Ο ΨΑΡΑΣ ΣΤΗ ΛΙΑΚΑΔΑ...

Το ερώτημα είναι απλό: Πως αποκτούμε την ευτυχία; Άμα γίνουμε πλούσιοι, θα σκεφτούμε οι περισσότεροι (αν όχι όλοι μας). Μόνο αν δεν έχουμε τις σκοτούρες που προέρχονται από την φτώχεια θα νιώσουμε ευτυχισμένοι, σωστά; Ε, όχι πάντα! Αρκεί να αδιαφορήσεις για την φτώχεια! Αυτό βέβαια δεν είναι τόσο εύκολο, ειδικά με τη νοοτροπία της αφθονίας που έχουμε. Από το βιβλίο της Andrea Lohndorf, «ΚΙΝΤΣΟΥΓΚΙ Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗΣ ΑΤΕΛΕΙΑΣ» (εκδόσεις Διόπτρα 2021), η παρακάτω ιστορία που καλό θα ήταν να μας βάλει σε σκέψεις... Τελικά μήπως την ευτυχία μπορούμε να τη βρούμε χωρίς το χρήμα; Έστω για λίγο. Εξάλλου η ζωή μικρή είναι... 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

«Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΜΟΛΥΒΙΟΥ»

Πριν πολλά πολλά χρόνια, θυμάμαι, στις πρώτες τάξεις του δημοτικού γράφαμε μόνο με μολύβι. Το στυλό στην 5η και την 6η τάξη. Ξύστρα και γόμα, ήταν τα απαραίτητα συνοδευτικά. Κάναμε λάθος στην ορθογραφία φερ' ειπείν, το σβήναμε αμέσως. Στην αριθμητική ομοίως. Το καλύτερο ήταν που δεν λερωνόμασταν από το μελάνι του μπικ. Άλλες εποχές, αθώες για τα τότε παιδιά. Σήμερα το μολύβι έχει περιοριστεί στα σκίτσα, μιας και η νέα τεχνολογία έχει εισάγει τα απρόσωπα πληκτρολόγια. Ούτε καλλιγραφία, ούτε τίποτα. Όπως και να 'χει, το μολύβι είναι συνυφασμένο με τα παιδικά μου χρόνια, και το μόνο που με εκνεύριζε ήταν όταν το έξυνες και αντί να δημιουργηθεί σουβλερή μύτη, κοβόταν το ξύλο, έσπαγε ο γραφίτης, και το μισό μολύβι αναλωνόταν από το πολύ ξύσιμο! Πάντως έχει άλλη αίσθηση να γράφεις με μολύβι παρά με στυλό. 

Το παρακάτω το αλίευσα από τον Καζαμία 2023 (εκδόσεις Υδρόγειος) και μέσα από μια ιστορία της γιαγιάς στο εγγόνι, δίνεται μια άλλη διάσταση για το αγαπημένο μολύβι...   

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

«ΕΡΓΑΤΕΣ ΤΗΣ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑΣ»

Κακά τα ψέματα. Όσο προχωράει ο Σεπτέμβριος (ο κάθε Σεπτέμβριος) κάθε κατεργάρης πάει στον πάγκο του, που λέει και η λαϊκή ρήση. Μόλις υποχωρήσει το καλοκαίρι και εισέλθουμε στο φθινόπωρο, τότε ξεκινάει η γνωστή μελαγχολία... Βλέπεις, το καλοκαίρι θέλει κάμποσους μήνες για να ξανάρθει! Όμως μελαγχολία μας πιάνει φθινοπωριάτικα, ή απλώς μια νοσταλγία για το καλοκαίρι; Μήπως νοσταλγούμε μελαγχολώντας ή μελαγχολούμε νοσταλγώντας; Μάλλον τις δύο αυτές έννοιες τις έχουμε μπλέξει στο μυαλό μας και τις μπερδεύουμε. Το παρακάτω κειμενάκι της Αγγελικἠς Κορρέ από το  ΒΗΜΑ (29/12/2024) κάπως ξεδιαλύνει τα πράγματα, ανάγοντας κάμποσους σε «εργάτες» της μελαγχολίας. Ίσως η «άπιαστη προοπτική του εαυτού μας», ο οποίος βρίσκεται σε ένα φανταστικό δυνάμει του, να μας γεμίζει τη φαντασία, ως ένα χώρο αυτοχαλάρωσης... Κάπου δηλαδή που είμαστε πρωταγωνιστές / ήρωες μιας «δικής μας» πραγματικότητας. Και τότε δεν είμαστε απλώς «εργάτες» της μελαγχολίας, αλλά κάτι περισσότερο...  

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

«ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ»

Έχει νόημα η ζωή; Αν δεν έχει, τότε η ζωή εκπίπτει σε μια επιβίωση με ένστικτα. Όπως τα ζώα δηλαδή. Αν έχει, ποιο να είναι αυτό άραγε; Κατά το κοσμικό φρόνημα, είναι η καριέρα και τα λεφτά. Για τους πιο... ρομαντικούς, το νόημα βρίσκεται κάπου αλλού: στο συναίσθημα και την ψυχική υγεία. Το παρακάτω απόσπασμα το αλίευσα από τον Καζαμία (εκδόσεις Υδρόγειος, 2022) και λέει αυτό ακριβώς. Δεν ξέρω αν όντως αληθεύει, ότι είναι του Τζον Λένον, αλλά όταν μας ρωτούσαν στην παιδική ηλικία το τι θέλαμε να γίνουμε όταν μεγαλώσουμε, εννοούσαν τι επάγγελμα θα ακολουθήσουμε. Δηλαδή, τι επαγγελματική καριέρα θα κάναμε. Η αυτοπραγμάτωση στο χρήμα. Λες και μόνο η (εύπορη) επιβίωση μας εξασφαλίζει τα πάντα! Και για την ψυχή όμως; Μόνο υποβάθμιση! Αν έχει λεφτά είναι χαρούμενη, αν όχι δυστυχισμένη. Και όσοι που έχουν λεφτά, και παθαίνουν κατάθλιψη; Αυτό πως εξηγείται; Προφανώς τα λεφτά δεν αρκούν για να την θεραπεύσουν. Τι θες λοιπόν να γίνεις όταν μεγαλώσεις; Ευτυχισμένος, λέει ο Λένον. Επειδή αυτό δεν μεταφράζεται σε λεφτά, τότε δυσκολεύει την κοσμική νοοτροπία να καταλάβει αυτήν την απάντηση. Το χάσμα της ύλης και του πνεύματος θα παραμένει αγεφύρωτο...   

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΤΟ ΓΙΑΤΡΙΚΟ ΓΙΑ ΤΟ... ΑΓΧΟΣ!

Διανύουμε μια περίοδο άγχους αυτές τις μέρες. Πολλαπλών καταστάσεων. Οι μαθητές έχουν άγχος για τις πανελλήνιες εξετάσεις. Οι υποψήφιοι ευρωχαραμοφάηδες (ή ευρωβουλευτές κατά την επίσημη ονομασία) έχουν άγχος για το αν θα εκλεγούν στις ευρωεκλογές. Οι δε φίλαθλοι του Ολυμπιακού, για το αν θα κερδίσει η ομάδα τους την Φιορεντίνα στον τελικό του Conference. Και βεβαίως να μην αναφέρω τα μόνιμα άγχη που έχουμε στην καθημερινότητα, όπως το παρκάρισμα, η κίνηση, η ταλαιπωρία στις συγκοινωνίες, οι πεθερές, κλπ, κλπ. Όπερ σημαίνει χρυσές δουλειές για ψυχολόγους, ψυχαναλυτές και... αστρολόγους. Όπως και να 'χει, το θέμα είναι να μην καταφύγεις  στα χάπια λόγῳ του άγχους. Έτσι και ξεκινήσεις τα χάπια, τότε σε παίρνει η κάτω βόλτα. Εθισμός, εξάρτηση, κατάχρηση... και Θεός 'σχωρέστον (ή -στην)! Όχι ότι σώνει και καλά τα κακαρώνεις, αλλά όταν ζεις με χάπια, δυστυχώς δεν ζεις!  

Όμως, υπάρχει λύση εναντίον του άγχους. Και μάλιστα φυτικής προελεύσεως! Πως είναι κάτι κρέμες που πασαλείβουν τη μούρη τους οι γυναίκες που την έχουν ψώνιο με την ομορφιά, και αυτοδιαφημίζονται ότι είναι φυτικές και υγιεινές; Ας πούμε κάτι τέτοιο. Από τον Καζαμία του 2024 (εκδόσεις Ρουμελιώτη) η παρακάτω συνταγή, κάνει στην μπάντα τα χάπια και σου προσφέρει την χαλάρωση για ύπνον ελαφρύ και όνειρα γλυκά! Εντάξει, τα όνειρα γλυκά το πρόσθεσα εγώ, αλλά άμα συνοδέψεις το αφέψημα, με κανένα κέικ σοκολάτας, θα γίνουν γλυκά τα όνειρα! Εξάλλου ξεροσφύρι κοντάμ γιατρικό αφέψημα δε λέει... Εδώ τη μπύρα τη συνοδεύουμε με σουβλάκια για να την πιούμε...

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΜΙΑΣ ΥΠΟΓΡΑΦΗΣ!

Υπέγραψες, ηλεκτρονικώς, για τα Τέμπη; Μπράβο σου! Η ηλεκτρονική σου υπογραφή (όχι η κανονική που βάζεις με στυλό, και πρέπει να προσέχεις που να την βάζεις) μαζί με τις υπόλοιπες που μαζεύονται στο change.org θα γίνουν ένα μεγάλο ορμητικό ποτάμι που θα παρασύρει και θα πνίξει τους υπαίτιους όσο ψηλά κι αν βρίσκονται! Με την ηλεκτρονική σου υπογραφή, θα αλλάξεις το σύνταγμα του κράτους και από τούδε και στο εξής θα βασιλεύει αδιαλείπτως ο λαμπερός ήλιος της δικαιοσύνης! Φόβος και τρόμος έχει καταλάβει τους πολιτικούς που ανήμποροι μπροστά στο τσουνάμι των ηλεκτρονικών υπογραφών αδυνατούν να βρουν διέξοδο! Και σαν έτοιμος από καιρό, ο αδέκαστος εισαγγελέας θα φανεί και θα κάτσει (κυριολεκτικώς) στο σκαμνί όλους όσους εμπλέκονται! «Τίποτα δεν είναι πιο δυνατό από το νόμο» θα τους πει, όπως ο Κούρκουλος στον Κατράκη στην ταινία του Φώσκολου «Με φόβο και πάθος»!  

Καλό το... όνειρο; Σου άρεσε, ε; Αν νομίζεις ότι κάτι τέτοιο θα συμβεί, τότε ή είσαι βλάκας με παρικεφαλαία, ή κοιμάσαι όρθιος! Οι υπαίτιοι, οι οποίοι όντως κατέχουν υψηλές θέσεις, δεν είναι κορόιδα να αφήσουν να κινδυνέψουν από διαδικτυακές υπογραφές. Και ούτε καν ιδρώνει το αυτάκι τους ακόμα και το νούμερο να φτάσει στα 50.000.000 εκατομμύρια! Ναι, ο καθένας μπορεί να ψηφίσει και πέραν της μίας φοράς! Υπέγραψα γράφοντας για ονοματεπώνυμο Δονάλτιος Δάκιος (αγγλιστί Ντόναλντ Ντακ) και έβαλα ένα e-mail, το οποίο έφτιαξα δωρεάν σε κάποια πλατφόρμα μόνο και μόνο για αυτόν το σκοπό, και το έσβησα κατόπιν. Μετά είπα να ξαναπροσπαθήσω, αλλάζοντας την ΙΡ με VPN (γνωστά αυτά ακόμα και στα παιδάκια του δημοτικού). Άνετα μπορούσα να βάλω κι άλλη υπογραφή! Οπότε το νούμερο των «υπογραφών» δεν ξέρουμε αν αντιστοιχεί ακριβώς σε στον ίδιο αριθμό χρηστών! Κοίτα να δεις...

Πουθενά δεν λέει στο σύνταγμα της Ελλάδος, ότι υποχρεούται η εκάστοτε κυβέρνηση να αλλάζει τους νόμους επειδή μαζεύτηκαν υπογραφές στο διαδίκτυο, ένας θεός ξέρει από πόσους. Διότι μπορεί ο καθένας να βάλει όσες θέλει. Σημειωτέον δε, ότι αυτές οι υπογραφές δεν έχουν καν το κύρος ενός δημοψηφίσματος. Αυτά περί αρ. 73 παράγραφος 6, ισχύουν για κανονικές υπογραφές, με επίδειξη ταυτότητας. Σου το είπαν προφανώς αυτοί που σε προέτρεψαν να υπογράψεις. Τι όχι; Σε πιάσανε κορόιδο για να μαζέψουν τις διευθύνσεις των e-mail; Τις οποίες ουδείς γνωρίζει ποιοι και πως θα τις χρησιμοποιήσουν... Υπ' όψιν, ότι και για το θρήσκευμα στις ταυτότητες είχαν μαζευτεί υπογραφές αλλά δεν...

Γιατί λοιπόν οι υπαίτιοι του δυστυχήματος / εγκλήματος στα Τέμπη, δεν σε εμποδίζουν να βάλεις την ηλεκτρονική σου υπογραφή; Για δύο (αυτονόητους) λόγους: 

α. Για να μάθεις να «αγωνίζεσαι» εικονικώς και όχι πραγματικά. Όλα από τον καναπέ. Με ένα κλικ! Λες να αλλάζει ο κόσμος με ένα κλικ; Θα κερδίζονταν κάτι αν όλοι όσοι βγήκαν στους δρόμους και συγκρούστηκαν με την αστυνομία, ή έκλεισαν δρόμους ή φώναξαν κλπ, αν είχαν τη δυνατότητα να αντ' αυτών, να πατήσουν ένα κλικ από τον καναπέ τους; Έλα μου ντε!    

β. Για να εκτονώσεις ανώδυνα την επιθυμία σου / οργή / αγανάκτηση και παράλληλα να σε φακελώσουν! Είναι πανεύκολο και τους είναι χρήσιμο. Και ας λένε ότι τάχα ότι δεν μαζεύουν διευθύνσεις κλπ. 

Τέλος, θυμήσου ότι οι κυβερνώντες που έφεραν τον ΟΣΕ σε μαύρα χάλια, εδώ και δεκαετίες, πήραν την εξουσία και από τη δική σου ψήφο! Από τη στιγμή που ψηφίζεις, τρως στη μάπα ότι εκλέγεις! Άρα προφανώς είσαι συνυπεύθυνος... Όμως καμιά υπογραφή για την συνυπευθυνότητά σου δεν θα βάλεις, οπότε μην ανησυχείς!    

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

«ΣΗΜΕΡΑ ΤΑ ΦΩΤΑ ΚΑΙ Ο ΦΩΤΙΣΜΟΣ»

Πέρασαν τα Χριστούγεννα, πέρασε και η Πρωτοχρονιά, τι μας απόμειναν; Τα Θεοφάνια. Ή λαϊκιστί τα Φώτα. Ευτυχώς αυτά δεν κοσμικοποιήθηκαν όπως τα Χριστούγεννα, που γιορτάζουν πολλοί τα γενέθλια του Χριστού χωρίς τον Χριστό! Εξάλλου πως να τα κοσμικοποιήσεις και να αφαιρέσεις την Εκκλησία από αυτή τη γιορτή; Γίνεται να πέφτει ο σταυρός στα ύδατα από... μόνος του; Ή να τον ρίχνει ο... δήμαρχος όπως τελεί τους πολιτικούς γάμους και να... ευλογεί τα ύδατα στο όνομα του... συντάγματος; Δεν γίνεται! (Αν και με τη φόρα που έχουν πάρει οι σκοταδιστές «προοδευτικάριοι» ενδέχεται να συμβεί κι αυτό κάποια στιγμή!) Κρίμα όμως που κάποια σχετικά έθιμα χάνονται με τον καιρό... Όπως τα κάλαντα των Φώτων. Το παρακάτω απόσπασμα (δεν αναφέρεται ο συγγραφέας και από ποιό διήγημα πάρθηκε) προέρχεται από το  Αναγνωστικό Γ' Δημοτικού του έτους 1979 (Α' έκδοση) και αναφέρεται σε έθιμα που είχαν κάποτε στα χωριά, όπως τα διηγείται η ηρωίδα Μυρτώ. Χαρακτηριστική η απορία της «λέτε κάλαντα στην Αθήνα;», που βέβαια ίσχυε όταν γράφτηκε το διήγημα. Σήμερα θα ρωτούσε, «λέτε ακόμα κάλαντα στην Ελλάδα;». Ίσως κάπου να τα λένε ακόμα... 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΟΝΕΙΡΕΜΕΝΑ... ΔΗΜΑΡΧΟΜΠΛΕΞΙΜΑΤΑ!

Έφτασαν οι δημοτικές και περιφερειακές εκλογές! Όπως και όλες τις φορές, έτσι και τώρα, σχεδόν οι μισοί Έλληνες είναι υποψήφιοι! Εμ, το ψώνιο για εξουσία (και κατ' επέκτασιν «μάσα») το έχει ανέκαθεν ο Έλλην. Και βέβαια οι υποψήφιοι αρκετό καιρό έτρεξαν, μοίρασαν φυλλάδια, εμφανίστηκαν σε όλες τις λαϊκές της περιοχής τους, στις εκκλησίες (αυτό είναι από τα καλά της προεκλογικής περιόδου, που κάμποσοι υποψήφιοι πατάνε το πόδι τους στην εκκλησία), σε πανηγύρια και λοιπές κοινωνικές εκδηλώσεις. Άσε δε στα φέισμπουκ, στα τουΐτερ (νυν Χ) κλπ, κλπ, κλπ, όπου μοστράρουν την αφεντομουτσουνάρα τους συνοδευμένη με τα γνωστά συνθήματα. Δεν τα αναφέρω γιατί άμα εκλεγούν, τα ξεχνάνε αμέσως. Το μόνο που τους ενδιαφέρει από την επόμενη κιόλας μέρα, είναι η 'κονόμα! Τσάμπα ξοδεύτηκαν για τον προεκλογικό αγώνα; Έλα μου ντε! 

Το λοιπόν, αυτάς τας ημέρας τι ονειρεύονται όλοι τούτοι αλλά λόγῳ κλίματος ενδέχεται να ονειρευτούμε και ημείς που έχουμε (ακόμη) σώας τα φρένας; Τι άλλο παρά δημάρχους και δημαρχεία! Τι θα ονειρεύονταν δηλαδή; Ταξίδια στο διάστημα; Με ένα πρόχειρο ψάξιμο, έτρεξα να δω τι θα συμβεί αν κατά λάθος δείτε τίποτα σχετικό στον ύπνο σας (ενίοτε και στον... ξύπνιο σας) σε ονειροκρίτες του διαδικτύου. Περιέργως σε κάποιους δεν υπήρχε σχετικό λήμμα... Όπως και να 'χει ιδού τι αλίευσα και κάντε τα κουμάντα σας διότι δεν είναι καλά τα πράγματα! Μπρρρ....

Από τον oroskopos.gr:

Από τον oneirokritis.org:

Από το oneirokriths-orama:

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

«Ο ΓΝΩΣΤΙΚΟΣ ΒΑΤΡΑΧΟΣ»

Τέλειωσαν οι εκλογές και πριν τρέξουμε σωρηδόν στα μπάνια και στας διακοπάς, καλό είναι να σκεφτούμε όχι μόνο το τι ψηφίσαμε αλλά το τι προσδοκούμε. Αφού και καλά, με την ψήφο μας επηρεάζουμε τις εξελίξεις στην Ελλάδα και κατ' επέκτασιν και στον πλανήτη σε έναν βαθμό (για το διάστημα προς ώρας όχι πάντως), οφείλουμε όχι μόνο να περιμένουμε αλλά και να προετοιμαζόμαστε. Ο μύθος στην παρακάτω ιστορία (από το Ανθολόγιο για τα παιδιά του Δημοτικού, μέρος πρώτο 34η έκδοση 2005) μας διδάσκει το να στοχαζόμαστε και να ζυγιάζουμε καλά την κάθε φαεινή ιδέα που μας περνάει απ' το μυαλό, και κυρίως να μη βιαζόμαστε να την υλοποιήσουμε στο άψε σβήσε! Οι δύο βάτραχοι δεν έπαθαν πρώτα για να βάλουν ύστερα μυαλό, είχαν σώας τα φρένας και απλώς τα έβαλαν να δουλέψουν! Αυτό οφείλουμε να κάνουμε κι εμείς όχι μόνο πριν αλλά και μετά από τις εκλογές, μιας και οι κίνδυνοι πάντοτε θα παραμονεύουν (είτε στην πραγματικότητα, είτε στην φαντασία μας!)  

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

«ΠΑΙΔΙΑ ΟΛΟ ΜΑΤΙΑ»

Σε μια προεκλογική περίοδο, οι υποσχέσεις και τα «θα» κυριαρχούν από τους υποψήφιους, ως είθισται. Είθισται επίσης και όσοι τους παίρνουν συνέντευξη να τους κάνουν αβανταδόρικες ερωτήσεις (ή αλλιώς να τους δίνουν... πάσες για να ξεδιπλώσουν την υποσχεσιολογία τους!). Δεν θα ήταν πιο ενδιαφέρον (ή πιο έντιμο, γιατί όχι;) τις ερωτήσεις να τις έβαζαν μόνο οι πολίτες; Θα μου πεις, οι πολιτικοί θα απαντούσαν διπλωματικώς, οπότε απάντηση δεν θα έδιναν! Τι θα γινόταν άμα τις ερωτήσεις όμως αν τις ερωτήσεις τις έκαναν παιδιά; Μπορεί να μην ψηφίζουν αλλά έχουν εκείνη την αφοπλιστική αμεσότητα και την... επικίνδυνη αθωότητα να πουν πράγματα που οι μεγάλοι δεν θα τολμούσαν. Θυμίζω τον μικρό στο παραμύθι με τα ρούχα του αυτοκράτορα που τόλμησε να πει ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός! Το παρακάτω κείμενο προέρχεται από το βιβλίο Η ΓΛΩΣΣΑ ΜΟΥ της Στ' Δημοτικού (2004) και είναι του Αντώνη Σαμαράκη. Στο τέλος παραθέτει ένα ερώτημα από τα πεινασμένα παιδιά του λεγόμενου τρίτου κόσμου, που θα μπορούσε κάλλιστα να ειπωθεί σήμερα στον καθένα αρχηγό κόμματος, και πιστέψτε με, θα τον έφερνε σε δύσκολη θέση... «Εσύ ο ίδιος τι κάνεις για ν' αλλάξει ο κόσμος μας στο καλύτερο;» Στα λόγια, πολλά! Στα έργα; 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ!

Ημέρα απεργίας σήμερα, και η έμπνευσή μου, μου δήλωσε ότι απεργεί! Παρότι την απείλησα ότι θα προσφύγω στα δικαστήρια για να κριθεί η απεργία της παράνομη και καταχρηστική, αυτή ανένδοτη! Τι την πήρα με το καλό, τι με το άγριο, ουδέν κατάφερα. Απεργεί για τα Τέμπη. Εκεί που δεν είχαμε λόγο για να απεργήσουμε ώστε να κοιμηθούμε λίγο παραπάνω το πρωί και να αράξουμε, βρήκαμε! Και επειδή σε αυτόν τον τόπο όλα τα προβλήματα τα λύνουμε με πορείες και συγκεντρώσεις που κάνουν τα μη δημοκρατικά κόμματα (αυτά που θέλουν να αντικαταστήσουν τη δημοκρατία με το σταλινικό φασισμό) μαζί με τα φερέφωνά τους (οι γνωστοί κοπροτεμπελχανάδες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ που ψοφάνε για απεργίες και αραλίκι), θα λυθεί και τώρα το πρόβλημα με τα τρένα! 

Από τον Καζαμία του 2023 (έναν από τους πολλούς που κυκλοφορούν) αλίευσα το παρακάτω, με αναπάντητες ερωτήσεις. Που ποτέ δεν δόθηκε ικανοποιητική απάντηση διότι... δεν ζητήσαμε και δεν ψάξαμε να τις απαντήσουμε! Έλα μου ντε! Δυστυχώς λείπουν δύο (αναπάντητες) ερωτήσεις α. «Αφού μας αρέσει να καθόμαστε γιατί δεν καθιερώνουμε επισήμως καναδυό απεργίες κάθε μήνα;» και β. «Γιατί οι απεργίες δεν γίνονται ποτέ Δευτέρα;». Όποιος βρει τις απαντήσεις κερδίζει αυθεντική απομίμηση ρολογιού ρόλεξ από το γιουσουρούμ!    

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

«Η ΚΑΡΑΚΑΞΑ ΚΑΙ Η ΕΛΠΙΔΑ»

Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία, λέει η παροιμία. Μήπως δεν θα 'πρεπε όμως; Αρκεί να συνοδεύεται η ελπίδα και με τη λογική. Να ελπίζεις μεν, αλλά βάσει κάποιων στοιχείων, όχι γενικώς και αορίστως. Και ακόμη πιο πολύ, να μην ελπίζεις σε θαύματα που δεν γίνονται. Διότι η απογοήτευση από μάταιες ελπίδες είναι όχι μόνο πολύ πικρή, αλλά συνοδεύεται και με τη σπατάλη πολύτιμου χρόνου...

Από το Ρομάντζο Νο  1220 (19/71966) ο παρακάτω μύθος του Αισώπου με πρωταγωνίστρια την καρακάξα, η οποία εναπόθεσε τις ελπίδες της για να φάει, στην υπομονή μέχρι τα σύκα να ωριμάσουν. Ευτυχώς για 'κεινη, η αλεπού της έβαλε μυαλό. Σε μερικούς όμως ανθρώπους δεν βρίσκονται κάποιοι να τους δείξουν την πραγματικότητα και ελπίζουν επί ματαίῳ...  

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

«ΤΡΙΑ ΧΤΥΠΗΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΠΟΡΤΑ»

Αν σου χτυπήσει την πόρτα το κακό και σου ζητήσει καταφύγιο, το βάζεις μέσα; Αν είσαι εκτός από ψυχοπονιάρης και αφελής, το βάζεις αλλά το κακό με κακό θα σου ανταποδώσει την καλοσύνη σου!  Τίποτα πέραν της (κακής) φύσης του. Αυτονόητο για αρκετούς μα όχι για όλους... Και πως το διώχνεις μετά το κακό; Απλά, ανοίγεις την πόρτα στο καλό και το βάζεις μέσα! Το οποίο θα στο ανταποδώσει με καλό! Και όταν μιλώ για σπίτι, εννοώ και την ψυχή... Το παρακάτω παραμυθάκι, της Χρυσούλας Χατζηγιάννου, το αλίευσα από το Ανθολόγιο του δημοτικού, μέρος Α' (έκδοση 21η, 2005) και μας λέει τα παραπάνω, πολύ παραστατικά και εύστοχα...  

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

«ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΟΥ ΠΑΣΧΑ»

Η Μεγάλη Εβδομάδα είναι πια προ των πυλών. Και τι μας νοιάζει; Το κατά πόσο το πασχαλινό τραπέζι θα είναι ακριβότερο από πέρσι! Όλο το ενδιαφέρον είναι στο αρνί και τα λοιπά εδέσματα. Μη και δεν τηρηθεί το πατροπαράδοτο έθιμο... Μόνο που το «έθιμο», θέλει και 40 μέρες νηστείας να προηγούνται! Τότε είναι ολοκληρωμένο το «έθιμο». Όχι νηστεία μόνο... μερικές ώρες το πολύ! Και το βάζω το έθιμο εντός εισαγωγικών («») διότι για τον πραγματικό χριστιανό δεν είναι έθιμο! Είναι άσκηση και προσπάθεια βελτίωσης της πνευματικής ζωής...

Αντί να ασχοληθώ με την επικαιρότητα ή οτιδήποτε άλλο, προτίμησα να βάλω το παρακάτω κείμενο του Γρηγορίου Ξενόπουλου «Το πρώτο μου Πάσχα» όπως το αλίευσα από το Ανθολόγιο (τάξη ΣΤ' 1979) που διδάχθηκα στο δημοτικό σχολείο, και πραγματικά μιλάει για την περίοδο αυτή τόσο γλαφυρά, ζώντας ως παιδί την Μεγάλη Εβδομάδα και το Πάσχα μέσα από την συμμετοχή του στις εκκλησιαστικές ακολουθίες, μεταδόδοντάς μας μια νοσταλγική διάθεση. Νοσταλγία για λίγη εκκλησιαστική εμπειρία. Βλέπεις, η Μεγάλη Εβδομάδα και το Πάσχα δεν είναι τα φαγητά και η απόδραση στο εξοχικό, αλλά κάτι πολύ βαθύτερο, πολύ πνευματικότερο... Αλίμονο σ' όποιον δεν το 'χει νιώσει! Κι όπως λέει στο κείμενο «Για να μου δώσει τόση χαρά η Ανάσταση, έπρεπε να προηγηθεί το Πάθος· για να μου κάμει τόση εντύπωση το Πάσχα, έπρεπε να γνωρίσω τη Μεγάλη Εβδομάδα.»

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

«ΓΙΑΤΙ ΕΣΒΗΣΕ ΤΟ ΛΥΧΝΑΡΙ;»

Το παρακάτω ποίημα του Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ ομολογώ είναι αφοπλιστικό. Μέσα από τρία «γιατί», βάζει σε σκέψεις το κατά πόσο οι αγαθές προθέσεις δεν φέρνουν τα επιθυμητά αποτελέσματα. Μιας και οι προθέσεις, δεν είναι εν τέλει τόσο «αγαθές» όσο μας φαίνονται... Μάθαμε να βλέπουμε τα πάντα με τα γυαλιά του εγωισμού και μετά μένουμε με να αναρωτιόμαστε «γιατί;»!  Φοβόμαστε να τα βγάλουμε και οι «αγαθές» προθέσεις μας, μας οδηγούν σε ατραπούς και αδιέξοδα...
(Το ποίημα το αλίευσα από ένα παλιό ημερολόγιο και ήταν άτιτλο)

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

Η ΕΙΡΗΝΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ...

Εμβόλιο για τον κορωνοϊό βγάλανε. Τζούφιο ξετζούφιο, κάτι φτιάξανε. Για τον πόλεμο όμως εμβόλιο δεν υπάρχει και ούτε πρόκειται. Βλέπεις, ο ιός της εγωπάθειας δεν πολεμάται με τίποτα. Ο πολιτισμός μας βρίσκεται σε διαρκή πνευματική και αξιακή οπισθοχώρηση, ο χριστιανισμός θεωρείται σκοταδισμός και γίνεται αποδεκτός μόνο στο βαθμό που βολεύει (!) και όλοι μας παριστάνουμε τους ανίδεους βλέποντας από τηλεοράσεως να γίνεται πόλεμος λες και δεν είχε άλλα προβλήματα ο πλανήτης... Δεν θα πω άλλα, δεν έχει νόημα. Αφού τα αξιακά πρότυπά μας είναι ο ατομικισμός και το άρπα κόλλα, ο πόλεμος θα είναι αναπόφευκτος κάθε ώρα και στιγμή.

Αντί άλλων σκέψεων, παραθέτω το παρακάτω κειμενάκι του Νικηφόρου Βρεττάκου, όπως το βρήκα στο εξώφυλλο ενός παλιού ημερολογίου του 2001 αφιερωμένο στην ειρήνη. Λέει κάτι πολύ σημαντικό, που όμως ποιός να το διαβάσει, ποιός να το καταλάβει, και ακόμα περισσότερο ποιός να το εφαρμόσει... «Αν δεν αισθανθούμε το δικό του εγώ (του ανθρώπου) μέσα στο δικό μας και το δικό μας μέσα στο δικό του. Μόνο μια πίστη βαθύτερη προς τον άνθρωπο...» Αφού μάθαμε να κοιτάζουμε μόνο την πάρτη μας και τη βόλεψή μας, τότε καληνύχτα στην ειρήνη!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ (17/10/2021) ΚΥΡΙΑΚΗ Δ' ΛΟΥΚΑ

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

Ἐπηρώτων δὲ αὐτὸν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· τίς εἴη ἡ παραβολὴ αὕτη; (Λουκ. 8, 9)

Οι μαθητές του τότε τον ρωτούσαν: «Τι σημαίνει η παραβολή αυτή;»

Είτε η απλή αυτή ερώτηση προέρχεται από τους 12 μαθητές, είτε από τον ευρύτερο κύκλο των μαθητών που ακολουθούσαν τον Κύριο, μας δείχνει ότι όσοι τον άκουσαν, πρόσεχαν τα λόγια του Ιησού και δεν είχε αποσπαστεί η προσοχή αλλού αφενός, και αφετέρου ότι ενδιαφέρονταν να μάθουν πράγματα και δεν βρίσκονταν εκεί για να περνάνε την ώρα τους ή για δημόσιες σχέσεις. Επίσης, αντιλαμβανόμαστε ότι δεν ήσαν σε θέση να καταλάβουν την παραβολή. Εξάλλου έρχονταν επαφή με κάτι νέο σε σχέση με τα όσαν γνώριζαν και πίστευαν. Μπορεί να μην ήταν μορφωμένοι, αλλά δεν ήταν χαζοί. Θα ήταν άδικο να τους συγκρίνουμε με τους εαυτούς μας, επειδή εμείς λαμβάνουμε μόρφωση και μετά το λύκειο τελειώνουμε κάποια σχολή ανωτάτου ή ανωτέρου επιπέδου. Μη λησμονούμε ότι εκείνα τα χρόνια πολύ λίγοι μάθαιναν γραφή και ανάγνωση.

Ωστόσο ας μείνουμε σε κάτι που εμείς δυστυχώς δεν κάνουμε. Δεν κατάλαβαν και ρώτησαν. Πήγαν να ακούσουν γιατί ήθελαν να γνωρίσουν τη διδασκαλία του Ιησού και να μάθουν από αυτήν. Οι περισσότεροι από εμάς αντιθέτως, στις εκκλ. ομιλίες ή τα εκκλ. κηρύγματα μπορεί να πηγαίνουμε αλλά δεν ρωτάμε αν κάτι δεν το καταλάβαμε... Δεν ενδιαφερόμαστε καν να ασχοληθούμε με τα όσα καταλάβαμε πλημμελώς. Στεκόμαστε στον τρόπο που κηρύττει ο ιερέας, ή ο θεολόγος, στο ποιοί παραβρέθηκαν και ποιοί απουσίαζαν και εν γένει αντιμετωπίζουμε το κήρυγμα και την ομιλία ως εκκλησιαστικά δρώμενα! Κοινώς, δεν «ακούμε»! Σε εμάς ο σπόρος δεν βρίσκει όχι μόνο γόνιμο έδαφος, αλλά ούτε καν έδαφος... Οι ακροατές του Κυρίου θα μπορούσαν να επικαλεστούν ότι μετά την ομιλία Του, δεν είχαν χρόνο για επεξηγήσεις. Ή ότι κουράστηκαν. Αντιθέτως ρώτησαν. Εμείς στεκόμαστε συνήθως σε όσα μένουν στα αυτιά μας. Ας τους μιμηθούμε, γιατί δίχως τη μελέτη και την έρευνα δεν θα γνωρίσουμε το βάθος του θείου λόγου και το πνεύμα του κηρύγματος με συνέπεια να παραγνωρίζουμε και να παρανοούμε.

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΝΤΟΝΑΛΝΤ Ο... ΑΠΑΤΕΩΝΑΣ!

Σαν σήμερα, εν έτει 1934 εμφανίζεται για πρώτη φορά σε κόμικ-στριπ εφημερίδας η πιο διάσημη πάπια στα κόμικ. Αναφέρομαι βέβαια στον Ντόναλντ Ντακ του Ντίσνεϊ. Σε ταινία είχε εμφανιστεί για πρώτη φορά στις 9/6 του ίδιου έτους, αλλά στέκομαι κυρίως στο έντυπο κόμικ, μιας και πιτσιρικάς είχα διαβάσει κάμποσες ιστορίες του, σε εποχές που δεν υπήρχε ούτε το DVD, ούτε τα κατ' οίκον ηλεκτρονικά παιχνίδια, ούτε καν η ιδιωτική τηλεόραση και η ανάγνωση των κόμικ περιοδικών ήταν από τις αγαπημένες ασχολίες της τότε πιτσιρικαρίας. Ωστόσο ο Ντόναλντ και η παρέα του, όσο διασκεδαστικός και να ήταν, δεν ήταν και τόσο... αθώος στο τι μας μετέδιδε. Ο Γουόλτ Ντίσνεϊ δεν είχε και τόσο... αγνές προθέσεις για το παιδικό κοινό του. Πριν πολλά χρόνια είχε πέσει στα χέρια μου ένα βιβλίο - μελέτη των Αρμάν Ματλάρ και Αριέλ Ντορφμάν με τον περίεργο (για μένα τότε) τίτλο «Ντόναλντ ο Απατεώνας» (Εκδόσεις ὕψιλον 1982) όπου ανέλυαν διεξοδικά το τι παίζεται με την οικογένεια Ντακ και την εν γένει οικογένεια των κόμικ του Ντίσνεϊ. Μερικά πολύ μικρά αποσπασματάκια παραθέτω εδώ, ίσα ίσα για να προβληματίσω τον σκεπτόμενο αναγνώστη, που δεν καταπίνει εύκολα και αφελώς οτιδήποτε του πασάρουν για καλό προς τα παιδιά...

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΤΟ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙ ΤΟΥ ΠΟΛΥΚΡΑΤΗ

Τύχη ή μοίρα; Είσαι ο ευνοούμενος της τύχης, ή ο κακορίζικος με την κακή σου μοίρα; Την απάντηση βέβαια δεν θα την βρεις ούτε σε αστρολόγους, ούτε σε καφετζούδες, αλλά ούτε θα την μάθεις από το παρακάτω κειμενάκι που αλίευσα από το βιβλίο του Μανώλη Τριανταφυλλίδη «Παροιμιακές εκφράσεις από την ιστορία και τη λογοτεχνία» 1947. Ο ήρωας της ιστορίας, ο Πολυκράτης, πάντως και τυχερός ήταν και άτυχος συνάμα. Αξίζει κατ' εμέ, να δοθεί περισσότερο προσοχή στον Άμασι, ο οποίος αφενός προειδοποίησε τον φίλο του τον Πολυκράτη, και αφετέρου προτίμησε να απομακρυνθεί από αυτόν για να μη λυπηθεί όταν τον πρώτο θα τον έβρισκε συμφορά. Την οποία συμφορά ο Άμασις την είχε προεξοφλήσει βάσει των πιστεύω του (ότι οι θεοί δεν ανέχονται να έχουν οι άνθρωποι μια άδολη ευτυχία). Αν ήταν καλός φίλος του Πολυκράτη, δεν θα τον βοηθούσε στη συμφορά; Να πεις ότι ο Πολυκράτης δεν άκουσε την ανησυχία του και δεν υπάκουσε στην προτροπή του; Μάλλον παρτάκιας ήταν ο Άμασις και αυτό δείχνει η στάση του! Με τέτοιους φίλους, σίγουρα τυχερός δεν είσαι! 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΝΤΡΙΚΟ «ΦΟΥΣΚΩΜΑ»... ΣΤΟ ΟΝΕΙΡΟ!

Άμα πέσει στα χέρια μου κάποιο παλιό έντυπο, είτε περιοδικό, είτε εφημερίδα, είτε βιβλίο παντός είδους, έχω το συνήθειο να το ξεφυλλίζω και να του ρίχνω μια ματιά. Από περιέργεια, τι γράφονταν πριν από κάμποσα χρόνια. Εν προκειμένῳ έπεσε στα χέρια μου ένας Καζαμίας του 2011, και με το που τον άνοιξα έπεσα στις σελίδες του Ονειροκρίτη και μάλιστα στο λήμμα εγκυμοσύνη. Έχω δει πολλά στα όνειρά μου, αλλά για να πω την αλήθεια εγκυμοσύνες και νταλαβέρια με έγκυες δεν έτυχε προς ώρας. Αλλά διαβάζοντας το παρακάτω απόκομμα, αν μη τι άλλο με έκανε να σκάσω από τα γέλια!

«Αν είσαι», λέει, «άντρας και δεις ότι είσαι έγκυος»... Έχουν δει πολλοί άντρες στον ύπνο τους ότι γκαστρώθηκαν; Και αν ναι, από ποιόν; Προφανώς από τον... άντρα τους μιας και οι γυναίκες δεν γεννούν αλλά τίκτουν αφενός, και αφετέρου κάπου στο... απώτατο μέλλον όπου η τεχνολογία θα τους επιτρέπει να κυοφορήσουν! Πως λοιπόν «μπορεί να χωρίσεις και από τη γυναίκα σου»; Θα είναι είναι παντρεμένοι με γυναίκα αλλά θα πηγαίνουν με... παρένθετο πατέρα; Αποκλείεται. Μάλλον θα την απατούν με άντρα! Ο Ονειροκρίτης δίχως εξηγήσεις  συνεχίζει και για τους γκαστρωμένους που είναι ανύπαντροι που θα κάνουν πολύ καλό γάμο!  Ε, λογικά ο άντρας τους θα τους αποκαταστήσει. Άρα χάπι έντ που λένε και οι εγγλέζοι, και ένα χάπι για μένα να συνέλθω! Αμ, αυτός ο Ονειροκρίτης δεν εξηγεί τα όνειρα, αλλά τα Σόδομα και τα Γόμορα! Υπάρχουν όντως «άντρες» που βλέπουν τέτοια στον ύπνο τους; Σημειωτέον, δεν αναφέρει πουθενά την περίπτωση να αφήσει κάποιος άντρας έγκυο μια γυναίκα. Παραείναι φυσιολογικό και καθόλου ενδιαφέρον, ε; Λες να ευνουχήστηκαν οι άντρες και ούτε στον ύπνο τους δεν τολμούν να πάνε με γυναίκα και το γύρισαν στο... καλαματιανό; Αμάν! Μπρρρρ... και μακριά από μας!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...