Ακούμε στην αυριανή περικοπή:
ἀλλ᾿ ἑαυτὸν ἐκένωσε μορφὴν δούλου λαβών, ἐν ὁμοιώματι ἀνθρώπων γενόμενος (Φιλ. 2, 7)
Αλλά εκένωσε (=απαρνήθηκε τη δόξα και τα δικαιώματα που είχε) τον εαυτό του, παίρνοντας μορφή δούλου και γενόμενος όμοιος με τους ανθρώπους.
Ο απ. Παύλος μας αναφέρει την «κένωση» του Χριστού. Κένωση, που σημαίνει άδειασμα, του Χριστού από τη δόξα και από την εξουσία και την κατάσταση που αντιστοιχεί στη θεότητά του. Ούτε απώλεσε τη θεότητά του, ούτε έπαυσε προσωρινά να είναι Θεός. Αν ο Χριστός έπαυε έστω και προσωρινά να είναι Θεός, τότε δεν θα μιλούσαμε πλέον για ενανθρώπηση του Θεού, αλλά για μεταβολή του Θεού σε κάτι άλλο. Οι δύο φύσεις (θεϊκή και ανθρώπινη) ενώθηκαν στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού χωρίς σύγχυση ή μεταβολή. Εκτός της μορφής Θεού που είχε, απόκτησε και τη μορφή δούλου. Μας μιλά ο Παύλος για μορφή δούλου και όχι ανθρώπου για να τονίσει το φρόνημα της αυτοταπείνωσης και της αυτοπροσφοράς, κάτι που θέλει να αποκτήσουμε και εμείς. Όχι μόνο αποδέχτηκε την ανθρώπινη κατάσταση αλλά έφτασε στον σταυρικό θάνατο. Και έγινε όμοιος με άνθρωπο, αλλά όχι απλά άνθρωπος, για να ξεχωρίσει το ότι Εκείνος ήταν αναμάρτητος, δηλαδή δεν έφερε ούτε το προπατορικό αμάρτημα, ούτε έκανε αμαρτίες οι οποίες είναι συνυφασμένες με τη δική μας μεταπτωτική φύση. Ο Παύλος δεν χρησιμοποιεί αυτά τα λόγια απλώς για να κάνει μια δογματική διδασκαλία περί Χριστού. Τα χρησιμοποιεί για να διδάξει τους Φιλιππησίους πώς πρέπει να συμπεριφέρονται μεταξύ τους. Η κένωση είναι κορυφαίο παράδειγμα του ταπεινού φρονήματος. Συνοπτικά το «ἑαυτὸν ἐκένωσεν» δεν σημαίνει ότι ο Χριστός έπαψε να είναι Θεός, αλλά ότι ο Υιός του Θεού εκούσια κατέβηκε από την κατάσταση της θεϊκής δόξας στην κατάσταση του δούλου, προσλαμβάνοντας πραγματική ανθρώπινη φύση και αποδεχόμενος την απόλυτη ταπείνωση, μέχρι και τον σταυρικό θάνατο. Γι' αυτό η θεολογία της ενανθρωπήσεως γίνεται ταυτόχρονα η βάση της χριστιανικής ταπεινοφροσύνης.
Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ.
