ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ (Μ. ΣΑΒΒΑΤΟ ΕΝ ΤΩ ΟΡΘΡΩ)

Aκούμε σήμερα το εξής τροπάριο της γ' Ωδής Τριωδίου (μετά τα εγκώμια και τα ευλογητάρια), σε ήχο πλ. β':

Σύμβολα τῆς ταφῆς σου, παρέδειξας τὰς ὁράσεις πληθύνας, νῦν δὲ τὰ κρύφιά σου, θεανδρικῶς διετράνωσας, καὶ τοῖς ἐν ᾍδῃ Δέσποτα· οὐκ ἔστιν ἅγιος, πλὴν σου Κύριε, κραυγάζουσιν.

Τα οράματα που πολλαπλασίασες, τα παρουσίασες ως σύμβολα της ταφής σου· τώρα όμως τα κρυφά σου τα φανέρωσες καθαρά με θεανδρικό τρόπο και σε εκείνους που βρίσκονταν στον Άδη, Δέσποτα· και αυτοί κραυγάζουν: δεν υπάρχει άγιος παρά μόνο εσύ, Κύριε.

Στην Παλ. Διαθήκη ενεργούσε το Αγ. Πνεύμα μέσα από σύμβολα αποσπασματικά και με προτυπώσεις. Γεγονότα της Παλαιάς Διαθήκης, τα οποία προεικόνιζαν την ταφή του Χριστού είναι η περίπτωση του Ιωνά στην κοιλία του κήτους (Ιων. 2) όπου είναι τύπος της τριήμερης ταφής, και η περίπτωση του Δανιήλ στον λάκκο των λεόντων, η οποία είναι εικόνα καθόδου και θαυμαστής διαφύλαξης. Ο Θεός πολλαπλασίασε τις προεικονίσεις, ώστε να προετοιμάσει την κατανόηση του μυστηρίου. Τώρα όμως καταργήθηκαν οι τύποι και τα αινιγματικά σύμβολα μιας και εκπληρώθηκε το περιεχόμενό τους στο πρόσωπο του Χριστού, ο οποίος αποκάλυψε τη βουλή του Θεού μέσω της ενωμένης θείας και ανθρώπινης φύσης Του. Πλέον έχουμε ιστορική και σωτηριώδη πραγματικότητα με το θάνατο και την ταφή Του. Η αποκάλυψη έγινε και για τους νεκρούς του Άδη (Α΄ Πέτρ. 3,19). Ο Χριστός στον Άδη αποκάλυψε ποιος είναι, κατέλυσε τον θάνατο και έφερε φως εκεί που υπήρχε σκοτάδι. Οι ψυχές στον Άδη αναγνωρίζουν τη θεότητα και τη μοναδική αγιότητα του Χριστού και ομολογούν ότι η σωτηρία προέρχεται αποκλειστικά από Εκείνον.

Για άλλα σχόλια σε τροπάρια στη σημερινή ακολουθία, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ. 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ (ΜΕΓ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΕΝ ΤΩ ΟΡΘΡΩ)

Ακούμε σήμερα το β' αντίφωνο σε ήχο πλ. β', μετά την ανάγνωση του 1ου Ευαγγελίου:

Ἔδραμε λέγων ὁ Ἰούδας, τοῖς παρανόμοις γραμματεῦσι. Τί μοι θέλετε δοῦναι, κᾀγὼ ὑμῖν παραδώσω αὐτόν, ἐν μέσῳ δὲ τῶν συμφωνούντων, αὐτὸς εἱστήκεις ἀοράτως συμφωνούμενος. Καρδιογνώστα, φεῖσαι τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Έτρεξε λέγοντας ο Ιούδας στους παράνομους γραμματείς: «Τι θέλετε να μου δώσετε, κι εγώ θα σας Τον παραδώσω;» Και ενώ αυτοί συμφωνούσαν μεταξύ τους, Εσύ στεκόσουν αοράτως ανάμεσά τους, συγκατανεύοντας (γνωρίζοντας και επιτρέποντας). Καρδιογνώστα, λυπήσου τις ψυχές μας.

Με προθυμία έτρεξε ο Ιούδας στους αρχιερείς. Δεν παρασύρθηκε απλώς από την αμαρτία, αλλά τρέχει προς αυτήν. Είναι συνειδητή του επιλογή να κυριαρχηθεί από το πάθος της φιλαργυρίας. Έτρεξε στους παράνομους μιας και ενώ γνώριζαν τον Νόμο, ενεργούν αντίθετα προς αυτόν, καταδικάζοντας άδικα τον Χριστό. Αμέσως αρχίζει το παζάρι: Τι θέλετε να μου δώσετε, κι εγώ θα σας Τον παραδώσω; (Ματθ. 26, 15). Καμία αναστολή, κανένας ενδοιασμός, κανένας δισταγμός. Πλήρως αποφασισμένος για την προδοσία. Την ώρα που οι αρχιερείς συμφωνούσαν για την αμοιβή, ο ι. υμνογράφος μας τονίζει την αόρατη παρουσία του Χριστού. Ναι, ως Θεός που είναι πανταχού παρών, ήταν και εκεί. Έβλεπε χωρίς να συμμετέχει. Χωρίς να προσπαθήσει να εμποδίσει τον Ιούδα να κάνει αυτό του το μεγάλο ολίσθημα. Σεβόμενος την ελευθερία που έδωσε στον άνθρωπο, μόνο βλέπει. Ο Ιούδας τον «εμπορεύεται» για τα χρήματα, και Εκείνος αν και δεν εγκρίνει το κακό, το επιτρέπει. Είτε συνέβαινε η προδοσία είτε όχι, το σχέδιο της σωτηρίας θα πραγματοποιούνταν με τη θυσία Του. «Συμφωνεί αοράτως» γιατί ξέρει ότι κανείς τους δεν θα πολεμήσει την αμαρτία στην οποία ήταν δέσμιοι. Ο ι. υμνογράφος μεταφέρει το γεγονός στο δικό μας παρόν. Ο Κύριος βλέπει και τις δικές μας καρδιές, και όταν προτιμάμε το συμφέρον μας αντί του Θεού, γινόμαστε κι εμείς σαν τον Ιούδα. Συνεπώς να ζητάμε το έλεος και τη συγχώρεσή Του.

Για άλλα σχόλια σε τροπάρια στη σημερινή ακολουθία, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ (ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ ΕΝ ΤΩ ΟΡΘΡΩ)

Ακούμε σήμερα, τον ειρμό της δ' ωδής Τριωδίου σε ήχο πλ. β':

Προκατιδὼν ὁ Προφήτης, τοῦ μυστηρίου σου τὸ ἀπόρρητον, Χριστὲ προανεφώνησεν. Ἔθου κραταιάν, ἀγάπησιν ἰσχύος, Πάτερ οἰκτίρμον, τὸν μονογενῆ· Υἱὸν γὰρ ἀγαθέ, ἱλασμὸν εἰς τὸν Κόσμον ἀπέστειλας

Εκ των προτέρων βλέποντας Ο Προφήτης το απόρρητο μυστήριο σου, Χριστέ, το προανήγγειλε. Έθεσες ως ισχυρή δύναμη την αγάπη σου, εύσπλαχνε Πατέρα· διότι, αγαθέ, έστειλες στον κόσμο τον Μονογενή σου Υιό ως εξιλασμό.

Ο ι. υμνογράφος αναφέρεται στον προφήτη Αββακούμ (Αββ. 3, 4) ο οποίος φωτιζόμενος από το πνεύμα του Θεού, είδε το βάθος του μυστηρίου του Χριστού. Είδε τον Θεό να ενεργεί δυναμικά μέσα στην ιστορία, κάτι που δεν ήταν φανερό στην Παλ. Διαθήκη. Είναι σε μας εμφανές ότι αυτό κορυφώνεται στον Χριστό. Και το προανήγγειλε τονίζοντας την ισχυρή δύναμη της αγάπης του Θεού προς τον εκπεσόντα άνθρωπο. Τόσο ισχυρή που έστειλε για την εξιλέωση των ανθρώπων το μονογενή του Υιό. Η δύναμη του Θεού δεν μας φανερώνεται διά της βίας, αλλά διά της αγάπης. Η αγάπη Του, δρα και σώζει διότι ο Θεός (και ως Τριάς) Πατήρ είναι οικτίρμον και όχι εκδικητικός. Η θυσία του Υιού δεν έγινε μόνο για να σώσει από την αμαρτία τον άνθρωπο, αλλά και για να επιφέρει συμφιλίωση και καταλαγή μεταξύ ανθρώπου και Θεού. Η προφητεία λοιπόν μας τονίζει το εύρος της αγάπης Του προς εμάς και πόσο δυνατή είναι ώστε να μας επαναφέρει στο δρόμο προς την ουράνια βασιλεία.

Για άλλα σχόλια σε τροπάρια στη σημερινή ακολουθία, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΜΕΓΑΛΗ ΤΡΙΤΗ (ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ ΕΝ ΤΩ ΟΡΘΡΩ)

Ακούμε σήμερα, το εξής τροπάριο του Α' Κανόνα, Γ' ωδής σε ήχο β':

Ἐν κενοῖς τὸ συνέδριον τῶν ἀνόμων, καὶ γνώμῃ συναθροίζεται κακοτρόπῳ, κατάκριτον τὸν ῥύστην σε ἀποφῆναι Χριστέ, ᾧ ψάλλομεν· Σὺ εἶ Θεὸς ἡμῶν, καὶ οὐκ ἔστιν ἅγιος, πλήν σου Κύριε.

Σε μάταια σχέδια συνέρχεται το συνέδριο των ανόμων και συγκεντρώνεται με πονηρή διάθεση, για να σε καταδικάσει, Χριστέ, εσένα τον Λυτρωτή· προς τον οποίο ψάλλουμε: Εσύ είσαι ο Θεός μας και δεν υπάρχει άγιος παρά μόνο Εσύ, Κύριε.

Ο ι. υμνογράφος κάνει άμεσα αναφορά στο Συνέδριο των Ιουδαίων (Σανχεντρίν) που συγκεντρώνεται για να καταδικάσει τον Χριστό (Ματθ. 26, 3-4). Χωρίς ωστόσο να έχουν κάποια σοβαρή κατηγορία. Τον φοβόντουσαν μιας και η δράση του (θαύματα και διδασκαλία) τους επισκίαζε και έχαναν την εκτίμηση του λαού. Διακυβεύονταν τα προνόμια και τα συμφέροντα τους. Επίσης δε, φοβόντουσαν μια επανάσταση κατά των Ρωμαίων που και αυτή θα τους στερούσε τις υλικές απολαβές. Προφανώς λοιπόν χαρακτηρίζονται ως άνομοι, επειδή ενεργούν αντίθετα προς το θέλημα του Θεού με πρόσχημα ότι υπηρετούν τον νόμο. Η κακή τους πρόθεση και η προκατάληψή τους δεν αμφισβητούνται, τις έχουν κάνει έκδηλες αρκετές φορές, και ετοιμάζονται να προβούν σε μια άδικη δίκη. Τους είναι αδιάφορη η αλήθεια και ήδη τελεσιδικούν κατά πως τους συμφέρει. Να καταδικάσουν ποιον; Εσένα Χριστέ που είσαι λυτρωτής (ῥύστης)! Πόσο παράδοξο, εκείνος που ήρθε να σώσει τον κόσμο να καταδικάζεται σαν να ήρθε να πράξει το αντίθετο! Η διαστρέβλωση της αλήθειας δείχνει το πόσο τυφλωμένοι ήταν οι αρχιερείς από την αμαρτία. Ο ι. υμνογράφος αντιπαραθέτει στην άδικη κρίση των ανθρώπων την ομολογία της πίστης: Εσύ είσαι ο Θεός μας, ο μόνος Άγιος. Αυτήν την αναγνώριση την κάνουν όσοι, αντίθετα με τους αρχιερείς, άνοιξαν διά της πίστεως τα μάτια της ψυχής τους και είδαν τη σωτηρία που πρόσφερε (και μας προσφέρει) ο Χριστός.

Για άλλα σχόλια σε τροπάρια στη σημερινή ακολουθία, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΥΤΕΡΑ (ΜΕΓΑΛΗ ΤΡΙΤΗ ΕΝ ΤΩ ΟΡΘΡΩ)

Ακούμε σήμερα στα απόστιχα Τριωδίου το παρακάτω ιδιόμελο τροπάριο σε πλ. β' ήχο:

Δεῦτε πιστοί, ἐπεργασώμεθα προθύμως τῷ Δεσπότῃ· νέμει γὰρ τοῖς δούλοις τὸν πλοῦτον, καὶ ἀναλόγως ἕκαστος, πολυπλασιάσωμεν, τὸ τῆς χάριτος τάλαντον. Ὁ μέν σοφίαν κομιείτω, δι' ἔργων ἀγαθῶν. Ὁ δὲ λειτουργίαν λαμπρότητος ἐπιτελείτω, κοινωνείτω δὲ τοῦ λόγου, πιστὸς τῷ ἀμυήτῳ, καὶ σκορπιζέτω τὸν πλοῦτον, πένησιν ἄλλος· οὕτω γὰρ τὸ δάνειον πολυπλασιάσομεν, καὶ ὡς οἰκονόμοι πιστοὶ τῆς χάριτος, δεσποτικῆς χαρᾶς ἀξιωθῶμεν, αὐτῆς ἡμᾶς καταξίωσον, Χριστὲ ὁ Θεός, ὡς φιλάνθρωπος.

Ελάτε, πιστοί, ας εργαστούμε με προθυμία για τον Δεσπότη· γιατί μοιράζει στους δούλους τον πλούτο Του, και ο καθένας ας πολλαπλασιάσει ανάλογα το τάλαντο της χάριτος. Ο ένας ας αποκτήσει σοφία με έργα αγαθά· ο άλλος ας επιτελεί λαμπρή λειτουργία (διακονία)· άλλος, που είναι πιστός στη διδασκαλία προς τους αμύητους, ας μεταδίδει τον λόγο· και άλλος ας σκορπίζει τον πλούτο του στους φτωχούς. Έτσι θα πολλαπλασιάσουμε το δάνειο (που μας δόθηκε), και ως πιστοί οικονόμοι της χάριτος θα αξιωθούμε τη χαρά του Κυρίου. Αυτήν αξίωσέ μας να λάβουμε, Χριστέ ο Θεός, ως φιλάνθρωπος.

Αναφορά στην παραβολή των ταλάντων (Ματθ. 25, 14-30) κάνει ο ι. υμνογράφος, καλώντας τους πιστούς σε ενεργή συνεργασία για το Θεό. Δεν αρκεί μόνο η πίστη, χρειάζεται διάθεση και κόπος. Μη νομίζουμε ότι μόνο με παθητική ευσέβεια θα κερδίσουμε θέση στην ουράνια βασιλεία. Ο Θεός μοιράζει τον πλούτο του, μας δίνει χαρίσματα, ικανότητες, ταλέντα και ευκαιρίες. Όχι τα ίδια σε όλους, αλλά ανάλογα με την προθυμία, τις ιδιαίτερες συνθήκες και τις δυνατότητες που διαθέτουμε. Ο καθένας μας έχει το δικό του χαρακτήρα και αναπτύσσει με το δικό του τρόπο τις δεξιότητές του. Ο Θεός πρωτίστως ζητάει από μας αυτό που μπορεί ο καθένας και όχι το ίδιο απ' όλους. Τη χάρη, δεν αρκεί να την πάρουμε, οφείλουμε να την καλλιεργήσουμε και να την αυξήσουμε. Ειδάλλως θα μοιάσουμε με τον ράθυμο δούλο της παραβολής που έκρυψε το τάλαντο που πήρε. Ο ι. υμνογράφος μας δίνει παραδείγματα τονίζοντας ποικίλες μορφές του έργου που οι πιστοί, ως οικονόμοι της χάριτος του Θεού,  μπορούν να εκτελέσουν το χρέος: Κάποιοι μπορούν αποκτώντας σοφία, να διδάξουν τους κάνοντας αγαθά έργα. (Η σοφία δεν είναι θεωρία αλλά καλά έργα). Κάποιοι μπορούν να υπηρετήσουν έχοντας χαρίσματα στην ιεροσύνη. Άλλοι πάλι, έχοντας το χάρισμα της διδασκαλίας μπορούν να μεταδώσουν την πίστη με την κατήχηση. Τέλος, οι πλούσιοι που πολεμούν την φιλαργυρία, διά της αφείδωλης ελεημοσύνης υπηρετούν τον Κύριο. Να θυμόμαστε ότι τα χαρίσματα που λάβαμε είναι δάνειο από το Θεό και θα λογοδοτήσουμε για το πως τα χρησιμοποιήσαμε. Δουλεύουμε για την αρετή από φόβο για τιμωρία; Όχι, αλλά για ανταμοιβή, η οποία είναι η χαρά που απορρέει από την κοινωνία με το Θεό.

Για άλλα σχόλια σε τροπάρια στη σημερινή ακολουθία, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ (ΜΕΓ. ΔΕΥΤΕΡΑ ΕΝ ΤΩ ΟΡΘΡΩ)

Ακούμε σήμερα το εξής ιδιόμελο στα απόστιχα Τριωδίου σε ήχο πλ. α':

Κύριε, πρὸς τὸ μυστήριον τὸ ἀπόρρητον τῆς σῆς οἰκονομίας, οὐκ ἐξαρκοῦσα ἡ τῶν ἐκ Ζεβεδαίου μήτηρ, ᾐτεῖτό σε προσκαίρου βασιλείας τιμήν, τοῖς ἑαυτῆς δωρήσασθαι τέκνοις· ἀλλ' ἀντὶ ταύτης, ποτήριον θανάτου ἐπηγγείλω πιεῖν τοῖς φίλοις σου, ὃ ποτήριον πρὸ τούτων, πιεῖν ὁ αὐτὸς ἔλεγες, ἁμαρτημάτων καθαρτήριον. Διό σοι βοῶμεν· Ἡ σωτηρία τῶν ψυχῶν ἡμῶν, δόξα σοι.

Κύριε, μπροστά στο απόρρητο μυστήριο της θείας σου οικονομίας, δεν στάθηκε επαρκής σε κατανόηση η μητέρα των υιών του Ζεβεδαίου· γι’ αυτό σου ζητούσε να χαρίσεις στα παιδιά της τιμή σε μια πρόσκαιρη βασιλεία. Αντί όμως γι’ αυτήν, υποσχέθηκες στους φίλους σου να πιουν ποτήριο θανάτου, το οποίο ποτήριο έλεγες ότι πρώτος εσύ θα πιεις, ως καθαρτήριο των αμαρτημάτων. Γι’ αυτό σου φωνάζουμε: Εσύ που είσαι η σωτηρία των ψυχών μας, δόξα σοι.

Ο ι. υμνογράφος μας υπενθυμίζει το Ματθ. 20, 22-23, όπου η μητέρα των υιών του Ζεβεδαίου, (Ιωάννη και Ιακώβου) ζήτησε από τον Ιησού να δώσει αξιώματα και υψηλές θέσεις στους γιους της όταν θα γινόταν εκείνος βασιλιάς του Ισραήλ. Στην περίοδο πριν το Πάθος και την Πεντηκοστή, το μυστήριο της σωτηρίας δεν ήταν ακόμη καλά αντιληπτό από τους μαθητές, οι οποίοι  έβλεπαν ακόμη τον Κύριο ως το Μεσσία με την κοσμική αντίληψη που επικρατούσε τότε (ως ηγέτη που θα έδιωχνε τους κατακτητές Ρωμαίους). Πόσο μάλλον η μητέρα των υιών Ζεβεδαίου, η οποία φυσιολογικά ήθελε να δει αποκαταστημένα τα παιδιά της. Σαν γυναίκα είχε τις αδυναμίες του φύλου της. Ωστόσο αυτό το επεισόδιο στάθηκε αφορμή για να μιλήσει ο Χριστός για τη θυσιαστική και σταυρική βασιλεία που είναι αντίθετη στην κοσμική εξουσία. 

Ο Κύριος αντί κοσμικών αξιωμάτων προσφέρει θυσία. Η συμμετοχή στη θυσία Του οδηγεί στη δόξα της ουράνιας βασιλείας. Από το «ποτήριον θανάτου» που προσφέρει, θα πιει πρώτος, δηλ. θα θυσιαστεί πρώτος και θα γίνει το πρότυπο και η αιτία της σωτηρίας. Ο θάνατός Του καθαρίζει τις αμαρτίες του κόσμου, κάνοντας σαφή αναφορά στη λυτρωτική δύναμη του Σταυρού. Στο τροπάριο βλέπουμε τον άνθρωπο να ζητά δόξα και τιμή, ενώ ο Θεός προσφέρει σταυρό και θυσία που οδηγούν στη δόξα. Η Βασιλεία του Θεού δεν είναι κοσμική εξουσία, η αληθινή δόξα περνά μέσα από τον Σταυρό, και ο Χριστός πρώτος ανοίγει τον δρόμο της θυσίας που σώζει τον άνθρωπο.

Για άλλα σχόλια σε τροπάρια στη σημερινή ακολουθία, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΜΝΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ ΥΜΝΟΥ (ΑΚΑΘΙΣΤΟΣ ΥΜΝΟΣ)

Θα ακούσουμε σήμερα σε ήχο δ' τον ειρμό της θ' ωδής:

Ἅπας γηγενής, σκιρτάτω τῷ πνεύματι λαμπαδουχούμενος, πανηγυριζέτω δέ, αὔλων Νόων φύσις γεραίρουσα, τὴν ἱερὰν πανήγυριν, τῆς Θεομήτορος, καὶ βοάτω· Χαίροις παμμακάριστε, Θεοτόκε Ἁγνὴ ἀειπάρθενε.

Κάθε άνθρωπος που ζει στη γη, ας σκιρτήσει πνευματικά, κρατώντας λαμπάδα, και ας πανηγυρίσει επίσης η τάξη των αγγελικών νοών, τιμώντας την ιερή εορτή της Μητέρας του Θεού, και ας φωνάξει: Χαίρε, πανευλογημένη, Θεοτόκε Αγνή, αειπάρθενε.

Ο ι. υμνογράφος καλεί σε πανηγυρισμό κάθε άνθρωπο και άγγελο σε μια υπερκόσμια και παγκόσμια εορτή. Δεν μιλά μόνο για εξωτερική χαρά, αλλά για εσωτερική, πνευματική αγαλλίαση. Μας παραπέμπει σε μια λειτουργική εορτή, όπου όλοι κρατούν λαμπάδες, αναμμένες από το φως που άναψε τη λαμπάδα της Παρθένου το άγιο Πνεύμα. Γη και ουρανός σε μια σύνδεση έχουν τη Θεοτόκο ως κέντρο εορτής όλης της δημιουργίας, επειδή έγινε η γέφυρα Θεού και ανθρώπου. Αυτή η κοσμική πανήγυρις από την ενωμένη δημιουργία κορυφώνεται με τις προσφωνήσεις «παμμακάριστε» και «Ἁγνὴ ἀειπάρθενε»: Γεμάτη πλήρως με χάρη και με διαρκή αγνότητα και παρθενία (πριν, κατά και μετά τη γέννηση).

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΜΝΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ ΥΜΝΟΥ (Δ' ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ)

Θα ακούσουμε σήμερα σε ήχο δ' το παρακάτω τροπάριο της η' ωδής:

Ἡ κόσμῳ τεκοῦσα σωτηρίαν, δι' ἧς ἀπὸ γῆς εἰς ὕψος ἤρθημεν, χαίροις παντευλόγητε, σκέπη καὶ κραταίωμα, τεῖχος καὶ ὀχύρωμα, τῶν μελῳδούντων Ἁγνή. Τὸν Κύριον ὑμνεῖτε τὰ ἔργα, καὶ ὑπερυψοῦτε, εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.

Εσύ που γέννησες για τον κόσμο τη σωτηρία, διά της οποίας υψωθήκαμε από τη γη στα ουράνια, χαίρε, πανευλογημένη, σκέπη και στήριγμα, τείχος και οχύρωμα εκείνων που σε υμνούν, Αγνή. Όλα τα έργα του Κυρίου, υμνείτε τον Κύριο και υπερυψώνετέ τον στους αιώνες.

Η Θεοτόκος γέννησε για τον κόσμο όχι απλά αυτόν που θα φέρει τη σωτηρία στον κόσμο, αλλά την πηγή της σωτηρίας. Έγινε το όργανο μέσω του οποίου η σωτηρία εισέρχεται στην ιστορία. Εξαιτίας της ενανθρώπισης του Χριστού η ανθρώπινη φύση, που ήταν πεσμένη, γήινη και θνητή, ανυψώνεται και ενωμένη με τον Χριστό, αποκτά ξανά την προοπτική του ουρανού. Είναι πανευλογημένη λόγῳ της χάρης που έλαβε και της ελεύθερης συνεργασίας της στο σχέδιο της σωτηρίας με την υπακοή της. Με τις παρομοιώσεις ως σκέπη, στήριγμα, τείχος και οχύρωμα, ο ι. υμνογράφος μας τονίζει ότι η Παναγία βιώνεται από την Εκκλησία ως προστάτιδα και μεσίτρια. Δεν υποκαθιστά βεβαίως το Θεό, αλλά ως μητρική παρουσία που πρεσβεύει, σκεπάζει και ενισχύει τους πιστούς. Ενώ το τροπάριο απευθύνεται στην Παναγία, το τέλος επιστρέφει στη δοξολογία του Θεού. Αυτό γιατί η τιμή προς την Παναγία δεν σταματά σε αυτήν, αλλά οδηγεί στον Θεό, που έκανε σε αυτήν και μέσω αυτής το μέγα μυστήριο της σωτηρίας.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΜΝΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ ΥΜΝΟΥ (Γ' ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ)

Θα ακούσουμε σήμερα σε ήχο δ' το παρακάτω τροπάριο της η' ωδής:

Νεκροὶ διὰ σοῦ ζωοποιοῦνται· ζωὴν γὰρ τὴν ἐνυπόστατον ἐκύησας, εὔλαλοι οἱ ἄλαλοι, πρῴην χρηματίζοντες, λεπροὶ ἀποκαθαίρονται, νόσοι διώκονται, πνευμάτων ἀερίων τὰ πλήθη, ἥττηνται Παρθένε, βροτῶν ἡ σωτηρία.

Οι νεκροί, μέσω εσένα, παίρνουν ζωή, διότι κυοφόρησες την ίδια την ενυπόστατη Ζωή. Οι άλαλοι που πριν δεν μπορούσαν να μιλήσουν γίνονται εύγλωσσοι, οι λεπροί καθαρίζονται, οι ασθένειες διώχνονται, τα πλήθη των εναέριων πνευμάτων (δηλαδή των δαιμόνων) νικιούνται, ω Παρθένε, που έγινες η σωτηρία των ανθρώπων.

Ο ι. υνμογράφος μας τονίζει ότι η Παρθένος δεν γέννησε απλώς Αυτόν που δίνει τη ζωή, αλλά ότι είναι ο ίδιος η πηγή της ζωής. Η ζωή είναι ενυπόστατος δηλαδή είναι πρόσωπο και όχι ιδιότητα κάποιου προσώπου. Η δε ενανθρώπηση του Λόγου διά της Παρθένου, καταργεί το θάνατο και τη σωματική φθορά που προηγείται, δηλαδή τις ασθένειες, όπως άλαλοι και λεπροί που θεράπευσε ο Ιησούς με θαυματουργικό τρόπο. Αυτό γίνεται σε συνδυασμό με τη νίκη Του στο κακό. Νίκησε τα εναέρια πνεύματα, δηλαδή τους δαίμονες, (μας παραπέμπει στο Εφεσ. 2, 2) κάτι που χωρίς τη δύναμη του Κυρίου ο άνθρωπος δεν μπορεί να το κάνει.  Όλα αυτά ανέδειξαν τη Θεοτόκο σωτήρια των θνητών, η οποία συντελέστηκε στον άχραντο Τόκο της.      

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΜΝΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ ΥΜΝΟΥ (Β' ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ)

Θα ακούσουμε σήμερα σε ήχο δ' το παρακάτω τροπάριο της η' ωδής:

Οἱ πρῴην ἀπάτῃ γυμνωθέντες, στολὴν ἀφθαρσίας ἐνεδύθημεν, τῇ κυοφορίᾳ σου, καὶ οἱ καθεζόμενοι, ἐν σκότει παραπτώσεων, φῶς κατωπτεύσαμεν, φωτὸς κατοικητήριον, Κόρη· ὅθεν σε ὑμνοῦμεν, εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.

Εμείς που παλαιότερα γυμνωθήκαμε από την απάτη (του διαβόλου), ντυθήκαμε τη στολή της αφθαρσίας με την κυοφορία σου. Και εμείς που καθόμασταν στο σκοτάδι των παραπτωμάτων, είδαμε το φως, εσύ που είσαι κατοικητήριο του Φωτός, Παρθένε. Γι’ αυτό σε υμνούμε στους αιώνες.

Μας υπενθυμίζει ο ι. υμνογράφος, τον άνθρωπο όταν ήταν στον παράδεισο και έλαμπε από τα χαρίσματα του Αγ. Πνεύματος. Μετά όμως από την εξαπάτηση του από τον διάβολο, γυμνώθηκε από τα δώρα του Θεού, παραμορφώθηκε και ντύθηκε τη νέκρωση της αμαρτίας. Έκτοτε ζούσε στο σκοτάδι της πλάνης και της αγνωσίας. Η κυοφορία του Υιού του Θεού, του έφερε ξανά την ελπίδα και το φως. Ο Υιός Θεός πήρε την ανθρώπινη φύση, ενώθηκε μαζί της και καθάρισε τον άνθρωπο από την ακαθαρσία της παρακοής. Τον ενέδυσε με το ένδυμα της θείας και άφθαρτης ζωής. Κι όλα αυτά έγιναν στη μήτρα της ταπεινής Παρθένου Μαρίας. Έγινε η κατοικία του Φωτός, το οποίο το είδαν οι κουρασμένοι και σκοτισμένοι άνθρωποι. Όσοι πιστεύουν στη λυτρωτική δύναμη του Θεού ανυμνούν τη Θεοτόκο στους αιώνες.  

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΜΝΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ ΥΜΝΟΥ (Α' ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ)

Θα ακούσουμε σήμερα σε ήχο δ' το παρακάτω τροπάριο της η' ωδής:

Μωσῆς κατενόησεν ἐν βάτῳ, τὸ μέγα μυστήριον τοῦ τόκου σου. Παῖδες προεικόνισαν, τοῦτο ἐμφανέστατα μέσον πυρὸς ἱστάμενοι, καὶ μὴ φλεγόμενοι, ἀκήρατε ἁγία Παρθένε· ὅθεν σε ὑμνοῦμεν, εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.

Ο Μωυσής κατάλαβε μέσα στη βάτο το μεγάλο μυστήριο της γέννησής σου. Οι Παίδες το προεικόνισαν με ολοφάνερο τρόπο, στεκόμενοι μέσα στη φωτιά και χωρίς να καίγονται, άφθορη αγία Παρθένε· γι’ αυτό σε υμνούμε στους αιώνες.

Ο ιερ. υμνογράφος και πάλι ανατρέχει στην Παλ. Διαθήκη σε δύο περιστατικά όπου προτυπώνεται η μυστήριο της κυήσεως της Θεοτόκου. Στο πρώτο ο Μωυσής είδε την βάτο να φλέγεται από τη φωτιά αλλά να μην καίγεται, στο δεύτερο οι τρεις παίδες στο καμίνι που τους έριξαν βρίσκονταν μέσα στη φωτιά ή οποία όμως δεν τους έκαιγε. Κατ' αυτόν τον τρόπο η Παναγία δέχτηκε μέσα της τη δύναμη της θείας χάριτος του Θεού, χωρίς όμως αυτή να της προξενέψει καμία βλάβη. Με την ένωση της θείας και της ανθρώπινης φύσεως, έμεινε ανέπαφη διατηρώντας την αφθορία και την παρθενία της. Αυτό είναι ένα ανερμήνευτο θαύμα, το οποίο οι πιστοί το υμνολογούν στην αιωνιότητα. 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΕΚ ΤΟΥ ΟΡΘΡΟΥ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

Ακούμε στον όρθρο των Χριστουγέννων το παρακάτω τροπάριο της Ωδής α' σε ήχο α'

Ἰδὼν ὁ Κτίστης ὀλλύμενον, τὸν ἄνθρωπον χερσίν, ὃν ἐποίησε, κλίνας οὐρανοὺς κατέρχεται, τοῦτον δὲ ἐκ Παρθένου θείας Ἁγνῆς, ὅλον οὐσιοῦται, ἀληθείᾳ σαρκωθείς, ὅτι δεδόξασται.

Όταν ο Κτίστης είδε τον άνθρωπο τον οποίο έπλασε με τα χέρια του να χάνεται, αφού χαμήλωσε τους ουρανούς έρχεται κάτω εδώ, αυτόν προσλαμβάνει (τον άνθρωπο) ολόκληρο από την Αγία αγνή Παρθένο, αληθώς σαρκώνεται διότι είναι δοξασμένος.

Ποιος δημιουργός αφήνει να καταστραφεί το δημιούργημά του; Ποιος δεν το αγαπάει; Έτσι και ο Θεός βλέποντας τον άνθρωπο να χάνεται από την αμαρτία, δεν τον άφησε στην τύχη του. Μείωσε την απόσταση που τον χωρίζει από εμάς, και έκανε μία ασύλληπτη ενέργεια για να μας δώσει τη δυνατότητα σωτηρίας. Προσέλαβε από την Αγία Παρθένο την ανθρώπινη φύση, ταπεινώνοντας τον εαυτό Του αφήνοντας τη δόξα και τον ουράνιο θρόνο του. «Εκένωσε εαυτόν» από το ύψος της θεότητας. Έγινε και τέλειος άνθρωπος εκτός από τέλειος Θεός που είναι. Όμως παράλληλα άφησε την αθανασία και έγινε θνητός, για να νικήσει το θάνατο για εμάς.    

Άλλα τροπάρια από τον όρθρο των Χριστουγέννων, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

* * * * * * * 

  Το blog της Αποκαλύψεως του 999 εύχεται σε όλους τους αναγνώστες, επισκέπτες του, υγεία ευτυχία και κυρίως πνευματική προκοπή για τα φετινά Χριστούγεννα. Μακριά από τα λαμπάκια και τα στολίδια του κόσμου, αλλά με το Φως του Κυρίου, που κοσμεί τις καθαρές ψυχές.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ (Μ. ΣΑΒΒΑΤΟ ΕΝ ΤΩ ΟΡΘΡΩ)

Aκούμε σήμερα το εξής κάθισμα Τριωδίου μετά τα εγκώμια και τα ευλογητάρια, σε ήχο α':

Ἐξέστησαν χοροί, τῶν Ἀγγέλων ὁρῶντες, τὸν ἐν τοῖς τοῦ Πατρός, καθεζόμενον κόλποις, πῶς τάφῳ κατατίθεται, ὡς νεκρὸς ὁ ἀθάνατος, ὃν τὰ τάγματα, τὰ τῶν Ἀγγέλων κυκλοῦσι, καὶ δοξάζουσι, σὺν τοῖς νεκροῖς ἐν τῷ ᾍδῃ, ὡς Κτίστην καὶ Κύριον.

Εξεπλάγησαν οι στρατιές των Αγγέλων, βλέποντας Εκείνον που κάθεται στους κόλπους του Πατέρα, να τοποθετείται σε τάφο σαν νεκρός ο Αθάνατος. Αυτόν που τα τάγματα των Αγγέλων περικυκλώνουν και δοξάζουν, τώρα τον βλέπουν μαζί με τους νεκρούς στον Άδη, ως Δημιουργό και Κύριο.

Το (σωματικό) θάνατο του Ιησού, δεν τον είδαν μόνο οι άνθρωποι. Τον είδαν και τα άυλα όντα που υπηρετούν το Θεό, οι άγγελοι. Υπηρέτησαν πιστά το σχέδιο της θείας οικονομίας (το σχέδιο της σωτηρίας του ανθρώπου διά της ενανθρωπήσεως του Υιού Λόγου), και παρότι η δύναμή τους είναι πολύ μεγαλύτερη από των ανθρώπων, δεν έκαναν τίποτα εναντίον των εχθρών του Κυρίου. Αφού αυτό ήταν το θεϊκό θέλημα, δεν θα το παραβίαζαν. Όμως δεν μένουν, κατά τον ιερό υμνογράφο, απαθείς. Είναι τόσο μεγάλο και οξύμωρο το γεγονός του θανάτου και ενταφιασμού που δεν άφησε κανέναν ασυγκίνητο. Τους κυριεύει κατάπληξη και απορία συνάμα, βλέποντας να κηδεύεται σαν νεκρός, ο Χριστός που είναι ως θεός, αθάνατος. Δεν είναι μόνο σε μας τους ανθρώπους μυστήριο η κάθοδος στον Άδη, αλλά και στους αγγέλους. Βλέπουν τον Κύριο να ταπεινώνεται τόσο, ώστε να βρίσκεται μαζί με τους νεκρούς στον Άδη. Το μυστήριο της κένωσης(1) του Λόγου, που σε μας τους ανθρώπους ήταν δύσκολο να το κατανοήσουμε, οι άγγελοι το βλέπουν και ξαφνιάζονται. Όμως δεν πτοούνται, ούτε τους κυριεύει ο φόβος, όπως έγινε με τους μαθητές. Γνωρίζουν καλύτερα από 'μας ότι ο Θεός είναι παντοδύναμος και πράττει πάντα υπέρ του καλού. 

(1) Δόγμα της Κενώσεως: Ο Υιός Λόγος ταπεινώθηκε εκούσια, χωρίς να παύσει να είναι Θεός, παίρνοντας μορφή δούλου και ανθρώπινη φύση, με σκοπό τη σωτηρία του ανθρώπου. Δεν εγκατέλειψε τη θεότητά Του, αλλά έκρυψε τη δόξα Του και δέχτηκε τα όρια της ανθρώπινης φύσης (πόνο, θάνατο κ.λπ.), ζώντας ως τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος     

Για άλλα σχόλια σε τροπάρια στη σημερινή ακολουθία, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ (ΜΕΓ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΕΝ ΤΩ ΟΡΘΡΩ)

Ακούμε σήμερα το εξής αντίφωνο σε ήχο πλ. δ', μετά την ανάγνωση του 2ου Ευαγγελίου:

Σήμερον ὁ Ἰούδας, παραποιεῖται θεοσέβειαν, καὶ ἀλλοτριοῦται τοῦ χαρίσματος, ὑπάρχων μαθητής, γίνεται προδότης, ἐν ἤθει φιλικῷ, δόλον ὑποκρύπτει, καὶ προτιμᾶται ἀφρόνως τῆς τοῦ Δεσπότου ἀγάπης, τριάκοντα ἀργύρια ὁδηγὸς γενόμενος, συνεδρίου παρανόμου. Ἡμεῖς δὲ ἔχοντες σωτηρίαν τὸν Χριστόν, αὐτὸν δοξάσωμεν.

Σήμερα ο Ιούδας υποκρίνεται ευσέβεια, και αποξενώνεται από το μαθητικό του χάρισμα·  διότι ενώ ήταν μαθητής, γίνεται προδότης. Κάτω από φιλική συμπεριφορά κρύβει την απάτη, και απερίσκεπτα προτιμά να απορρίψει την αγάπη του Δεσπότη γενόμενος οδηγός παράνομου συνεδρίου, για τριάντα αργύρια. Εμείς όμως, που έχουμε σωτήρα τον Χριστό, ας τον δοξάσουμε.

Στο μυστικό δείπνο ο Ιούδας, όχι μόνο υποκρίνεται τον ευσεβή μαθητή, αλλά ουσιαστικά εκπίπτει από το αποστολικό του αξίωμα. Επέλεξε να μην ακολουθήσει τον Κύριο, που τον τίμησε με το χάρισμα να τον κάνει μαθητή του. Αρνήθηκε την αγάπη και την εμπιστοσύνη που του έδειξε ο Διδάσκαλος. Και δεν είχε το θάρρος να δηλώσει ευθέως, ότι δεν θέλει να είναι πλέον μαθητής και να αποχωρίσει. Προτίμησε ύπουλα να παριστάνει ότι έχει φιλική διάθεση και συμπεριφορά. Το μυαλό του ήταν στην αμοιβή που του είχαν τάξει οι αρχιερείς. Ο Κύριος, μη ανεχόμενος τέτοια συμπεριφορά (που δυστυχώς κι εμείς την έχουμε όταν από τη μια δηλώνουμε χριστιανοί και από την άλλη αμαρτάνουμε ασύστολα) τον έδιωξε. Και εκείνος αντί να ντραπεί λίγο, έτρεξε για τα τριάντα αργύρια, δίνοντας την κατάλληλη πρόφαση(1) στο κακόβουλο συνέδριο των αρχιερέων να αποφασίσει τη σύλληψη του Ιησού. Ο Ιούδας άνευ ίχνου αξιοπρέπειας, υποκριτής και δόλιος φτάνει στο αποκορύφωμα του τέλματος στο οποίο εκουσίως εισήλθε. Διάλεξε το κοσμικό φρόνημα και την απομάκρυνση από την πηγή της ζωής, ακολουθώντας το δρόμο του πάθους και της υποκρισίας... Εμείς όμως που δεν θέλουμε να του μοιάσουμε, και προσδοκούμε τη σωτηρία από τον Κύριο, δεν έχουμε παρά να δοξάσουμε το Χριστό.

(1) Δεν χρειάζονταν οι αρχιερείς να τους υποδείξει κάποιος τον Ιησού, ήξεραν καλά ποιος ήταν. Το ότι όμως ένας μαθητής του τον παραδίδει στο συνέδριο, τους έδινε τη δικαιολογία προς τον κόσμο (που επευφημούσε τον Κύριο όταν έμπαινε στην Ιερουσαλήμ) ότι καλώς τον συνέλαβαν χωρίς υστεροβουλία! Ήταν ένα τεκμήριο ενοχής.    

Για άλλα σχόλια σε τροπάρια στη σημερινή ακολουθία, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ (ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ ΕΝ ΤΩ ΟΡΘΡΩ)

Ακούμε σήμερα, το εξής τροπάριο από τον κανόνα α', ωδή ζ' σε β' ήχο:

Νευστάζων κάραν Ἰούδας, κακὰ προβλέπων ἐκίνησεν, εὐκαιρίαν ζητῶν παραδοῦναι, τὸν Κριτὴν εἰς κατάκρισιν, ὃς πάντων ἐστὶ Κύριος, καὶ Θεὸς τῶν Πατέρων ἡμῶν.

Ο Ιούδας, κουνώντας το κεφάλι του με δισταγμό και ταραχή, κινούσε ύπουλα τα σχέδιά του, προβλέποντας το κακό· ζητούσε την κατάλληλη στιγμή για να παραδώσει τον Κριτή σε καταδίκη — Αυτόν που είναι Κύριος όλων και Θεός των Πατέρων μας.

Κατά τη διάρκεια του Μυστικού δείπνου, ο μόνος που δεν συμμετείχε διά του πνεύματος σ' αυτήν τη μυσταγωγία, ήταν ο Ιούδας. Οι σκέψεις του ήταν αλλού. Στο σχέδιό του να παραδώσει στους αρχιερείς τον Ιησού, έναντι αμοιβής. Όπως μας λέει ο Ιωάννης (13, 27) λίγο πριν λάβει το, στο βουτηγμένο στο ζωμό, ψωμί από τον Κύριο, το πνεύμα του είχε κυριευτεί από το Σατανά. Δεν ήταν δαιμονισμένος, αλλά οι κακές και πλανερές σκέψεις είχαν πλημμυρήσει το νου του. Αδυνατούσε να δει ότι αυτό που σκόπευε να κάνει ήταν λάθος. Είχε κυριευθεί τόσο πολύ από το πάθος της φιλαργυρίας; Το πιθανότερο, μιας και είχε δείξει δείγματα ότι ήταν φιλοχρήματος και έκλεβε από το ταμείο που διαχειρίζονταν (Ιω. 12, 5-6). Κατά καιρούς, έχουν ειπωθεί θεωρίες ότι θα εκβίαζε με αυτόν τον τρόπο να χρησιμοποιήσει υπερφυσικές δυνάμεις ο Κύριος εναντίον των αρχιερέων και των Ρωμαίων για να μη συλληφθεί και έτσι θα ηγείτο (ως Μεσσίας) μιας εξέγερσης εναντίον των Ρωμαίων. Όπως και να 'χει, αν αγαπούσε τον Κύριο αφενός, και αν είχε, λίγο έστω, καταλάβει τι δίδασκε ο Ιησούς, δεν θα του περνούσε καν από το μυαλό να Τον προδώσει. Την ώρα του δείπνου, ήταν όμως αποφασισμένος να εφαρμόσει τα ύπουλα σχέδιά του. Δεν είχε καμία αμφιβολία και κανένα δισταγμό. Ήταν ήδη ξένο σώμα και περίμενε την κατάλληλη στιγμή. Ο ιερός υμνογράφος μας τονίζει τη στάση του Ιούδα, υπενθυμίζοντάς μας πως δεν είχε καμία πρόθεση, καμία διάθεση να υποχωρήσει και να μετανιώσει εγκαίρως για τα κακόβουλα σχέδιά του.       

Για άλλα σχόλια σε τροπάρια στη σημερινή ακολουθία, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΜΕΓΑΛΗ ΤΡΙΤΗ (ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ ΕΝ ΤΩ ΟΡΘΡΩ)

Ακούμε σήμερα μετὰ τὴν γ' Στιχολογίαν, το εξής κάθισμα Τριῳδίου, σε ήχο α':

Ἡ Πόρνη ἐν κλαυθμῷ, ἀνεβόα οἰκτίρμον, ἐκμάσσουσα θερμῶς, τοὺς ἀχράντους σου πόδας, θριξὶ τῆς κεφαλῆς αὐτῆς, καὶ ἐκ βάθους στενάζουσα. Μὴ ἀπώσῃ με, μηδὲ βδελύξῃ Θεέ μου, ἀλλὰ δέξαι με, μετανοοῦσαν, καὶ σῶσον, ὡς μόνος φιλάνθρωπος.

Η πόρνη κλαίουσα δυνατά φώναξε, εύσπλαχνε σκουπίζοντας θερμώς τα αμόλυντα πόδια σου με τις τρίχες της κεφαλής μου και στενάζουσα από τα βάθη της καρδιάς της: Μη με διώξεις μακριά σου και με με αηδιάσεις, Θεέ μου, αλλά δέξου με μετανοούσα και σώσε, ως μόνος φιλάνθρωπος.

Η πόρνη (στο Λουκά αναφέρεται μόνο ως «αμαρτωλή» αλλά το υπονοεί εμμέσως πλην σαφώς στο 7, 39), δεν πλησίασε απλά τον Ιησού για να ζητήσει μια άφεση για τις αμαρτίες της. Δεν πήγε για να πάρει μια προσωρινή συγχώρεση. Ούτε μια πρόσκαιρη ανακούφιση. Ένιωθε τόσο πολύ ένοχη για τις αμαρτίες της, ώστε πλησίασε τον Κύριο κλαίουσα και φωνάζοντας να μην τη διώξει. Ένιωθε εκ βαθέων το ποιά ήταν και πόσο χαμηλά είχε πέσει. Οι σωματικές απολαύσεις και τα χρήματα δεν μπορούσαν να την ικανοποιήσουν, ως εφήμερα και πρόσκαιρα που είναι, ούτε μπορούσαν να ανακουφίσουν την ψυχή της. Η παρουσία του Κυρίου στην περιοχή της ήταν μια μοναδική ευκαιρία για να βρει σωτηρία στο τέλμα που βρίσκονταν. Τον θεωρούσαν ως άνθρωπο του Θεού, ως προφήτη, (δεν ήξεραν ότι ήταν Θεάνθρωπος) οπότε και έτρεξε σε Εκείνον για να ζητήσει συγχώρεση. Είναι πολύ σημαντικό το ότι είχε συνειδητοποιήσει ότι η κατάστασή που βρισκόταν ήταν κατάντια και πτωτική. Το πνεύμα της αντέδρασε ζητώντας να αφήσει επιτέλους την αμαρτωλή ζωή. Η εγωπάθεια δεν στάθηκε εμπόδιο στο να τρέξει προς τον Κύριο. «Μη με διώξεις» την βάζει να λέει ο ιερός υμνογράφος. Ναι, φοβόταν μήπως ήταν τόσο μολυσμένη από την αμαρτία, που ούτε ο άνθρωπος του Θεού δεν θα ήθελε κάποια επαφή μαζί της. «Μην αηδιάσεις αλλά δέξου με μετανοούσα». Φοβούμενη μεν, διότι η αμαρτία είναι αποκρουστική, αλλά είχε θάρρος να δείξει τη μετάνοιά της και να ζητήσει συγχώρεση. Αυτή τη στάση που αποφεύγουμε εμείς για τα δικά μας αμαρτήματα (όποια είναι αυτά), έδειξε εκείνη η γυναίκα. Εμείς δεν τολμάμε να πάμε να εξομολογηθούμε και να ζητήσουμε συγχώρεση, κι ας μην έχουμε ίσως φτάσει στο τέλμα της πόρνης. Να λοιπόν που η στάση της στον Κύριο, είναι προς μίμηση για εμάς.

Για άλλα σχόλια σε τροπάρια στη σημερινή ακολουθία, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΥΤΕΡΑ (ΜΕΓΑΛΗ ΤΡΙΤΗ ΕΝ ΤΩ ΟΡΘΡΩ)

Ακούμε σήμερα στον α' Κανόνα, Ωδή η' το παρακάτω τροπάριο σε β' ήχο:

Τὸ τάλαντον, ὅσοι πρὸς Θεοῦ, ἐδέξασθε ἰσοδύναμον χάριν, ἐπικουρίᾳ τοῦ δόντος Χριστοῦ, αὐξήσατε ψάλλοντες· Εὐλογεῖτε τὰ ἔργα, Κυρίου τὸν Κύριον.

Όσοι πήρατε το τάλαντο από το Θεό, να αυξήσετε την ισοδύναμη χάρη, με τη βοήθεια του Χριστού που τη δώρησε, ψάλλοντας: Εύλογείτε τα έργα Κυρίου, τον Κύριο.

Ο Θεός, διά του Αγ. Πνεύματος, μας χορηγεί χαρίσματα και δεξιότητες (τάλαντα). Όχι τα ίδια σε όλους, ούτε με την ίδια ποιότητα ή ποσότητα. Είναι ανάλογα με τη δεκτικότητα του καθενός μας σύμφωνα με τη πρόνοια του Θεού. Ασφαλώς ο ιερός υμνογράφος μας παραπέμπει με αυτό το τροπάριο στην παραβολή των ταλάντων (Ματθ. 25, 14-30). Όσοι πήραμε το τάλαντο (όχι πολλά, αλλά μόλις ένα) να μη μοιάσουμε με τον οκνηρό και τεμπέλη δούλο, ο οποίος πήρε το τάλαντο, αλλά θίχτηκε που δεν πήρε πολλά ή δεν είχε διάθεση να ασχοληθεί και πήγε και το έκρυψε. Ότι χάρισμα μας έδωσε ο Θεός οφείλουμε να το καλλιεργούμε και να το πολλαπλασιάζουμε σύμφωνα με τη δυνατότητά μας. Να μην το αφήνουμε ανεκμετάλλευτο και εν αχρηστείᾳ. Σκοπός μας είναι να γίνουμε χρήσιμοι και αποδοτικοί προς το σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία του ανθρώπου. Αν το αρνηθούμε, ουσιαστικά αρνούμαστε τη βοήθεια που μας προσφέρει ο Κύριος να σωθούμε και τον απομακρύνουμε από κοντά μας, με ότι καταστροφικό συνεπάγεται για μας αυτό. Και βέβαια, η παραγωγικότητα και η μεγάλη πρόοδος στην καλλιέργεια του κάθε τάλαντου αφενός γίνεται με τη συνέργεια του Θεού που μας τα προσφέρει, και αφετέρου όσοι δείξουν οίηση και αλαζονεία λόγῳ της αύξησης των ταλάντων θα χάσουν την εύνοιά Του και θα απομακρυνθούν...

Για άλλα σχόλια σε τροπάρια στη σημερινή ακολουθία, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ (ΜΕΓ. ΔΕΥΤΕΡΑ ΕΝ ΤΩ ΟΡΘΡΩ)

Ακούμε σήμερα το εξής τροπάριο μετά τα απόστιχα Τριωδίου σε ήχο πλ. δ':

Τῆς ξηρανθείσης συκῆς διὰ τὴν ἀκαρπίαν, τὸ ἐπιτίμιον φοβηθέντες ἀδελφοί, καρποὺς ἀξίους τῆς μετανοίας, προσάξωμεν Χριστῷ, τῷ παρέχοντι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Αδελφοί, φοβούμενοι για το επιτίμιο της συκής που τιμωρήθηκε για την ακαρπία της, ας προσφέρουμε άξιους καρπούς μετανοίας στο Χριστό, που μας παρέχει το μέγα έλεος.

Ο ιερός υμνογράφος μας προτρέπει να μη λησμονήσουμε την τιμωρία της άκαρπης συκιάς (Ματθ. 21, 18-22). Ένα δέντρο που έγινε γνωστό επειδή πέρασε από 'κει ο Ιησούς, πείνασε και θέλησε να φάει από τον καρπό του. Επειδή η συκιά ήταν άκαρπη, ο Ιησούς την επιτίμησε γι' αυτό. Πολλά δέντρα δεν κάνουν καρπούς, ειδικά όταν δεν είναι η εποχή της καρποφορίας τους. Δεν το ήξερε αυτό ο Κύριος, ή είναι εκδικητικός; Ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Εξάλλου οι συκιές ουδέποτε έπαψαν να παράγουν καρπό. Και όταν ο Θεός τιμωρεί, ουσιαστικώς αποδίδει δικαιοσύνη έχοντας παιδαγωγικό χαρακτήρα. Εν προκειμένῳ ήθελε ο Κύριος να δείξει αφενός την ακαρπία σε καλά έργα της Συναγωγής, με την οποία συμβολίζεται η άκαρπη συκιά, και αφετέρου να μας δώσει ένα παράδειγμα προς αποφυγήν. 

Αν μοιάσουμε σαν τη συκιά, που ήταν ένα ασήμαντο δέντρο, και αδιαφορήσουμε να καλλιεργήσουμε εαυτόν πνευματικά, αν δεν κάνουμε το ευαγγέλιο του Χριστού καθημερινό μας βίωμα, αν δεν ασκηθούμε εναντίον της αμαρτίας, τότε δεν θα έχουμε καρπό να δώσουμε όταν μας πλησιάσει ξαφνικά σε μας ο Κύριος. Νομίζουμε ότι πριν πεθάνουμε, θα προλάβουμε να μετανοήσουμε και θα τη «σκαπουλάρουμε»! Όμως ο θάνατος θα έρθει πιθανόν ως κλέπτης εν νυκτί, και τότε τι θα έχουμε να δώσουμε στον Κύριο; Θα μας πλησιάσει να βρει κάποιο καρπό αρετής μα δεν θα έχουμε τίποτα. Αυτό θα έχει συνέπεια να δρέψουμε τους καρπούς της αδιαφορίας, της πνευματικής οκνηρίας, της αμαρτίας. Δηλαδή, απομάκρυνση από το Θεό, και νέκρωση... 

Καρπούς μετανοίας να έχουμε να προσφέρουμε στον Κύριο μας προτρέπει ο ι. υμνογράφος. Ίσως να μην μπορέσουμε να επιδείξουμε πλούσιες αρετές, όπως άνθρωποι που αγίασαν κοπιάζοντας πολύ στην επίγεια ζωή τους. Τουλάχιστον όμως να δείξουμε έμπρακτη μετάνοια και σοβαρή προσπάθεια. Να δείξουμε ότι δεν αδιαφορήσαμε και δεν αποστραφήκαμε τον Κύριο, αλλά κάναμε κάποια πρόοδο. Όσο περισσότερη τόσο το καλύτερο. Για να μπορέσουμε να του ζητήσουμε το μέγα έλεος Του.        

Για άλλα σχόλια σε τροπάρια στη σημερινή ακολουθία, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΜΝΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ ΥΜΝΟΥ (ΑΚΑΘΙΣΤΟΣ ΥΜΝΟΣ)

Θα ακούσουμε σήμερα σε ήχο δ' το παρακάτω τροπάριο της η' ωδής:

Νηδύϊ τὸν Λόγον ὑπεδέξω, τὸν πάντα βαστάζοντα ἐβάστασας, γάλακτι ἐξέθρεψας, νεύματι τὸν τρέφοντα, τὴν οἰκουμένην ἅπασαν, Ἁγνὴ ᾧ ψάλλομεν· Τὸν Κύριον ὑμνεῖτε τὰ ἔργα, καὶ ὑπερυψοῦτε, εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.

Στη μήτρα σου υποδέχτηκες και βάσταξες το Θεό Λόγο που βαστάζει τα πάντα. Εξέθρεψες με το γάλα σου αυτόν που με ένα νεύμα του τρέφει ολόκληρη την οικουμένη, προς τον οποίο ψάλλουμε «Τον Κύριο υμνείτε όλα τα δημιουργήματά του και υπερυψώνετε Τον σε όλους τους αιώνες».

Με μια ομηρική λέξη ξεκινάει το τροπάριο αυτό ο ι. υμνογράφος. Στη μήτρα (νηδύς) της βάσταξε το Λόγο η Θεοτόκος, αυτόν που βαστάει τα πάντα. Δηλαδή αυτόν που δίνει υπόσταση σε όλα. Δίχως το Λόγο τίποτα δεν μπορεί να σταθεί και να υπάρχει. Τον γέννησε και τον θήλασε με το μητρικό της γάλα. Αληθινός άνθρωπος ο Λόγος, με σώμα που είχε τις φυσιολογικές ανάγκες της ανθρώπινης φύσης  (αδιάβλητα πάθη). Ούτε εμφανίστηκε ξαφνικά, ούτε δεν πήρε τίποτα από την Παναγία, όπως είπαν κατά καιρούς αιρετικοί. Και είχε μεν όλες τις ιδιότητες και ανάγκες της ανθρώπινης φύσης, αλλά δεν είχε το στοιχείο της αμαρτίας και την ροπή προς το κακό που ήταν αποτελέσματα της πτώσεως. Ολόκληρη η κτίση, αυτόν που τράφηκε με το μητρικό γάλα αλλά τη ζωοποιεί με τις άκτιστες ενέργειές του, στερεώνεται από το ευαγγέλιό του, τον υπερδοξάζει σε όλους τους αιώνες.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΜΝΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ ΥΜΝΟΥ (Δ' ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ)

Θα ακούσουμε σήμερα σε ήχο δ' τον ειρμό της η' ωδής:

Παῖδας εὐαγεῖς ἐν τῇ καμίνῳ, ὁ τόκος τῆς Θεοτόκου διεσώσατο, τότε μὲν τυπούμενος, νῦν δὲ ἐνεργούμενος, τὴν οἰκουμένην ἅπασαν, ἀγείρει ψάλλουσαν. Τὸν Κύριον ὑμνεῖτε τὰ ἔργα, καὶ ὑπερυψοῦτε, εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.

Τους ευσεβείς παίδες στο καμίνι διέσωσε ο τόκος της Θεοτόκου (ο Χριστός), τότε μεν ως προτύπωση, τώρα δε ενεργώντας σώζει την οικουμένη, την οποία και συναθροίζει να ψάλλει: Τον Κύριο υμνείτε όλα τα δημιουργήματά του και υπερυψώνετε Τον σε όλους τους αιώνας.

Στη Βαβυλώνα μας πάει πάλι ο ι. υμνογράφος, όπου οι τρεις παίδες αρνήθηκαν να προσκυνήσουν την χρυσή εικόνα του Ναβουχοδονόσορα και αυτός διέταξε να τους θανατώσουν στο πυρακτωμένο καμίνι. Εκεί, οι φλόγες αντί να τους κάψουν τους δρόσιζαν. Αυτός ο θαυματουργικός τρόπος με τον οποίο διασώθηκαν προτυπώνει αφενός το μυστήριο της ενανθρώπησης του Κυρίου στη Θεοτόκο, όπου η θεία ενέργεια δεν έφερε καμία αλλοίωση στην Παναγία. Αφετέρου, προτυπώνει τη λυτρωτική ενέργεια του Λόγου, που εκπληρώθηκε όταν ενσαρκωμένος ων, ενέργησε για τη σωτηρία του κόσμου. Η δροσιά από τις φλόγες στο καμίνι, είναι η δροσιά του Αγ. Πνεύματος που κατέκλυσε τη μήτρα της Παρθένου και διά του Κυρίου, (που έγινε εκτός από Θεός και τέλειος άνθρωπος ταυτόχρονα) έσβησε το πυρακτωμένο καμίνι της φθοράς και του θανάτου. Η οικουμένη, λυτρωμένη από τη δροσιστική φλόγα του Θεού, απευθύνει ως ένα σώμα ψαλμούς κι ύμνους για τον Ευεργέτη της, σ' όλη την αιωνιότητα.  

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...