Ακούμε στην αυριανή περικοπή:
Ἐν Ἰόππῃ δέ τις ἦν μαθήτρια ὀνόματι Ταβιθά, ἣ διερμηνευομένη λέγεται Δορκάς· αὕτη ἦν πλήρης ἀγαθῶν ἔργων καὶ ἐλεημοσυνῶν ὧν ἐποίει. (Πραξ. 9, 36)
Στην Ιόππη υπήρχε κάποια μαθήτρια που λεγόταν Ταβιθά, της οποίας το όνομα μεταφράζεται Δορκάς (=ελαφίνα)· αυτή ήταν γεμάτη από καλά έργα και ελεημοσύνες, που έκανε συνεχώς.
Εδώ έχουμε τη μοναδική φορά στην Κ.Δ. που εμφανίζεται το θηλυκό του μαθητή. Η Ταβιθά ήταν μαθήτρια. Τίνος μαθήτρια; Παρότι το θαύμα το έκανε ο Πέτρος, δεν ήταν του Πέτρου αλλά του Χριστού. Στις Πράξεις, οι απόστολοι (όπως ο Πέτρος) είναι μάρτυρες και ποιμένες, και όχι «διδάσκαλοι» με προσωπικούς μαθητές όπως οι ραββίνοι. Συχνά όλοι οι πιστοί ονομάζονται μαθητές ως μέλη της κοινότητας του Χριστού και επίσης δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι η Ταβιθά ανήκε έστω στην ακολουθία κάποιου αποστόλου. Ο Λουκάς προβαίνει σε μετάφραση του ονόματος στην ελληνική, μιας και αυτό μπορεί να μεταφραστεί. Αυτή η λεπτομέρεια είναι αφενός δείγμα της διγλωσσίας της εποχής (αραμαϊκά και ελληνικά) και αφετέρου μας δείχνει ότι η Εκκλησία απευθυνόταν σε ευρύτερο, πολυπολιτισμικό κοινό. Ποια ήταν η Ταβιθά και γιατί έγινε το θαύμα; Έκανε συνεχώς καλά έργα και ελεημοσύνες. Δεν παρουσιάζεται για διδασκαλία ή λόγο, αλλά για τα έργα αγάπης που δεν τα έκανε περιστασιακά. Είχε συνεχή δράση ώστε το έργο της ήταν στάση ζωής. Στο πρόσωπο της Ταβιθά αντιλαμβανόμαστε την ενεργό και τιμητική θέση της γυναίκας στην Εκκλησία. Το όνομα και η ταυτότητα της δείχνουν την οικουμενικότητα της Εκκλησίας. Μας υπενθυμίζει ότι η χριστιανική ζωή είναι διαρκής προσφορά στον συνάνθρωπο διότι η πίστη εκφράζεται με έργα αγάπης και όχι με λόγια.
