελευθερία, ωστόσο μας υπενθυμίζει ότι ή θα ακολουθούμε το καλό, ή το κακό. Ενδιάμεση κατάσταση (ή επιλογή) δεν υφίσταται. Συνεπώς οφείλουμε να επιλέξουμε αυτό που μας συμφέρει. δηλαδή αυτό που μας δίνει αιώνια ζωή και όχι αιώνιο θάνατο. Εφόσον γίνουμε υπηρέτες (ή δούλοι) του Θεού, αυτό που θα παράγουμε (ο καρπός της πίστης μας) θα είναι η υπακοή, η καθαρότητα, η αγάπη, η δικαιοσύνη και η ομοίωση προς τον Χριστό. Δηλαδή θα μετέχουμε της αγιότητας που μας παρέχει ο Χριστός, σε μια συνεχής πορεία μεταμόρφωσης. Ο τελικός προορισμός μας (το τέλος) θα είναι η αιώνια ζωή. Αυτό διακρίνεται από τον καρπό, διότι ο καρπός έχει ξεκινήσει από τώρα, ενώ τοι τέλος θα φανερωθεί πλήρως κατά την ανάσταση και τη μέλλουσα βασιλεία.

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ, εδώ  και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

«ΚΟΝΤΑ ΣΤΗ ΦΥΣΗ»

Το καλοκαίρι πάντα θα είναι στο μυαλό άρρηκτα συνδεδεμένο με τη φύση. Ορθότερα, με την απόδραση προς αυτήν. Τίποτα δεν σε χαλαρώνει στην πόλη, όπως σε χαλαρώνει στη φύση. Ότι και να πω, η αίσθηση σ' αυτήν είναι μοναδική. Το παρακάτω ποίημα του Δημήτρη Τυραϊδή (από τη συλλογή «της μούσας μου απανθίσματα» Χανιά, 2019) περιγράφει τόσο γλαφυρά την επαφή με την φύση, ώστε να λαχταρώ τις καλοκαιρινές διακοπές ακόμη πιο πολύ! Το μόνο που εύχομαι είναι να υπάρξει η φύση, και μη μείνει μόνο η ανάμνηση της μετά από τις γνωστές πλέον φωτιές του καλοκαιριού...

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...