Θα ακούσουμε σήμερα σε ήχο δ' τον ειρμό της θ' ωδής:
Ἅπας γηγενής, σκιρτάτω τῷ πνεύματι λαμπαδουχούμενος, πανηγυριζέτω δέ, αὔλων Νόων φύσις γεραίρουσα, τὴν ἱερὰν πανήγυριν, τῆς Θεομήτορος, καὶ βοάτω· Χαίροις παμμακάριστε, Θεοτόκε Ἁγνὴ ἀειπάρθενε.
Κάθε άνθρωπος που ζει στη γη,
ας σκιρτήσει πνευματικά, κρατώντας λαμπάδα,
και ας πανηγυρίσει επίσης
η τάξη των αγγελικών νοών, τιμώντας
την ιερή εορτή της Μητέρας του Θεού,
και ας φωνάξει:
Χαίρε, πανευλογημένη,
Θεοτόκε Αγνή, αειπάρθενε.
Ο ι. υμνογράφος καλεί σε πανηγυρισμό κάθε άνθρωπο και άγγελο σε μια υπερκόσμια και παγκόσμια εορτή. Δεν μιλά μόνο για εξωτερική χαρά, αλλά για εσωτερική, πνευματική αγαλλίαση. Μας παραπέμπει σε μια λειτουργική εορτή, όπου όλοι κρατούν λαμπάδες, αναμμένες από το φως που άναψε τη λαμπάδα της Παρθένου το άγιο Πνεύμα. Γη και ουρανός σε μια σύνδεση έχουν τη Θεοτόκο ως κέντρο εορτής όλης της δημιουργίας, επειδή έγινε η γέφυρα Θεού και ανθρώπου. Αυτή η κοσμική πανήγυρις από την ενωμένη δημιουργία κορυφώνεται με τις προσφωνήσεις «παμμακάριστε» και «Ἁγνὴ ἀειπάρθενε»: Γεμάτη πλήρως με χάρη και με διαρκή αγνότητα και παρθενία (πριν, κατά και μετά τη γέννηση).
