Ακούμε στην αυριανή περικοπή:
...καθαριεῖ τὴν συνείδησιν ὑμῶν ἀπὸ νεκρῶν ἔργων εἰς τὸ λατρεύειν Θεῷ ζῶντι (Εβρ. 9, 14)
...θα καθαρίσει τη συνείδησή σας από νεκρά έργα, ώστε να λατρεύετε τον ζωντανό Θεό
Ο απ. Παύλος αναφέρεται στη θυσία του Χριστού και τι επιφέρει αυτή στους πιστούς όσον αφορά τη συνείδησή τους. Δεν αναφέρεται φυσικά σε εξωτερική κάθαρση όπως έκανε ο νόμος της Π.Δ. αλλά σε κάτι πολύ βαθύτερο και ουσιαστικότερο: Καθαρίζει τη συνείδηση, ξυπνώντας την από την «ύπνωση» που της έφερε η αμαρτία. Ο πιστός πλέον αφυπνίζεται πνευματικώς και συνειδητοποιεί το κακό που κάνει στον εαυτό του ακολουθώντας τον αντίθετο δρόμο από αυτόν που οδηγεί στη σωτηρία. Η συνείδηση είχε πάψει να ελέγχει και να οδηγεί στην μετάνοια. Κόντευε να πορωθεί και να μην θεωρεί τα «νεκρά» έργα ως αποφευκτέα και βδελυρά. «Νεκρά» δεν είναι μόνο τα έργα της αμαρτίας, αλλά και αυτά της τυπικής θρησκευτικότητας που απλά γίνονται για να δείχνουμε στους άλλους ότι τάχα θρησκεύουμε. Τώρα η συνείδηση βρίσκει ηρεμία και καθαρότητα δίνοντας παρρησία προς το Θεό. Η αληθινή λατρεία, είναι αυτή που γίνεται με πίστη, ενισχύει την πνευματική μας προκοπή και μας οδηγεί σε μια ζωντανή σχέση με το Θεό. Φέρνει μια εσωτερική μεταμόρφωση και δεν μένει στην εξωτερική καθαρότητα που έδινε ο νόμος.
