ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ (ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ ΕΝ ΤΩ ΟΡΘΡΩ)

Ακούμε σήμερα, τον ειρμό της δ' ωδής Τριωδίου σε ήχο πλ. β':

Προκατιδὼν ὁ Προφήτης, τοῦ μυστηρίου σου τὸ ἀπόρρητον, Χριστὲ προανεφώνησεν. Ἔθου κραταιάν, ἀγάπησιν ἰσχύος, Πάτερ οἰκτίρμον, τὸν μονογενῆ· Υἱὸν γὰρ ἀγαθέ, ἱλασμὸν εἰς τὸν Κόσμον ἀπέστειλας

Εκ των προτέρων βλέποντας Ο Προφήτης το απόρρητο μυστήριο σου, Χριστέ, το προανήγγειλε. Έθεσες ως ισχυρή δύναμη την αγάπη σου, εύσπλαχνε Πατέρα· διότι, αγαθέ, έστειλες στον κόσμο τον Μονογενή σου Υιό ως εξιλασμό.

Ο ι. υμνογράφος αναφέρεται στον προφήτη Αββακούμ (Αββ. 3, 4) ο οποίος φωτιζόμενος από το πνεύμα του Θεού, είδε το βάθος του μυστηρίου του Χριστού. Είδε τον Θεό να ενεργεί δυναμικά μέσα στην ιστορία, κάτι που δεν ήταν φανερό στην Παλ. Διαθήκη. Είναι σε μας εμφανές ότι αυτό κορυφώνεται στον Χριστό. Και το προανήγγειλε τονίζοντας την ισχυρή δύναμη της αγάπης του Θεού προς τον εκπεσόντα άνθρωπο. Τόσο ισχυρή που έστειλε για την εξιλέωση των ανθρώπων το μονογενή του Υιό. Η δύναμη του Θεού δεν μας φανερώνεται διά της βίας, αλλά διά της αγάπης. Η αγάπη Του, δρα και σώζει διότι ο Θεός (και ως Τριάς) Πατήρ είναι οικτίρμον και όχι εκδικητικός. Η θυσία του Υιού δεν έγινε μόνο για να σώσει από την αμαρτία τον άνθρωπο, αλλά και για να επιφέρει συμφιλίωση και καταλαγή μεταξύ ανθρώπου και Θεού. Η προφητεία λοιπόν μας τονίζει το εύρος της αγάπης Του προς εμάς και πόσο δυνατή είναι ώστε να μας επαναφέρει στο δρόμο προς την ουράνια βασιλεία.

Για άλλα σχόλια σε τροπάρια στη σημερινή ακολουθία, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΜΕΓΑΛΗ ΤΡΙΤΗ (ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ ΕΝ ΤΩ ΟΡΘΡΩ)

Ακούμε σήμερα, το εξής τροπάριο του Α' Κανόνα, Γ' ωδής σε ήχο β':

Ἐν κενοῖς τὸ συνέδριον τῶν ἀνόμων, καὶ γνώμῃ συναθροίζεται κακοτρόπῳ, κατάκριτον τὸν ῥύστην σε ἀποφῆναι Χριστέ, ᾧ ψάλλομεν· Σὺ εἶ Θεὸς ἡμῶν, καὶ οὐκ ἔστιν ἅγιος, πλήν σου Κύριε.

Σε μάταια σχέδια συνέρχεται το συνέδριο των ανόμων και συγκεντρώνεται με πονηρή διάθεση, για να σε καταδικάσει, Χριστέ, εσένα τον Λυτρωτή· προς τον οποίο ψάλλουμε: Εσύ είσαι ο Θεός μας και δεν υπάρχει άγιος παρά μόνο Εσύ, Κύριε.

Ο ι. υμνογράφος κάνει άμεσα αναφορά στο Συνέδριο των Ιουδαίων (Σανχεντρίν) που συγκεντρώνεται για να καταδικάσει τον Χριστό (Ματθ. 26, 3-4). Χωρίς ωστόσο να έχουν κάποια σοβαρή κατηγορία. Τον φοβόντουσαν μιας και η δράση του (θαύματα και διδασκαλία) τους επισκίαζε και έχαναν την εκτίμηση του λαού. Διακυβεύονταν τα προνόμια και τα συμφέροντα τους. Επίσης δε, φοβόντουσαν μια επανάσταση κατά των Ρωμαίων που και αυτή θα τους στερούσε τις υλικές απολαβές. Προφανώς λοιπόν χαρακτηρίζονται ως άνομοι, επειδή ενεργούν αντίθετα προς το θέλημα του Θεού με πρόσχημα ότι υπηρετούν τον νόμο. Η κακή τους πρόθεση και η προκατάληψή τους δεν αμφισβητούνται, τις έχουν κάνει έκδηλες αρκετές φορές, και ετοιμάζονται να προβούν σε μια άδικη δίκη. Τους είναι αδιάφορη η αλήθεια και ήδη τελεσιδικούν κατά πως τους συμφέρει. Να καταδικάσουν ποιον; Εσένα Χριστέ που είσαι λυτρωτής (ῥύστης)! Πόσο παράδοξο, εκείνος που ήρθε να σώσει τον κόσμο να καταδικάζεται σαν να ήρθε να πράξει το αντίθετο! Η διαστρέβλωση της αλήθειας δείχνει το πόσο τυφλωμένοι ήταν οι αρχιερείς από την αμαρτία. Ο ι. υμνογράφος αντιπαραθέτει στην άδικη κρίση των ανθρώπων την ομολογία της πίστης: Εσύ είσαι ο Θεός μας, ο μόνος Άγιος. Αυτήν την αναγνώριση την κάνουν όσοι, αντίθετα με τους αρχιερείς, άνοιξαν διά της πίστεως τα μάτια της ψυχής τους και είδαν τη σωτηρία που πρόσφερε (και μας προσφέρει) ο Χριστός.

Για άλλα σχόλια σε τροπάρια στη σημερινή ακολουθία, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΥΤΕΡΑ (ΜΕΓΑΛΗ ΤΡΙΤΗ ΕΝ ΤΩ ΟΡΘΡΩ)

Ακούμε σήμερα στα απόστιχα Τριωδίου το παρακάτω ιδιόμελο τροπάριο σε πλ. β' ήχο:

Δεῦτε πιστοί, ἐπεργασώμεθα προθύμως τῷ Δεσπότῃ· νέμει γὰρ τοῖς δούλοις τὸν πλοῦτον, καὶ ἀναλόγως ἕκαστος, πολυπλασιάσωμεν, τὸ τῆς χάριτος τάλαντον. Ὁ μέν σοφίαν κομιείτω, δι' ἔργων ἀγαθῶν. Ὁ δὲ λειτουργίαν λαμπρότητος ἐπιτελείτω, κοινωνείτω δὲ τοῦ λόγου, πιστὸς τῷ ἀμυήτῳ, καὶ σκορπιζέτω τὸν πλοῦτον, πένησιν ἄλλος· οὕτω γὰρ τὸ δάνειον πολυπλασιάσομεν, καὶ ὡς οἰκονόμοι πιστοὶ τῆς χάριτος, δεσποτικῆς χαρᾶς ἀξιωθῶμεν, αὐτῆς ἡμᾶς καταξίωσον, Χριστὲ ὁ Θεός, ὡς φιλάνθρωπος.

Ελάτε, πιστοί, ας εργαστούμε με προθυμία για τον Δεσπότη· γιατί μοιράζει στους δούλους τον πλούτο Του, και ο καθένας ας πολλαπλασιάσει ανάλογα το τάλαντο της χάριτος. Ο ένας ας αποκτήσει σοφία με έργα αγαθά· ο άλλος ας επιτελεί λαμπρή λειτουργία (διακονία)· άλλος, που είναι πιστός στη διδασκαλία προς τους αμύητους, ας μεταδίδει τον λόγο· και άλλος ας σκορπίζει τον πλούτο του στους φτωχούς. Έτσι θα πολλαπλασιάσουμε το δάνειο (που μας δόθηκε), και ως πιστοί οικονόμοι της χάριτος θα αξιωθούμε τη χαρά του Κυρίου. Αυτήν αξίωσέ μας να λάβουμε, Χριστέ ο Θεός, ως φιλάνθρωπος.

Αναφορά στην παραβολή των ταλάντων (Ματθ. 25, 14-30) κάνει ο ι. υμνογράφος, καλώντας τους πιστούς σε ενεργή συνεργασία για το Θεό. Δεν αρκεί μόνο η πίστη, χρειάζεται διάθεση και κόπος. Μη νομίζουμε ότι μόνο με παθητική ευσέβεια θα κερδίσουμε θέση στην ουράνια βασιλεία. Ο Θεός μοιράζει τον πλούτο του, μας δίνει χαρίσματα, ικανότητες, ταλέντα και ευκαιρίες. Όχι τα ίδια σε όλους, αλλά ανάλογα με την προθυμία, τις ιδιαίτερες συνθήκες και τις δυνατότητες που διαθέτουμε. Ο καθένας μας έχει το δικό του χαρακτήρα και αναπτύσσει με το δικό του τρόπο τις δεξιότητές του. Ο Θεός πρωτίστως ζητάει από μας αυτό που μπορεί ο καθένας και όχι το ίδιο απ' όλους. Τη χάρη, δεν αρκεί να την πάρουμε, οφείλουμε να την καλλιεργήσουμε και να την αυξήσουμε. Ειδάλλως θα μοιάσουμε με τον ράθυμο δούλο της παραβολής που έκρυψε το τάλαντο που πήρε. Ο ι. υμνογράφος μας δίνει παραδείγματα τονίζοντας ποικίλες μορφές του έργου που οι πιστοί, ως οικονόμοι της χάριτος του Θεού,  μπορούν να εκτελέσουν το χρέος: Κάποιοι μπορούν αποκτώντας σοφία, να διδάξουν τους κάνοντας αγαθά έργα. (Η σοφία δεν είναι θεωρία αλλά καλά έργα). Κάποιοι μπορούν να υπηρετήσουν έχοντας χαρίσματα στην ιεροσύνη. Άλλοι πάλι, έχοντας το χάρισμα της διδασκαλίας μπορούν να μεταδώσουν την πίστη με την κατήχηση. Τέλος, οι πλούσιοι που πολεμούν την φιλαργυρία, διά της αφείδωλης ελεημοσύνης υπηρετούν τον Κύριο. Να θυμόμαστε ότι τα χαρίσματα που λάβαμε είναι δάνειο από το Θεό και θα λογοδοτήσουμε για το πως τα χρησιμοποιήσαμε. Δουλεύουμε για την αρετή από φόβο για τιμωρία; Όχι, αλλά για ανταμοιβή, η οποία είναι η χαρά που απορρέει από την κοινωνία με το Θεό.

Για άλλα σχόλια σε τροπάρια στη σημερινή ακολουθία, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ (ΜΕΓ. ΔΕΥΤΕΡΑ ΕΝ ΤΩ ΟΡΘΡΩ)

Ακούμε σήμερα το εξής ιδιόμελο στα απόστιχα Τριωδίου σε ήχο πλ. α':

Κύριε, πρὸς τὸ μυστήριον τὸ ἀπόρρητον τῆς σῆς οἰκονομίας, οὐκ ἐξαρκοῦσα ἡ τῶν ἐκ Ζεβεδαίου μήτηρ, ᾐτεῖτό σε προσκαίρου βασιλείας τιμήν, τοῖς ἑαυτῆς δωρήσασθαι τέκνοις· ἀλλ' ἀντὶ ταύτης, ποτήριον θανάτου ἐπηγγείλω πιεῖν τοῖς φίλοις σου, ὃ ποτήριον πρὸ τούτων, πιεῖν ὁ αὐτὸς ἔλεγες, ἁμαρτημάτων καθαρτήριον. Διό σοι βοῶμεν· Ἡ σωτηρία τῶν ψυχῶν ἡμῶν, δόξα σοι.

Κύριε, μπροστά στο απόρρητο μυστήριο της θείας σου οικονομίας, δεν στάθηκε επαρκής σε κατανόηση η μητέρα των υιών του Ζεβεδαίου· γι’ αυτό σου ζητούσε να χαρίσεις στα παιδιά της τιμή σε μια πρόσκαιρη βασιλεία. Αντί όμως γι’ αυτήν, υποσχέθηκες στους φίλους σου να πιουν ποτήριο θανάτου, το οποίο ποτήριο έλεγες ότι πρώτος εσύ θα πιεις, ως καθαρτήριο των αμαρτημάτων. Γι’ αυτό σου φωνάζουμε: Εσύ που είσαι η σωτηρία των ψυχών μας, δόξα σοι.

Ο ι. υμνογράφος μας υπενθυμίζει το Ματθ. 20, 22-23, όπου η μητέρα των υιών του Ζεβεδαίου, (Ιωάννη και Ιακώβου) ζήτησε από τον Ιησού να δώσει αξιώματα και υψηλές θέσεις στους γιους της όταν θα γινόταν εκείνος βασιλιάς του Ισραήλ. Στην περίοδο πριν το Πάθος και την Πεντηκοστή, το μυστήριο της σωτηρίας δεν ήταν ακόμη καλά αντιληπτό από τους μαθητές, οι οποίοι  έβλεπαν ακόμη τον Κύριο ως το Μεσσία με την κοσμική αντίληψη που επικρατούσε τότε (ως ηγέτη που θα έδιωχνε τους κατακτητές Ρωμαίους). Πόσο μάλλον η μητέρα των υιών Ζεβεδαίου, η οποία φυσιολογικά ήθελε να δει αποκαταστημένα τα παιδιά της. Σαν γυναίκα είχε τις αδυναμίες του φύλου της. Ωστόσο αυτό το επεισόδιο στάθηκε αφορμή για να μιλήσει ο Χριστός για τη θυσιαστική και σταυρική βασιλεία που είναι αντίθετη στην κοσμική εξουσία. 

Ο Κύριος αντί κοσμικών αξιωμάτων προσφέρει θυσία. Η συμμετοχή στη θυσία Του οδηγεί στη δόξα της ουράνιας βασιλείας. Από το «ποτήριον θανάτου» που προσφέρει, θα πιει πρώτος, δηλ. θα θυσιαστεί πρώτος και θα γίνει το πρότυπο και η αιτία της σωτηρίας. Ο θάνατός Του καθαρίζει τις αμαρτίες του κόσμου, κάνοντας σαφή αναφορά στη λυτρωτική δύναμη του Σταυρού. Στο τροπάριο βλέπουμε τον άνθρωπο να ζητά δόξα και τιμή, ενώ ο Θεός προσφέρει σταυρό και θυσία που οδηγούν στη δόξα. Η Βασιλεία του Θεού δεν είναι κοσμική εξουσία, η αληθινή δόξα περνά μέσα από τον Σταυρό, και ο Χριστός πρώτος ανοίγει τον δρόμο της θυσίας που σώζει τον άνθρωπο.

Για άλλα σχόλια σε τροπάρια στη σημερινή ακολουθία, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (05/4/2026) ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ

... ὁ Κύριος ἐγγύς. (Φιλιπ. 4, 5)

Ο Κύριος είναι κοντά.

Κατ' αρχάς να πούμε ότι ο απ. Παύλος δεν αναφέρει αυτή τη φράση για να μας φοβερίσει. Αν δεν πράττουμε συνετά ή αμαρτάνουμε ο Κύριος το βλέπει, ως Θεός που είναι, συνεπώς οφείλουμε να το γνωρίζουμε εξ αρχής.Τι σημαίνει ο Κύριος είναι κοντά; Ότι πλησιάζει η ημέρα που θα έρθει ἐν δόξῃ ως κριτής, ότι βρίσκεται πλησίον μας και μας βλέπει ή ότι είναι κοντά μας για βοήθεια και δικαίωση; Για τον Παύλο αυτή η φράση σημαίνει και τα τρία. Ειδικά στην εποχή του Παύλου υπήρχε έντονη η εντύπωση ότι η Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου θα έρθει πολύ σύντομα, οπότε ο Κύριος είναι ἐγγύς, δηλαδή ότι έρχεται. Κάτι για το οποίο ασφαλώς θα πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι. Είναι κοντά μας, παρών στην καθημερινότητα μας. Ως Θεός είναι πανταχού παρών οπότε βρίσκεται συνεχώς κοντά μας. Αρκεί να τον θέλουμε όμως δίπλα μας. Να τον «βάλουμε» στη ζωή μας με το να προσπαθούμε να πράττουμε αυτά που μας δίδαξε. Αν τον αρνούμαστε και οδεύουμε μακριά Του, τότε η (πνευματική) παρουσία του θα μας είναι απαρατήρητη... Είναι επίσης κοντά μας για να μας δίνει κουράγιο και βοήθεια στις δυσκολίες μας. Η παρουσία του μας ενισχύει την πίστη και δυναμώνει τη θέλησή μας μπροστά στις δοκιμασίες και τα βάσσανα. Η παρουσία Του ωστόσο δεν είναι για να μας εμποδίζει να κάνουμε τις αμαρτίες, αυτό το κάνουμε ελευθέρᾳ βουλήσει. Αλλά μας παροτρύνει για να μην τις κάνουμε. Αρκεί να τον ακούμε (πνευματικώς). 

Κοντολογίς λοιπόν, η παρουσία του Κυρίου κοντά μας, είναι: 

α. Φρένο σε ότι μας σπρώχνει προς το κακό.

β. Κίνητρο για να πράττουμε το καλό .

γ. Παρηγοριά στις δυσκολίες.

δ. Υπενθύμιση της κρίσης κατά τη δευτέρα παρουσία. 

Τέλος, αυτή η «εγγύτητα» της παρουσίας Του στη ζωή μας, είναι μια ακόμη απόδειξη της αγάπης Του σε μας. Η αγάπη του προς τον άνθρωπο δεν τελείωσε με το σταυρικό πάθος, συνεχίζεται καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής μας.

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΕΝΑ ΑΝΤΙΟ ΣΤΗ ΜΑΡΙΝΕΛΛΑ...

Έφυγε από κοντά μας στις 28/3/26 η Μαρινέλλα, κατά κόσμον Κυριακή Παπαδοπούλου. Για αυτήν την φωνάρα, τη σκηνική παρουσία, το μπρίο κ.λ.π., κ.λ.π. ένα μπορώ να πω, τα λόγια είναι περιττά, όπως έλεγε και ένα αγαπημένο της σουξέ. Τι να πρωτοπείς και τι όχι. Ψάχνοντας τα παλιά περιοδικά μου ομολογώ ότι βρήκα πολύ υλικό. Λόγῳ φόρτου εργασίας βάζω κατ' επιλογήν τα παρακάτω αποκόμματα ως ένα αντίο σ' αυτήν την ντίβα του ελληνικού τραγουδιού.

1. Βεντέτα Νο 66 (12/8/1966)

2. Βεντέτα Νο 106 (18/5/1967)

3. Βεντέτα Νο 117 (3/8/1967)

4. Βεντέτα Νο 289 (19/11/1970)

5. Βεντέτα Νο 290 (26/11/1970)

6. Βεντέτα Νο 299 (28/1/1971)

7. Βεντέτα Νο 303 (25/2/1971)

8. Βεντέτα Νο 336 (14/10/1971)

9. Βεντέτα Νο 342 (25/11/1971)

10. Βεντέτα Νο 344 (9/12/1971)

11. Βεντέτα Νο 346 (23/12/1971)

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (29/03/2026) ΚΥΡΙΑΚΗ Ε' ΝΗΣΤΕΙΩΝ (ΟΣΙΑΣ ΜΑΡΙΑΣ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΙΑΣ)

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

...καθαριεῖ τὴν συνείδησιν ὑμῶν ἀπὸ νεκρῶν ἔργων εἰς τὸ λατρεύειν Θεῷ ζῶντι (Εβρ. 9, 14)

...θα καθαρίσει τη συνείδησή σας από νεκρά έργα, ώστε να λατρεύετε τον ζωντανό Θεό

Ο απ. Παύλος αναφέρεται στη θυσία του Χριστού και τι επιφέρει αυτή στους πιστούς όσον αφορά τη συνείδησή τους. Δεν αναφέρεται φυσικά σε εξωτερική κάθαρση όπως έκανε ο νόμος της Π.Δ. αλλά σε κάτι πολύ βαθύτερο και ουσιαστικότερο: Καθαρίζει τη συνείδηση, ξυπνώντας την από την «ύπνωση» που της έφερε η αμαρτία. Ο πιστός πλέον αφυπνίζεται πνευματικώς και συνειδητοποιεί το κακό που κάνει στον εαυτό του ακολουθώντας τον αντίθετο δρόμο από αυτόν που οδηγεί στη σωτηρία. Η συνείδηση είχε πάψει να ελέγχει και να οδηγεί στην μετάνοια. Κόντευε να πορωθεί και να μην θεωρεί τα «νεκρά» έργα ως αποφευκτέα και βδελυρά. «Νεκρά» δεν είναι μόνο τα έργα της αμαρτίας, αλλά και αυτά της τυπικής θρησκευτικότητας που απλά γίνονται για να δείχνουμε στους άλλους ότι τάχα θρησκεύουμε. Τώρα η συνείδηση βρίσκει ηρεμία και καθαρότητα δίνοντας παρρησία προς το Θεό. Η αληθινή λατρεία, είναι αυτή που γίνεται με πίστη, ενισχύει την πνευματική μας προκοπή και μας οδηγεί σε μια ζωντανή σχέση με το Θεό. Φέρνει μια εσωτερική μεταμόρφωση και δεν μένει στην εξωτερική καθαρότητα που έδινε ο νόμος. 

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΜΝΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ ΥΜΝΟΥ (ΑΚΑΘΙΣΤΟΣ ΥΜΝΟΣ)

Θα ακούσουμε σήμερα σε ήχο δ' τον ειρμό της θ' ωδής:

Ἅπας γηγενής, σκιρτάτω τῷ πνεύματι λαμπαδουχούμενος, πανηγυριζέτω δέ, αὔλων Νόων φύσις γεραίρουσα, τὴν ἱερὰν πανήγυριν, τῆς Θεομήτορος, καὶ βοάτω· Χαίροις παμμακάριστε, Θεοτόκε Ἁγνὴ ἀειπάρθενε.

Κάθε άνθρωπος που ζει στη γη, ας σκιρτήσει πνευματικά, κρατώντας λαμπάδα, και ας πανηγυρίσει επίσης η τάξη των αγγελικών νοών, τιμώντας την ιερή εορτή της Μητέρας του Θεού, και ας φωνάξει: Χαίρε, πανευλογημένη, Θεοτόκε Αγνή, αειπάρθενε.

Ο ι. υμνογράφος καλεί σε πανηγυρισμό κάθε άνθρωπο και άγγελο σε μια υπερκόσμια και παγκόσμια εορτή. Δεν μιλά μόνο για εξωτερική χαρά, αλλά για εσωτερική, πνευματική αγαλλίαση. Μας παραπέμπει σε μια λειτουργική εορτή, όπου όλοι κρατούν λαμπάδες, αναμμένες από το φως που άναψε τη λαμπάδα της Παρθένου το άγιο Πνεύμα. Γη και ουρανός σε μια σύνδεση έχουν τη Θεοτόκο ως κέντρο εορτής όλης της δημιουργίας, επειδή έγινε η γέφυρα Θεού και ανθρώπου. Αυτή η κοσμική πανήγυρις από την ενωμένη δημιουργία κορυφώνεται με τις προσφωνήσεις «παμμακάριστε» και «Ἁγνὴ ἀειπάρθενε»: Γεμάτη πλήρως με χάρη και με διαρκή αγνότητα και παρθενία (πριν, κατά και μετά τη γέννηση).

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...