ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (27/09/2026) ΚΥΡΙΑΚΗ Β' ΛΟΥΚΑ

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

Ταύτας οὖν ἔχοντες τὰς ἐπαγγελίας, ἀγαπητοί, καθαρίσωμεν ἑαυτοὺς ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ σαρκὸς καὶ πνεύματος, ἐπιτελοῦντες ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ (Β' Κορ. 7, 1)

Αφού λοιπόν έχουμε αυτές τις υποσχέσεις, αγαπητοί, ας καθαρίσουμε τους εαυτούς μας από κάθε μολυσμό σάρκας και πνεύματος, επιτελώντας αγιοσύνη με φόβο Θεού.

Ο απ. Παύλος παραπέμπει άμεσα σε όσα είπε προηγουμένως (Β΄ Κορ. 6,16–18, Ἐγὼ ἐνοικήσω ἐν αὐτοῖς καὶ ἐμπεριπατήσω... καὶ ἔσομαι αὐτοῖς εἰς πατέρα, καὶ αὐτοὶ ἔσονταί μοι εἰς υἱοὺς καὶ θυγατέρας), λέγοντάς μας ότι αφού οι χριστιανοί έχουν λάβει από τον Θεό αυτές τις μεγάλες υποσχέσεις —την παρουσία του Θεού, την υιοθεσία και την κοινωνία μαζί Του—, η ζωή τους πρέπει να είναι ανάλογη αυτής της σχέσεως. Μας λέει να καθαρίσουμε εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας. Δεν σημαίνει βέβαια ότι ο άνθρωπος αυτολυτρώνεται ή ότι καθαρίζεται χωρίς τη χάρη του Θεού, αλλά αφού ο Θεός τον καλεί σε κοινωνία μαζί Του, ο άνθρωπος πρέπει να ανταποκριθεί ενεργά, απομακρύνοντας ό,τι είναι αντίθετο προς αυτή την κοινωνία. Και ασφαλώς εννοεί τις αμαρτίες σαρκός και πνεύματος. Αμαρτίες όπως η πορνεία, η λαιμαργία, η μέθη κ.α. αλλά και σκέψεις, διαθέσεις, προθέσεις, υπερηφάνεια, εγωισμό κ.α. Δεν μας λέει να μην κάνουμε κάποιες κακές πράξεις αλλά εξωτερικά και εσωτερικά, πρέπει να απομακρύνουμε οτιδήποτε μας μολύνει και μας απομακρύνει από τον Θεό. Και ο τρόπος για να το κάνουμε αυτό, είναι να πράττουμε οτιδήποτε οδηγεί στην αγιοσύνη. Δεν είναι η αγιοσύνη κάτι που γίνεται μια φορά και τελειώνει, αλλά μια συνεχής πορεία στην οποία θα πρέπει να ξαναπροσπαθούμε όσο κι αν ξεστρατίσουμε. Ως μέλη της Εκκλησίας του Χριστού καλούμαστε να προχωρούμε προς την αγιότητα. Κι αυτό με φόβο Θεού. Όχι δεχόμενοι ότι ο Θεός είναι τιμωρός, αλλά έχοντας προς Εκείνον σεβασμό, ευλάβεια και η συναίσθηση της παρουσίας Του. Έχοντας ωστόσο υπ' όψιν όχι ότι πρώτα πρέπει να γίνουμε άγιοι και μετά ο Θεός θα μας δεχθεί ως παιδιά Του, αλλά το αντίστροφο: Επειδή ο Θεός μάς δίνει την υπόσχεση ότι θα είναι Πατέρας μας και εμείς παιδιά Του, γι' αυτό καλούμαστε να ζήσουμε ανάλογα.

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ, εδώ, εδώ, και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

«ΑΣΕ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝΕ ΟΙ ΞΕΝΟΙ»

Όταν φεύγει το καλοκαίρι, με νωπές τις αναμνήσεις από τις διακοπές, εύκολα θυμόμαστε και τα αρνητικά από τις τουριστική περιοχή που παραθερίσαμε. Μια εξοχή που αλλοιώνεται από τον υπερτουρισμό κι ένας τοπικός χαρακτήρας που έπαψε πια να έχει την ελληνική αυθεντικότητα. Όλα καταβαραθρώνονται υπέρ της 'κονόμας από έναν εκμαυλισμένο τουρισμό! Το παρακάτω ποίημα του  Βασίλη Γιαννιώτη, (από τη συλλογή «Πίσω από τον καθρέφτη» 1997 εκδ. Τζιαμπίρης - Πυραμίδα) εκεί οδηγεί τη σκέψη μου, και μάλιστα τα πράγματα έχουν χειροτερέψει από τότε που γράφτηκε...  

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (20/9/2026) ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΙΝ

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

ἐγὼ γὰρ διὰ νόμου νόμῳ ἀπέθανον (Γαλ. 2, 19)

Διότι εγώ, διά του νόμου, πέθανα ως προς τον νόμο

Ο απ. Παύλος μας λέει κάτι παράδοξο: Ο Νόμος έγινε το μέσο με το οποίο ο Παύλος πέθανε ως προς τον Νόμο! Δεν λέει ούτε εννοεί, ότι ο Νόμος ήταν κακός ή ότι ο άνθρωπος πρέπει να παραβιάζει τις εντολές του. Έπαψε να αποτελεί το δρόμο με τον οποίο θα αποκτούσε τη σωτηρία και τον οδήγησε να διαπιστώσει την αδυναμία του να δικαιωθεί μέσω της τήρησής του. Ναι μεν ο Νόμος φανερώνει το θέλημα του Θεού και φανερώνει την αμαρτία και την ανάγκη του ανθρώπου για σωτηρία αλλά όμως ο Χριστός πραγματοποιεί αυτό που ο άνθρωπος δεν μπορούσε να πραγματοποιήσει. Συνεπώς ο Παύλος παύει να στηρίζει τη δικαίωσή του στην τήρηση του Μωσαϊκού Νόμου και ζει πλέον διά της πίστεως στον Χριστό. Έτσι, πριν οδηγηθεί στην εν Χριστῷ ζωή, πρώτα σταματάει να επηρεάζεται από τον ανεπαρκή Νόμο. Αυτός ο θάνατος είναι ο θάνατος του παλαιού τρόπου υπάρξεως, που η τυπική τήρησή του δεν προσφέρει δικαιοσύνη και σωτηρία. Συνεπώς ο ίδιος ο Νόμος, όταν κατανοηθεί σωστά, οδηγεί στην κατάργησή του και στον Χριστό.

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΣΑΒΟΥΑΡ ΒΙΒΡ ΚΑΙ ΚΟΜΨΟΤΗΣ

Μπήκε ο Σεπτέμβρης, όχι ακόμα το φθινόπωρο, αλλ΄ αυτό σε τίποτα δεν εμποδίζει να έχετε καλούς τρόπους, δηλαδή σαβουάρ βιβρ. Όλα κι όλα! Το σαβουάρ βιβρ προηγείται! Ειδικά για τις γυναίκες. Από τη Βεντέτα Νο 330 (2/9/1971) το παρακάτω απόσπασμα που δίνει σχετικές συμβουλές και προσέξτε την τελευταία για το θόρυβο των παπουτσιών. Έχει πολύ δίκιο...

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (13/09/2026) ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

ἐμοὶ δὲ μὴ γένοιτο καυχᾶσθαι εἰ μὴ ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ (Γαλ. 6, 14)

Εγώ όμως, ποτέ να μη θεωρήσω καύχημά μου τίποτε άλλο, παρά μόνο τον σταυρό του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

Ο απ. Παύλος δεν μας λέει ότι δεν χαίρεται με οτιδήποτε καλό γίνεται στην Εκκλησία, αλλά τι θεωρεί προσωπικό του καύχημα. Δηλαδή, τι έχει αξία και λόγο υπερηφάνειας. Μας λέει λοιπόν ότι αρνείται να θεωρήσει ως προσωπικό του καύχημα οποιοδήποτε ανθρώπινο επίτευγμα. Τίποτα ανθρώπινο δεν μπορεί να φτάσει την αξία που έχει η σταυρική θυσία του Κυρίου για τη σωτηρία μας. Δεν είναι απλά ένας σταυρικός θάνατος αλλά κάτι που μόνο ο Κύριος ως Θεός θα μπορούσε να κάνει. Συνεπώς, οτιδήποτε πρόερχεται από τον άνθρωπο υπολείπεται κατά πολύ. Επίσης ο Παύλος έμμεσα θέλει να πει ότι δεν αποτελούν το θεμέλιο της καυχήσεώς του ο ζήλος του, οι τις γνώσεις του, τα αποστολικά του κατορθώματα, ούτε οι θυσίες και οι κόποι που υπέστη για τον Χριστό. Γενικότερα, αντιτίθεται στην ιδέα ότι ο άνθρωπος μπορεί να καυχηθεί ενώπιον του Θεού για κάτι που έχει ή που έχει κάνει ο ίδιος. Επομένως, ούτε η ανθρώπινη καταγωγή, ούτε η τήρηση εξωτερικών θρησκευτικών τύπων, ούτε η ένταξη σε μία ομάδα, ούτε κάποιο ιδιαίτερο εκκλησιαστικό αξίωμα αποτελούν από μόνα τους αντικείμενο καυχήσεως. Στην ουσία ἒστιάζει όχι στο τι κάνουμε εμείς για τον Θεό, αλλά στο τι έκανε ο Χριστός για μας.

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΗΣ ΜΑΜΑΣ: Η ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΜΑΡΜΕΛΑΔΑΣ

Μπήκε ο Σεπτέμβρης, τα παιδιά όπου να 'ναι θα γυρίσουν στα σχολεία, και σιγά σιγά θα αφήσουμε το φετινό καλοκαίρι, που μόλις έφυγε, στις αναμνήσεις μας. Οπότε ήρθε η εποχή της μαρμελάδας. Κυρίως για τα παιδιά, αλλά και για όσους /-ες τρώνε αυτό το γλύκισμα. Για όσες δεν αγοράζουν τις ετοιματζίδικες, και καλά κάνουν, το παρακάτω απόκομμα από την Βεντέτα Νο 383 (7/9/1972) δίνει καλές συμβουλές στις νοικοκυρές για να φτιάχνουν όσον το δυνατόν νοστιμότερες μαρμελάδες.  

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (06/9/2026) ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΔ' ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

Ἐγὼ δὲ μάρτυρα τὸν Θεὸν ἐπικαλοῦμαι ἐπὶ τὴν ἐμὴν ψυχήν, ὅτι φειδόμενος ὑμῶν οὐκέτι ἦλθον εἰς Κόρινθον. (Β' Κορ. 1, 23)

Εγώ όμως καλώ τον Θεό ως μάρτυρα για τη δική μου ζωή, ότι από φειδώ προς εσάς δεν ήρθα ξανά στην Κόρινθο.

Ο απ. Παύλος, για να μην φανεί ασυνεπής επειδή δεν επισκέφθηκε την Κόρινθο όπως είχε προγραμματίσει, απολογούμενος φέρνει τον Θεό ως μάρτυρα για τις πραγματικές του προθέσεις. Δεν λέει ότι ζητά από τον Θεό να τιμωρήσει την ψυχή του, αν λέει ψέματα, αλλά επικαλείται τον Θεό ως μάρτυρα της ειλικρίνειάς του. Εδώ πρέπει να θυμηθούμε ότι στην Κόρινθο είχε δημιουργηθεί σοβαρή κρίση στη σχέση της Εκκλησίας με τον Παύλο, η οποία περιλάμβανε προσωπική προσβολή ή αντίσταση προς αυτόν και προβληματική αρχικά στάση μέρους της κοινότητας. Έτσι, με σαφήνεια εξηγεί τον λόγο για τον οποίο δεν ήρθε στην Κόρινθο: «φειδόμενος ὑμῶν», δηλαδή επειδή τους λυπήθηκε και θέλησε να τους δείξει επιείκεια. Ο Παύλος δεν ήθελε, με μια νέα επίσκεψη, να επιδεινώσει την ήδη τεταμένη κατάσταση με μια ακόμη αυστηρότερη παρέμβαση. Ουσιαστικά ανέβαλε την επίσκεψή του, ώστε να τους δώσει χρόνο να συνειδητοποιήσουν το πρόβλημα, να διορθώσουν τη στάση τους και να αναλάβουν οι ίδιοι την ευθύνη για την αντιμετώπισή του. Έτσι, η επόμενη επίσκεψή του δεν θα χρειαζόταν να είναι μια επίσκεψη αυστηρής πειθαρχικής παρέμβασης. Θα μπορούσε ο Παύλος να σπεύσει και με αυστηρότητα να διορθώσει την κατάσταση. Εντούτοις, μας δείχνει ότι δεν είναι πάντοτε αυτή η καλύτερη λύση για την επίλυση των προβλημάτων μέσα στην Εκκλησία. Σκοπός του δεν ήταν να εξαρτώνται οι Κορίνθιοι συνεχώς από τη δική του παρουσία και αυθεντία, αλλά να καταλάβουν και να συνειδητοποιήσουν οι ίδιοι το πρόβλημα και να το αντιμετωπίσουν. Αυτό θα φανέρωνε και την πνευματική τους ωριμότητα. Δεν τους λυπήθηκε από περιφρόνηση ή αδιαφορία, αλλά από αγάπη. Η παρουσία του, μέσα στις συγκεκριμένες συνθήκες, θα μπορούσε να οδηγήσει σε νέα και αυστηρότερη αντιπαράθεση, κάτι που θα τους επιβάρυνε περισσότερο. Γι’ αυτό τους έδωσε χρόνο να πάρουν οι ίδιοι πρωτοβουλία για την αντιμετώπιση του προβλήματος και όχι να περιμένουν τον Παύλο να εμφανιστεί ως «αστυφύλακας» και να επιβάλει λύσεις. Αυτό δεν ήταν στις προθέσεις του. Διότι μια τέτοια εξωτερική επιβολή θα μπορούσε τελικά να κάνει το πρόβλημα ακόμη χειρότερο. Η αναβολή της επίσκεψης δεν είναι αδυναμία του Παύλου ούτε υπαναχώρηση· παρουσιάζεται ως συνειδητή ποιμαντική επιλογή.

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ,  εδώ και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΓΙΑΤΙ ΑΣΠΡΙΖΕΙ ΤΟ ΟΥΖΟ ΜΕ ΝΕΡΟ

Τι ωραία που είναι να κάθεσαι στη βεράντα σου καλοκαιριάτικα, να ακούς μουσικούλα, ή να έχεις παρέα, και να πίνεις τα ουζάκια σου τα οποία να συνοδεύονται από νόστιμα μεζεδάκια... Αυτά είναι, θα μου πεις. Και στο ούζο να βάζεις λίγο κρύο νεράκι για να μη σε βαράει. Μέχρις εδώ καλά. Όμως το ούζο να το πίνεις ξέρεις. Το γιατί όταν του βάζεις νερό γίνεται άσπρο, ξέρεις; Εμ, εδώ σε θέλω. Ευκαιρία να μάθεις! Από τον Καζαμία 2026 (εκδ. Σαλιβέρος) αλίευσα την απάντηση και δες την, σαν την... άχρηστη πληροφορία της ημέρας! Αν πάλι δεν σου αρέσει το ούζο, τράβα για μπύρες! 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...