Ακούμε στην αυριανή περικοπή:
λέγων· ἦ μὴν εὐλογῶν εὐλογήσω σε καὶ πληθύνων πληθυνῶ σε· (Εβρ. 6, 14)
Ασφαλώς θα σε ευλογήσω πλούσια και θα σε πληθύνω πολύ.
Ο απ. Παύλος μας θυμίζει (περίπου) την υπόσχεση του Θεού στον Αβραάμ στο Γεν. 22, 17. Δεν ήταν απλά μια υπόσχεση, αλλά μια βεβαιότητα η οποία εκπληρώθηκε. Δεν ήταν μόνο μια προσωπική ευλογία προς τον Αβραάμ, αλλά η αρχική φανέρωση του σωτηριώδους σχεδίου του, το οποίο αποκαλύφθηκε πληρέστερα στην πορεία της θείας οικονομίας. Η ευλογία και η πλήθυνση δεν μένει ατομική, αλλά γίνεται η αρχή μιας πορείας που οδηγεί στον λαό της διαθήκης και τελικά στην καθολική σωτηρία. Δεν ξεδίπλωσε ακόμη όλο το σχέδιο καθαρά, αλλά έδωσε ένα αληθινό και ουσιαστικό πρόπλασμα. Εδώ ο απ. Παύλος τονίζει τη βεβαιότητα της υπόσχεσης: το εὐλογῶν εὐλογήσω είναι εβραϊκός τρόπος έμφασης που σημαίνει ακριβώς αυτό. Και το πληθύνων πληθυνῶ, επίσης έχει έντονη διατύπωση,
δηλαδή «θα σε αυξήσω πολύ», «θα σε πληθύνω άφθονα». Μας θυμίζει, ότι ο Θεός είναι πιστός και αμετακίνητος στα λόγια του και η ελπίδα του πιστού δεν στηρίζεται σε ανθρώπινη γνώμη, αλλά στη σταθερότητα της θείας επαγγελίας. Η βεβαιότητα του Θεού και η υπομονή του Αβραάμ βρίσκουν εφαρμογή στους χριστιανούς, διότι οι πιστοί μπορούν να έχουν ισχυρή παρηγοριά επειδή η σωτηρία στηρίζεται στην πιστότητα του Θεού και όχι στην αστάθεια των ανθρώπων.
