ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (11/10/2026) ΚΥΡΙΑΚΗ Δ' ΛΟΥΚΑ

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

Ζηνᾶν τὸν νομικὸν καὶ Ἀπολλὼ σπουδαίως πρόπεμψον, ἵνα μηδὲν αὐτοῖς λείπῃ. (Τιτ. 3, 13)

Τον Ζηνᾶ, τον νομικό, και τον Απολλώ να τους προπέμψεις με επιμέλεια, ώστε να μην τους λείπει τίποτε.

Αυτονόητη η προτροπή του απ. Παύλου στον Τίτο. Να φροντίσει για τον Ζηνά και τον Απολλώ, ώστε να μπορέσουν να συνεχίσουν απρόσκοπτα το ταξίδι τους. Για τον Ζηνά δεν γνωρίζουμε κάτι, παρά το ότι ήταν γνώστης του νόμου, είτε ειδικός στη μωσαϊκή νομοθεσία είτε νομικός με την ευρύτερη επαγγελματική έννοια. Ο Απολλώ ήταν ο χριστιανός κήρυκας που αναφέρεται και στις Πράξεις των Αποστόλων 18, 24-28 και στην Α΄ προς Κορινθίους. Σε έναν έμπειρο μαθητή όπως ο Τίτος, χρειάζονταν αυτή η υπόδειξη; Μήπως υπονοεί ο Παύλος ότι ο Τίτος θα αμελούσε τους δύο προαναφερθέντες; Ή μήπως υπονοεί ότι δεν θα του έκοβε να πράξει τα υποδειχθέντα; Κατ' αρχάς, μια διευκρίνηση: Οι επιστολές δεν είναι αφηρημένες θεολογικές πραγματείες· περιέχουν πραγματικές οδηγίες για καθημερινές υποθέσεις. Ορισμένες από αυτές μπορεί να φαίνονται αυτονόητες σε εμάς, επειδή δεν γνωρίζουμε τις συγκεκριμένες περιστάσεις στις οποίες γράφτηκαν. Εν προκειμένῳ δεν υπάρχει στο χωρίο καμία ένδειξη ότι ο Τίτος είχε παραλείψει ή αμελήσει κάτι. Συνεπώς, δεν δικαιούμαστε να εννοήσουμε την εντολή ως επίπληξη. Η διάδοση του Ευαγγελίου δεν απαιτεί μόνο διδασκαλία και κήρυγμα, αλλά και έμπρακτη φροντίδα για εκείνους που εργάζονται γι' αυτό. Ο Παύλος εδώ δείχνει το ιδιαίτερο ενδιαφέρον του και ίσως κάποια ανησυχία, στο να εξασφαλιστεί η ομαλή αναχώρηση και η επαρκής υποστήριξη του Ζηνά και του Απολλώ. Ειδικά με την φράση ἵνα μηδὲν αὐτοῖς λείπῃ (ώστε να μη στερηθούν τίποτε από όσα χρειάζονται) δεν ενδιαφέρεται απλώς να ξεκινήσουν οι δύο άνδρες το ταξίδι τους, αλλά να έχουν όλα τα απαραίτητα για να το πραγματοποιήσουν. Μη ξεχνάμε ότι συντόνιζε το αποστολικό έργο και η υποστήριξη των συνεργατών του Ευαγγελίου αποτελούσε για τον ίδιο συγκεκριμένη υποχρέωση, την οποία ήθελε να διασφαλίσει.

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

«ΟΙΚΟΠΕΔΑ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ»

Ένα απ' τα κακά στου φθινοπώρου είναι η ρουτίνα. Μετά τας διακοπάς δεν είναι ότι το καλύτερο... Τι σχέση έχει το παρακάτω απόσπασμα από «Τα παιδιά της πιάτσας», του Ν. Τσιφόρου (το αλίευα από τον Καζαμία εκδ. Λιναρδάτου 2026) με τη ρουτίνα; Μας μιλάει για τον επαγγελματία ζητιάνο και το πως σκέφτεται στην καθημερινότητά του. Δουλειά, σπίτι, γεμάτο σκέψεις το μυαλό του... εκφρασμένες ωστόσο με το γνωστό χιούμορ του συγγραφέα. Το μόνο που λείπει στις δικές μας αντίστοιχες σκέψεις είναι το χιούμορ. Διότι ο πελάτης στη ζητιανιά δίνει επενδύοντας σε μια θέση στον παράδεισο, ενώ οι πελάτες στο εμπόριο επενδύουν στο κέρδος! Δεν ξέρω αν στον παράδεισο δίνονται οικόπεδα, ίσως να είναι κάμπινγκ, μόνο ο Θεός γνωρίζει επ' αυτού, αλλά ο τίτλος είναι αν μη τι άλλο, ευρηματικότατος!     

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (04/10/2026) ΚΥΡΙΑΚΗ Β' ΛΟΥΚΑ

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

καθὼς γέγραπται· ἐσκόρπισεν, ἔδωκε τοῖς πένησιν. ἡ δικαιοσύνη αὐτοῦ μένει εἰς τὸν αἰῶνα. (Β' Κορ. 9, 9)

καθώς είναι γραμμένο: σκόρπισε, έδωσε στους φτωχούς· η δικαιοσύνη του μένει στον αιώνα.

Ο απ. Παύλος παραπέμπει στο Ψαλμ. 111, 9 που κάνει αναφορά στο δίκαιο άνθρωπο. (Στον προηγούμενο στίχο αναφέρεται στο Θεό, και δίδεται η εντύπωση ότι κάνει και εδώ το ίδιο, εντούτοις αναφέρεται στο δίκαιο άνθρωπο). Η εικόνα αφορά τον άνθρωπο που διασκορπίζει μοιράζοντας γενναιόδωρα τα αγαθά του και όχι περιστασιακά σε κάποιον ή κάποιους. Οι αποδέκτες αυτής της προσφοράς είναι οι φτωχοί, οι οποίοι δεν δύνανται να ανταποδώσουν, μιας και δεν υπάρχει τέτοιο κίνητρο από τον προσφέροντα. Αυτή η γενναιόδωρη πράξη του ανθρώπου δεν είναι απλώς μια αρετή, αλλά εντάσσεται στο πλαίσιο της δικαιοσύνης. Η δικαιοσύνη δεν περιορίζεται μόνο στην τήρηση του Νόμου, αλλά και στη σωστή διαχείριση των υλικών αγαθών που μας δίνει ο Θεός. Εφόσον έχουμε, δίνουμε και σ' αυτούς που δεν έχουν. Και αυτή η πράξη συμβάλλει στην ορθή σχέση μας με το Θεό. Δεν εξαγοράζουμε έτσι τη σωτηρία, αλλά έχουμε διαρκή πνευματικό καρπό. Προσφέρουμε επειδή συμπορευόμαστε με αυτά που θέλει ο Θεός και όχι για ανταλλάγματα. (Δεν γίνεσαι καλός με το να δίνεις χρήματα, αλλά δίνεις επειδή είσαι καλός). Ο άνθρωπος λοιπόν, δεν «κρατάει» τη δικαιοσύνη για τον εαυτό του. Την διασκορπίζει μέσω της υλικής του προσφοράς. Αυτό ακριβώς είναι το νόημα του χωρίου: χάνει υλικά αγαθά, αλλά η δικαιοσύνη του δεν χάνεται — «μένει εἰς τὸν αἰῶνα». Οπότε λοιπόν παρουσιάζει ο Παύλος στους Κορίνθιους και σε 'μας, τον «δίκαιο» άνθρωπο ως πρότυπο γενναιοδωρίας.

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ, εδώ και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΕΝΑ ΑΝΤΙΟ ΣΤΗΝ ΕΛΕΝΗ ΠΡΟΚΟΠΙΟΥ

Έφυγε προχθές (27/9/2026) από κοντά μας η γνωστή ηθοποιός και χορεύτρια Ελένη Προκοπίου. Χορευτικό ντουέτο με τον Βαγγέλη Σειληνό, κινηματογραφικό ζευγάρι με τον Γιώργο Πάντζα, θα μας μείνει αξέχαστη. Βάζω μερικά από τα κάμποσα αποκόμματα που βρήκα στα παλιά περιοδικά μου ως ένα αντίο στην καλή αυτή χορεύτρια και ηθοποιό.

1. Βεντέτα Νο 01 (14/5/1965)

2. Βεντέτα Νο 97 (17/3/1967)

3. Βεντέτα Νο 151 (28/3/1968)

4. Βεντέτα Νο 178 (3/10/1968)

5. Βεντέτα Νο 270 (9/7/1970)

6. Βεντέτα Νο 308 (1/4/1971)

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (27/09/2026) ΚΥΡΙΑΚΗ Β' ΛΟΥΚΑ

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

Ταύτας οὖν ἔχοντες τὰς ἐπαγγελίας, ἀγαπητοί, καθαρίσωμεν ἑαυτοὺς ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ σαρκὸς καὶ πνεύματος, ἐπιτελοῦντες ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ (Β' Κορ. 7, 1)

Αφού λοιπόν έχουμε αυτές τις υποσχέσεις, αγαπητοί, ας καθαρίσουμε τους εαυτούς μας από κάθε μολυσμό σάρκας και πνεύματος, επιτελώντας αγιοσύνη με φόβο Θεού.

Ο απ. Παύλος παραπέμπει άμεσα σε όσα είπε προηγουμένως (Β΄ Κορ. 6,16–18, Ἐγὼ ἐνοικήσω ἐν αὐτοῖς καὶ ἐμπεριπατήσω... καὶ ἔσομαι αὐτοῖς εἰς πατέρα, καὶ αὐτοὶ ἔσονταί μοι εἰς υἱοὺς καὶ θυγατέρας), λέγοντάς μας ότι αφού οι χριστιανοί έχουν λάβει από τον Θεό αυτές τις μεγάλες υποσχέσεις —την παρουσία του Θεού, την υιοθεσία και την κοινωνία μαζί Του—, η ζωή τους πρέπει να είναι ανάλογη αυτής της σχέσεως. Μας λέει να καθαρίσουμε εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας. Δεν σημαίνει βέβαια ότι ο άνθρωπος αυτολυτρώνεται ή ότι καθαρίζεται χωρίς τη χάρη του Θεού, αλλά αφού ο Θεός τον καλεί σε κοινωνία μαζί Του, ο άνθρωπος πρέπει να ανταποκριθεί ενεργά, απομακρύνοντας ό,τι είναι αντίθετο προς αυτή την κοινωνία. Και ασφαλώς εννοεί τις αμαρτίες σαρκός και πνεύματος. Αμαρτίες όπως η πορνεία, η λαιμαργία, η μέθη κ.α. αλλά και σκέψεις, διαθέσεις, προθέσεις, υπερηφάνεια, εγωισμό κ.α. Δεν μας λέει να μην κάνουμε κάποιες κακές πράξεις αλλά εξωτερικά και εσωτερικά, πρέπει να απομακρύνουμε οτιδήποτε μας μολύνει και μας απομακρύνει από τον Θεό. Και ο τρόπος για να το κάνουμε αυτό, είναι να πράττουμε οτιδήποτε οδηγεί στην αγιοσύνη. Δεν είναι η αγιοσύνη κάτι που γίνεται μια φορά και τελειώνει, αλλά μια συνεχής πορεία στην οποία θα πρέπει να ξαναπροσπαθούμε όσο κι αν ξεστρατίσουμε. Ως μέλη της Εκκλησίας του Χριστού καλούμαστε να προχωρούμε προς την αγιότητα. Κι αυτό με φόβο Θεού. Όχι δεχόμενοι ότι ο Θεός είναι τιμωρός, αλλά έχοντας προς Εκείνον σεβασμό, ευλάβεια και η συναίσθηση της παρουσίας Του. Έχοντας ωστόσο υπ' όψιν όχι ότι πρώτα πρέπει να γίνουμε άγιοι και μετά ο Θεός θα μας δεχθεί ως παιδιά Του, αλλά το αντίστροφο: Επειδή ο Θεός μάς δίνει την υπόσχεση ότι θα είναι Πατέρας μας και εμείς παιδιά Του, γι' αυτό καλούμαστε να ζήσουμε ανάλογα.

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ, εδώ, εδώ, και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

«ΑΣΕ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝΕ ΟΙ ΞΕΝΟΙ»

Όταν φεύγει το καλοκαίρι, με νωπές τις αναμνήσεις από τις διακοπές, εύκολα θυμόμαστε και τα αρνητικά από τις τουριστική περιοχή που παραθερίσαμε. Μια εξοχή που αλλοιώνεται από τον υπερτουρισμό κι ένας τοπικός χαρακτήρας που έπαψε πια να έχει την ελληνική αυθεντικότητα. Όλα καταβαραθρώνονται υπέρ της 'κονόμας από έναν εκμαυλισμένο τουρισμό! Το παρακάτω ποίημα του  Βασίλη Γιαννιώτη, (από τη συλλογή «Πίσω από τον καθρέφτη» 1997 εκδ. Τζιαμπίρης - Πυραμίδα) εκεί οδηγεί τη σκέψη μου, και μάλιστα τα πράγματα έχουν χειροτερέψει από τότε που γράφτηκε...  

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (20/9/2026) ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΙΝ

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

ἐγὼ γὰρ διὰ νόμου νόμῳ ἀπέθανον (Γαλ. 2, 19)

Διότι εγώ, διά του νόμου, πέθανα ως προς τον νόμο

Ο απ. Παύλος μας λέει κάτι παράδοξο: Ο Νόμος έγινε το μέσο με το οποίο ο Παύλος πέθανε ως προς τον Νόμο! Δεν λέει ούτε εννοεί, ότι ο Νόμος ήταν κακός ή ότι ο άνθρωπος πρέπει να παραβιάζει τις εντολές του. Έπαψε να αποτελεί το δρόμο με τον οποίο θα αποκτούσε τη σωτηρία και τον οδήγησε να διαπιστώσει την αδυναμία του να δικαιωθεί μέσω της τήρησής του. Ναι μεν ο Νόμος φανερώνει το θέλημα του Θεού και φανερώνει την αμαρτία και την ανάγκη του ανθρώπου για σωτηρία αλλά όμως ο Χριστός πραγματοποιεί αυτό που ο άνθρωπος δεν μπορούσε να πραγματοποιήσει. Συνεπώς ο Παύλος παύει να στηρίζει τη δικαίωσή του στην τήρηση του Μωσαϊκού Νόμου και ζει πλέον διά της πίστεως στον Χριστό. Έτσι, πριν οδηγηθεί στην εν Χριστῷ ζωή, πρώτα σταματάει να επηρεάζεται από τον ανεπαρκή Νόμο. Αυτός ο θάνατος είναι ο θάνατος του παλαιού τρόπου υπάρξεως, που η τυπική τήρησή του δεν προσφέρει δικαιοσύνη και σωτηρία. Συνεπώς ο ίδιος ο Νόμος, όταν κατανοηθεί σωστά, οδηγεί στην κατάργησή του και στον Χριστό.

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΣΑΒΟΥΑΡ ΒΙΒΡ ΚΑΙ ΚΟΜΨΟΤΗΣ

Μπήκε ο Σεπτέμβρης, όχι ακόμα το φθινόπωρο, αλλ΄ αυτό σε τίποτα δεν εμποδίζει να έχετε καλούς τρόπους, δηλαδή σαβουάρ βιβρ. Όλα κι όλα! Το σαβουάρ βιβρ προηγείται! Ειδικά για τις γυναίκες. Από τη Βεντέτα Νο 330 (2/9/1971) το παρακάτω απόσπασμα που δίνει σχετικές συμβουλές και προσέξτε την τελευταία για το θόρυβο των παπουτσιών. Έχει πολύ δίκιο...

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...