ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (30/8/2026) ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ' ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

εἴ τις οὐ φιλεῖ τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, ἤτω ἀνάθεμα. μαρὰν ἀθᾶ. (Α' Κορ. 16, 22)

Εάν κάποιος δεν αγαπά τον Κύριο, ας είναι ανάθεμα. Ο Κύριός μας έχει έλθει.

Ο απ. Παύλος κλείνει την επιστολή του με μια αυστηρή, θα λέγαμε φράση, κάτι γνώριμο στις επιστολές του. Φιλεῖ τον Κύριο, μας λέει, και όχι «αγαπά» για να τονίσει ιδιαίτερα την προσωπική αγάπη, τη φιλία, την προσήλωση και τον συναισθηματικό δεσμό. Για να μην εννοήσουμε απλώς «εάν κάποιος δεν υπακούει στον Κύριο», μας βάζει το φιλεῖ για να τονίσει τον προσωπικό δεσμό αγάπης με τον Κύριο. Μην ξεχνάμε πως οι Κορίνθιοι είχαν ασχοληθεί με χαρίσματα, γνώση, γλώσσες, προφητείες κ.λπ., αλλά ο Παύλος τους είχε ήδη δείξει ότι όλα αυτά χωρίς αγάπη δεν έχουν αξία. Εδώ στο τέλος, το κριτήριο γίνεται ακόμη πιο θεμελιώδες: η αγάπη προς τον ίδιο τον Κύριο. Όποιος λοιπόν δεν Τον αγαπά, είναι ανάθεμα. Ούτε αμαρτάνει, ούτε είναι καταδικασμένος. Δεν έχουμε μια συνηθισμένη παράβαση, αλλά κάτι χειρότερο: την έλλειψη αγάπης προς τον Κύριο, η οποία τοποθετεί τον άνθρωπο έξω από την κοινωνία μαζί Του. Το πρόβλημα είναι η ίδια η στάση του ανθρώπου απέναντι στον Χριστό. Αν δεν τον αγαπά (φιλεῖ) τότε βρίσκεται μακριά Του, κάτι που σημαίνει απώλεια (θάνατο). Μόνο η κοινωνία μαζί Του δίνει ζωή. Ο Παύλος μας τονίζει στο τέλος ότι ο Κύριος ήλθε (μαρὰν ἀθᾶ) με ότι συνεπάγεται με αυτό. Δεν είναι ένας αφηρημένος Θεός ή μια θεωρητική πίστη. Ο Κύριος έχει ήδη έλθει μέσα στην ιστορία. Ο Ιησούς είναι ο πραγματικός Κύριος, ο οποίος ήλθε για τη σωτηρία του ανθρώπου. Γι' αυτό η άρνηση της αγάπης προς Αυτόν είναι τόσο σοβαρή. «Ο Κύριος ήλθε» δεν είναι μια αυστηρή προειδοποίηση, αλλά μια ομολογία πίστεως. Μετά το «ανάθεμα» ο Παύλος δίνει ομολογία του Χριστού ως Κυρίου.

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΜΕΛΕΤΟΥΝ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Μετά το 15Αύγουστο τι κάνουν οι φοιτητές; Εκτός του ότι συνεχίζουν να τεμπελιάζουν οι περισσότεροι, οι σωστοί φοιτητές διαβάζουν για την εξεταστική του Σεπτεμβρίου. Όπως έχει κάνει στα νιάτα του φοιτητής καταλαβαίνει πολύ καλά τι λέω. Ότι μάθημα δεν περάστηκε στις εξεταστικές Ιανουαρίου και Ιουνίου, πήγε για Σεπτέμβρη. Από τη  Βεντέτα Νο 276 (20/8/1970) το παρακάτω αρθράκι για όσες και όσους μελετούν καλοκαιριάτικα. Και εντατικά και με μέτρο το διάβασμα. Αυτό, μόνο εύκολο δεν είναι... Κι όσο για τη διατροφή, με ρέγουλο στα παγωτά. Όχι ότι κάνουν κακό στο διάβασμα, αλλά παχαίνουν γενικώς!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (23/08/2026) ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ' ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

ἀλλ᾿ ἑαυτὸν ἐκένωσε μορφὴν δούλου λαβών, ἐν ὁμοιώματι ἀνθρώπων γενόμενος (Φιλ. 2, 7)

Αλλά εκένωσε (=απαρνήθηκε τη δόξα και τα δικαιώματα που είχε) τον εαυτό του, παίρνοντας μορφή δούλου και γενόμενος όμοιος με τους ανθρώπους.

Ο απ. Παύλος μας αναφέρει την «κένωση» του Χριστού. Κένωση, που σημαίνει άδειασμα, του Χριστού από τη δόξα και από την εξουσία και την κατάσταση που αντιστοιχεί στη θεότητά του. Ούτε απώλεσε τη θεότητά του, ούτε έπαυσε προσωρινά να είναι Θεός. Αν ο Χριστός έπαυε έστω και προσωρινά να είναι Θεός, τότε δεν θα μιλούσαμε πλέον για ενανθρώπηση του Θεού, αλλά για μεταβολή του Θεού σε κάτι άλλο. Οι δύο φύσεις (θεϊκή και ανθρώπινη) ενώθηκαν στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού χωρίς σύγχυση ή μεταβολή. Εκτός της μορφής Θεού που είχε, απόκτησε και τη μορφή δούλου. Μας μιλά ο Παύλος για μορφή δούλου και όχι ανθρώπου για να τονίσει το φρόνημα της αυτοταπείνωσης και της αυτοπροσφοράς, κάτι που θέλει να αποκτήσουμε και εμείς. Όχι μόνο αποδέχτηκε την ανθρώπινη κατάσταση αλλά έφτασε στον σταυρικό θάνατο. Και έγινε όμοιος με άνθρωπο, αλλά όχι απλά άνθρωπος, για να ξεχωρίσει το ότι Εκείνος ήταν αναμάρτητος, δηλαδή δεν έφερε ούτε το προπατορικό αμάρτημα, ούτε έκανε αμαρτίες οι οποίες είναι συνυφασμένες με τη δική μας μεταπτωτική φύση. Ο Παύλος δεν χρησιμοποιεί αυτά τα λόγια απλώς για να κάνει μια δογματική διδασκαλία περί Χριστού. Τα χρησιμοποιεί για να διδάξει τους Φιλιππησίους πώς πρέπει να συμπεριφέρονται μεταξύ τους. Η κένωση είναι κορυφαίο παράδειγμα του ταπεινού φρονήματος. Συνοπτικά το «ἑαυτὸν ἐκένωσεν» δεν σημαίνει ότι ο Χριστός έπαψε να είναι Θεός, αλλά ότι ο Υιός του Θεού εκούσια κατέβηκε από την κατάσταση της θεϊκής δόξας στην κατάσταση του δούλου, προσλαμβάνοντας πραγματική ανθρώπινη φύση και αποδεχόμενος την απόλυτη ταπείνωση, μέχρι και τον σταυρικό θάνατο. Γι' αυτό η θεολογία της ενανθρωπήσεως γίνεται ταυτόχρονα η βάση της χριστιανικής ταπεινοφροσύνης.

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

«ΤΟ ΡΟΖ ΤΡΑΠΕΖΑΚΙ»

Κλασσικά η παραλία θέλει διάβασμα. Εκτός από ρακέτες και παγωτά. Από τη Βεντέτα Νο 124 (21/9/1967) το παρακάτω αισθηματικό διηγηματάκι, ελαφρύ λες και είναι σκηνή από... ρομαντική κομεντί! Ότι πρέπει για μετά το φαγητό! Ή λίγο πριν, για ορεκτικό! Ότι προτιμάτε. Ένα διαβασματάκι και μετά βάζουμε μια δόση αντηλιακό μιας και εξασθένησε η προηγούμενη. Να μην καούμε και λόγῳ διαβάσματος... Δε λέει...

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (16/8/2026) ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΙΝ

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

εἰ ἄλλοι τῆς ἐξουσίας ὑμῶν μετέχουσιν, οὐ μᾶλλον ἡμεῖς; ἀλλ᾿ οὐκ ἐχρησάμεθα τῇ ἐξουσίᾳ ταύτῃ, ἀλλὰ πάντα στέγομεν, ἵνα μὴ ἐγκοπήν τινα δῶμεν τῷ εὐαγγελίῳ τοῦ Χριστοῦ. (Α' Κορ. 9, 12)

Εάν άλλοι συμμετέχουν σε αυτό το δικαίωμά σας, δεν έχουμε πολύ περισσότερο εμείς; Εμείς όμως δεν κάναμε χρήση αυτού του δικαιώματος, αλλά υπομένουμε τα πάντα, για να μη δημιουργήσουμε κανένα εμπόδιο στο Ευαγγέλιο του Χριστού.

Εδώ ο απ. Παύλος αναφέρεται στο δικαίωμα που έχουν οι εργάτες του Ευαγγελίου να λαμβάνουν υλική υποστήριξη από την κοινότητα στην οποία υπηρετούν. Αναφέρει κάποιους άλλους που δέχτηκαν υλική υποστήριξη από τους Κορίνθιους. Πιθανότατα αναφέρεται σε χριστιανούς εργάτες ή αποστόλους. Εδώ, να διευκρινιστεί ότι η υλική υποστήριξη δεν είναι παρά τροφή και ενδύματα και όχι χρηματική αμοιβή για το κήρυγμα και τη διαποίμανση της Εκκλησίας. Το να λάβει αυτήν την υποστήριξη, ο Παύλος το βρίσκει σωστό. Εντούτοις, εκείνος και ο Βαρνάβας δεν το άσκησαν αυτό το δικαίωμα. Δεν ζήτησαν τίποτα κι από κανέναν. Δεν το κάνει από υπερηφάνεια αλλά από φόβο μήπως δημιουργηθούν υποψίες ή παρεξηγήσεις. Θα μπορούσε να κατηγορηθεί ότι πλουτίζει από το έργο του στην Εκκλησία, ότι είναι δηλαδή επαγγελματίας, ειδικά σε μια κοινωνία όπου υπήρχαν περιπλανώμενοι ρήτορες και δάσκαλοι που αμείβονταν για τη διδασκαλία τους. Δεν μας διδάσκει ότι είναι λάθος να συντηρείται οικονομικά ο εργάτης του Ευαγγελίου, αλλά αν αυτό μπορεί να βλάψει την πορεία του Ευαγγελίου, τότε ας παραμεριστεί! Μη ξεχνάμε ότι ο Παύλος έχει νωρίτερα ότι κοπιῶμεν ἐργαζόμενοι ταῖς ἰδίαις χερσίν (= κοπιάζουμε, εργαζόμενοι με τα ίδια μας τα χέρια Α' Κορ. 4, 12). Κάνει δηλαδή παράλληλα χειρωνακτική εργασία για να ζήσει. Το κήρυγμα παραμένει ως η κύρια αποστολή του αλλά για την αυτοσυντήρησή του δεν επαφίεται μόνο στην εκκλησιαστική κοινότητα. Δεν είναι εύκολο σε όλους τους ιερείς να εργάζονται παράλληλα με τα ιερατικά τους καθήκοντα. Ούτε όμως και αυτά είτε να παραμελούνται προς χάριν της αυτοσυντήρησης, ούτε αυτά να είναι ευκαιρία για πλουτισμό. Ο Παύλος μπορεί να παραιτήθηκε από το δικαίωμα του, αλλά το υποστηρίζει.

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΟΔΥΣΣΕΑΣ

Πολύς λόγος έγινε για την ταινία Οδύσσεια του Κρίστοφερ Νόλαν. Δεν θα πω εδώ τη εκτενώς τη γνώμη μου, ειπώθηκαν ήδη πάρα πολλά. Προσωπικώς η ταινία ανήκει στην παρακμή του δυτικού σινεμά, όπου δεν είναι παρά μια ασέλγεια παραπάνω στον Όμηρο. Αντ' αυτού λοιπόν, προτιμώ μιας και πολύς λόγος έγινε για το παγκοσμίου κληρονομιάς έπος, να βάλω το παρακάτω ποίημα του Τέννυσον «Οδυσσέας» που αλίευσα από το  Αναγνωστικό Στ' τάξεως του 1975 (έκδ. ΙΓ'). Εν αντιθέσει με το Νόλαν, ο ποιητής εμπνεύστηκε από τον ήρωα του Ομήρου και είναι είναι κατά πολύ προτιμητέος από την άχαρη ταινία... 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (09/08/2026) ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗΝ ΤΗΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ (Ι' ΜΑΤΘΑΙΟΥ)

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

βλασφημούμενοι παρακαλοῦμεν· ὡς περικαθάρματα τοῦ κόσμου ἐγενήθημεν, πάντων περίψημα ἕως ἄρτι. (Α' Κορ. 4, 13)

Όταν μας κακολογούν, εμείς απαντούμε με καλοσύνη· έχουμε γίνει σαν τα καθάρματα του κόσμου, το σκουπίδι όλων, μέχρι σήμερα.

Ο απ. Παύλος αναφέρεται στους απόστολους και το βίο που διάγουν ενώ κάνουν την αποστολή τους. Ζούσαν σε περιόδους διωγμών, και δεν τύγχαναν καλής αντιμετώπισης από τους εθνικούς. Εδώ μας λέει ότι τους βλασφημούσαν, κάτι που σημαίνει ότι τους έβριζαν, ότι τους πρόσβαλαν, ότι τους κακολογούσαν και ότι τους συκοφαντούσαν. Όχι, δεν υπερβάλλει ο Παύλος, το κλίμα ήταν αρνητικό γι' αυτούς. Εκείνοι πάλι αντιδρούσαν με καλοσύνη. Δεν ανταπέδιδαν με την ίδια συμπεριφορά. Δεν τους έδιδαν ούτε αφορμές, ούτε έπεφταν στο επίπεδό τους. Ως κήρυκες του ευαγγελίου της αγάπης, μόνο καλοσύνη έδιναν. Εφάρμοζαν την εντολή του Κυρίου «εὐλογεῖτε τοὺς καταρωμένους ὑμᾶς…» (Ματθ. 5:44). Τέτοια ήταν η εναντίον τους συμπεριφορά, που ένιωθαν λες και είχαν γεννηθεί ως καθάρματα και σκουπίδια! Ο Παύλος δείχνει το πόσο τιποτένιους τους είχαν, σε αντίθεση με τους Κορίνθιους στο 4, 8 που είχαν κιόλας χορτάσει, είχαν πλουτίσει και ένιωθαν σαν βασιλιάδες χωρίς τους απόστολους. Χρησιμοποιεί σκόπιμα υπερβολικά ταπεινωτική γλώσσα, ώστε να δείξει πόσο διαφορετικός είναι ο πραγματικός αποστολικός δρόμος από την κοσμική εικόνα της επιτυχίας. Και αυτή η άσχημη κατάσταση με τους διωγμούς και τις ύβρεις, δεν ήταν σε κάποια παλιότερη εποχή, αλλά συνεχίζεται μέχρι και τις μέρες που γράφονταν η επιστολή. Ο Παύλος θέλει να διορθώσει την αντίληψη των Κορινθίων για το τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος του Χριστού. Οι Κορίνθιοι είχαν αρχίσει να αξιολογούν τους πνευματικούς ανθρώπους με κοσμικά κριτήρια (κοινωνικό κύρος, σοφία, δύναμη, επιτυχία, κ.α.) ενώ ο ο Παύλος τους δείχνει το δρόμο του Αποστόλου που είναι ο δρόμος της ταπεινώσεως και της θυσίας. Στην πραγματικότητα είναι μίμηση του ίδιου του Χριστού: ο χριστιανός δεν αποδεικνύει την πνευματική του δύναμη ανταποδίδοντας το κακό, αλλά νικώντας το κακό με το αγαθό.

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΗΣ ΜΑΜΑΣ: ΑΝΑΨΥΚΤΙΚΑ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΟ ΤΣΑΪ

Ωραίο το τσάι, ειδικά το χειμώνα όταν είναι ζεστό. Όμως και το καλοκαίρι πίνεται, όταν φυσικά είναι κρύο. Το παρακάτω απόκομμα από το Ρομάντσο Νο 1330 (27/8/1968) μας δίνει 3 συνταγές για τσάι παγωμένο και δροσιστικό. Ευκαιρία να κόψετε τις κοκακόλες και τα συναφή αναψυκτικά που μόνο καλό δεν κάνουν και προκαλούν μεγαλύτερη δίψα απ' όση υποτίθεται ότι κόβουν!  

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...