Ακούμε σήμερα το εξής ιδιόμελο στα απόστιχα Τριωδίου σε ήχο πλ. α':
Κύριε, πρὸς τὸ μυστήριον τὸ ἀπόρρητον τῆς σῆς οἰκονομίας, οὐκ ἐξαρκοῦσα ἡ τῶν ἐκ Ζεβεδαίου μήτηρ, ᾐτεῖτό σε προσκαίρου βασιλείας τιμήν, τοῖς ἑαυτῆς δωρήσασθαι τέκνοις· ἀλλ' ἀντὶ ταύτης, ποτήριον θανάτου ἐπηγγείλω πιεῖν τοῖς φίλοις σου, ὃ ποτήριον πρὸ τούτων, πιεῖν ὁ αὐτὸς ἔλεγες, ἁμαρτημάτων καθαρτήριον. Διό σοι βοῶμεν· Ἡ σωτηρία τῶν ψυχῶν ἡμῶν, δόξα σοι.
Κύριε, μπροστά στο απόρρητο μυστήριο της θείας σου οικονομίας,
δεν στάθηκε επαρκής σε κατανόηση η μητέρα των υιών του Ζεβεδαίου·
γι’ αυτό σου ζητούσε να χαρίσεις στα παιδιά της τιμή σε μια πρόσκαιρη βασιλεία.
Αντί όμως γι’ αυτήν, υποσχέθηκες στους φίλους σου να πιουν ποτήριο θανάτου,
το οποίο ποτήριο έλεγες ότι πρώτος εσύ θα πιεις,
ως καθαρτήριο των αμαρτημάτων.
Γι’ αυτό σου φωνάζουμε:
Εσύ που είσαι η σωτηρία των ψυχών μας, δόξα σοι.
Ο ι. υμνογράφος μας υπενθυμίζει το Ματθ. 20, 22-23, όπου η μητέρα των υιών του Ζεβεδαίου, (Ιωάννη και Ιακώβου) ζήτησε από τον Ιησού να δώσει αξιώματα και υψηλές θέσεις στους γιους της όταν θα γινόταν εκείνος βασιλιάς του Ισραήλ. Στην περίοδο πριν το Πάθος και την Πεντηκοστή, το μυστήριο της σωτηρίας δεν ήταν ακόμη καλά αντιληπτό από τους μαθητές, οι οποίοι έβλεπαν ακόμη τον Κύριο ως το Μεσσία με την κοσμική αντίληψη που επικρατούσε τότε (ως ηγέτη που θα έδιωχνε τους κατακτητές Ρωμαίους). Πόσο μάλλον η μητέρα των υιών Ζεβεδαίου, η οποία φυσιολογικά ήθελε να δει αποκαταστημένα τα παιδιά της. Σαν γυναίκα είχε τις αδυναμίες του φύλου της. Ωστόσο αυτό το επεισόδιο στάθηκε αφορμή για να μιλήσει ο Χριστός για τη θυσιαστική και σταυρική βασιλεία που είναι αντίθετη στην κοσμική εξουσία.
Ο Κύριος αντί κοσμικών αξιωμάτων προσφέρει θυσία. Η συμμετοχή στη θυσία Του οδηγεί στη δόξα της ουράνιας βασιλείας. Από το «ποτήριον θανάτου» που προσφέρει, θα πιει πρώτος, δηλ. θα θυσιαστεί πρώτος και θα γίνει το πρότυπο και η αιτία της σωτηρίας. Ο θάνατός Του καθαρίζει τις αμαρτίες του κόσμου,
κάνοντας σαφή αναφορά στη λυτρωτική δύναμη του Σταυρού. Στο τροπάριο βλέπουμε τον άνθρωπο να ζητά δόξα και τιμή,
ενώ ο Θεός προσφέρει σταυρό και θυσία που οδηγούν στη δόξα. Η Βασιλεία του Θεού δεν είναι κοσμική εξουσία,
η αληθινή δόξα περνά μέσα από τον Σταυρό,
και ο Χριστός πρώτος ανοίγει τον δρόμο της θυσίας που σώζει τον άνθρωπο.
