«ΤΟ ΤΡΟΠΑΡΙΟ ΤΗΣ... ΚΡΑΣΙΑΝΗΣ»!

Μετά την Μεγάλη Εβδομάδα και το Πάσχα, η Εβδομάδα της Διακαινησίμου είναι στην ουσία μία πασχαλιάτικη εβδομάδα. Για τους μαθητές και το εκπαιδευτικό προσωπικό η ξεκούραση συνεχίζεται, οι υπόλοιποι πίσω ξανά στις δουλειές τους. Η διάθεση πάντως παραμένει εορταστική. Και επειδή την προηγούμενη εβδομάδα το blog ασχολήθηκε με τα σχετικά μεγαλοβδομαδιάτικα τροπάρια (ως είθισται κάθε χρόνο), να ένα χιουμοριστικό ποιηματάκι από το Ρομάντσο Νο 1205 (5/4/1966), που αναφέρεται στο τροπάριο της... Κρασιανής! Όχι της Κασσιανής, λογοπαίγνιο είναι βέβαια...  

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

«ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΛΗΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΣΧΑ»

Γίνεται μια μεγάλη γιορτή στην Ελλάδα να μην συνοδεύεται με έθιμα, προλήψεις, συνήθειες και διάφορα τέτοια; Αν είναι δυνατόν! Οι Έλληνες τα δημιουργούν και χωρίς να υπάρξει καν σοβαρή γιορτή! Για το Πάσχα λοιπόν, υπάρχουν ουκ ολίγα. Τόσα πολλά που κάθε περιοχή έχει και τα δικά της εκτός από αυτά που ισχύουν καθ' άπασαν την επικράτειαν. Και βέβαια το παρακάτω αρθράκι από την Βεντέτα Νο 361 (6/4/1972) έχει κάποια βασικά. Ενδιαφέροντα πάντως, διότι δυστυχώς κάποια τείνουν να εκλείψουν ειδικά στις πόλεις. Καλό είναι να τα μαθαίνουμε, γιατί τα έθιμα και οι προλήψεις είναι στοιχεία του πολιτισμού μας. 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ (20/04/2025) ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

εἰς τὰ ἴδια ἦλθε, καὶ οἱ ἴδιοι αὐτὸν οὐ παρέλαβον. (Ιω. 1, 11)

στους δικούς του ήρθε, αλλά οι δικοί του δεν τον δέχτηκαν.

Ο Λόγος ερχόμενος στη γη, δεν αναγνωρίστηκε από τον κόσμο (κόσμος εδώ σημαίνει τους μεταπτωτικούς ανθρώπους που διέπονται από την αμαρτία) όπως μας λέει ο προηγούμενος στίχος. Εδώ ο Ιωάννης το εξηγεί περισσότερο: Ήρθε στους «δικούς» του. Ποιοί είναι αυτοί; Ο περιούσιος λαός της Παλ. Διαθήκης, οι Ισραηλίτες. Αυτοί οι οποίοι πίστευαν σε ένα Θεό, τον αληθινό, εν αντιθέσει με τους άλλους λαούς που ήταν πολυθεϊστές και ειδωλολάτρες. Είναι αυτοί που ευεργετήθηκαν από το Θεό αρκετές φορές στην Παλ. Διαθήκη. Είναι αυτοί που έμαθαν από το Θεό (μέσῳ των προφητών) για την έλευση του Μεσσία που θα έρθει να τους λυτρώσει από την αμαρτία. Ο Υιός Λόγος προφανώς ενανθρωπίστηκε εκεί που λογικά θα ήταν προσοδοφόρα η παρουσία Του. Όμως αυτοί δεν τον δέχτηκαν. Για την ακρίβεια, δεν τον αναγνώρισαν πρώτα. Διότι η εντύπωση που είχαν για το Μεσσία είχε αλλοιωθεί από αυτήν που περιέγραφαν οι προφήτες. Φερ' ειπείν, ο Ησαΐας γράφει «Καὶ αὐτὸς τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν φέρει, καὶ περὶ ἡμῶν ὀδυνᾶται·» (Κι όμως, αυτός σήκωσε τις αμαρτίες μας, και για χάρη μας υπέφερε πόνο Ησ. 53, 4). Για τους Ισραηλίτες όμως ο Μεσσίας δεν θα έρχονταν να τους ελευθερώσει από τις αμαρτίες αλλά από τους Ρωμαίους. Και ήταν επόμενο να μην τον δεχτούν και αποδεχτούν, διότι τους διείπε η αμαρτία, κάτι που και τους δυσκόλευε να τον αναγνωρίσουν αφενός, και δεν τον ήθελαν για να μην τους ελέγξει για τα αμαρτήματά τους αφετέρου. Η αμαρτία δεν είναι μόνο η πράξη που εναντιώνεται στο θέλημα του Θεού, αλλά και η νοοτροπία που γεννά την κακή σκέψη που προηγείται. Όταν λοιπόν η αμαρτία γίνεται συνήθεια, τότε αμαρτωλό είναι και το πνεύμα. Συνεπώς, πως να αντιληφθεί το καλό; Ο Ιωάννης αναφέρεται στο μεγαλύτερο μέρος του περιούσιου λαού. Ευτυχώς υπήρξαν και λίγοι που η αμαρτία δεν τους είχε εγκλωβίσει τελείως και είδαν το φως της θείας αλήθειας. Δυστυχώς αυτοί ήταν μικρή μειονότητα μιας και η πνευματική παρακμή ήταν ακμάζουσα. Επιπλέον, ο Κύριος δεν ήρθε να τον υποδεχτούν εξαναγκαστικώς. Ελευθέρᾳ βουλἠσει οι Ισραηλίτες τον απέρριψαν. Κάτι που τους καθιστά υπεύθυνους για τη στάση τους.     

*******

Το blog της Αποκαλύψεως του 999 εύχεται στους αναγνώστες του, και σε όλο τον κόσμο, καλή Ανάσταση και καλό Πάσχα με υγεία ευτυχία και υπομονή.

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ (Μ. ΣΑΒΒΑΤΟ ΕΝ ΤΩ ΟΡΘΡΩ)

Aκούμε σήμερα το εξής κάθισμα Τριωδίου μετά τα εγκώμια και τα ευλογητάρια, σε ήχο α':

Ἐξέστησαν χοροί, τῶν Ἀγγέλων ὁρῶντες, τὸν ἐν τοῖς τοῦ Πατρός, καθεζόμενον κόλποις, πῶς τάφῳ κατατίθεται, ὡς νεκρὸς ὁ ἀθάνατος, ὃν τὰ τάγματα, τὰ τῶν Ἀγγέλων κυκλοῦσι, καὶ δοξάζουσι, σὺν τοῖς νεκροῖς ἐν τῷ ᾍδῃ, ὡς Κτίστην καὶ Κύριον.

Εξεπλάγησαν οι στρατιές των Αγγέλων, βλέποντας Εκείνον που κάθεται στους κόλπους του Πατέρα, να τοποθετείται σε τάφο σαν νεκρός ο Αθάνατος. Αυτόν που τα τάγματα των Αγγέλων περικυκλώνουν και δοξάζουν, τώρα τον βλέπουν μαζί με τους νεκρούς στον Άδη, ως Δημιουργό και Κύριο.

Το (σωματικό) θάνατο του Ιησού, δεν τον είδαν μόνο οι άνθρωποι. Τον είδαν και τα άυλα όντα που υπηρετούν το Θεό, οι άγγελοι. Υπηρέτησαν πιστά το σχέδιο της θείας οικονομίας (το σχέδιο της σωτηρίας του ανθρώπου διά της ενανθρωπήσεως του Υιού Λόγου), και παρότι η δύναμή τους είναι πολύ μεγαλύτερη από των ανθρώπων, δεν έκαναν τίποτα εναντίον των εχθρών του Κυρίου. Αφού αυτό ήταν το θεϊκό θέλημα, δεν θα το παραβίαζαν. Όμως δεν μένουν, κατά τον ιερό υμνογράφο, απαθείς. Είναι τόσο μεγάλο και οξύμωρο το γεγονός του θανάτου και ενταφιασμού που δεν άφησε κανέναν ασυγκίνητο. Τους κυριεύει κατάπληξη και απορία συνάμα, βλέποντας να κηδεύεται σαν νεκρός, ο Χριστός που είναι ως θεός, αθάνατος. Δεν είναι μόνο σε μας τους ανθρώπους μυστήριο η κάθοδος στον Άδη, αλλά και στους αγγέλους. Βλέπουν τον Κύριο να ταπεινώνεται τόσο, ώστε να βρίσκεται μαζί με τους νεκρούς στον Άδη. Το μυστήριο της κένωσης(1) του Λόγου, που σε μας τους ανθρώπους ήταν δύσκολο να το κατανοήσουμε, οι άγγελοι το βλέπουν και ξαφνιάζονται. Όμως δεν πτοούνται, ούτε τους κυριεύει ο φόβος, όπως έγινε με τους μαθητές. Γνωρίζουν καλύτερα από 'μας ότι ο Θεός είναι παντοδύναμος και πράττει πάντα υπέρ του καλού. 

(1) Δόγμα της Κενώσεως: Ο Υιός Λόγος ταπεινώθηκε εκούσια, χωρίς να παύσει να είναι Θεός, παίρνοντας μορφή δούλου και ανθρώπινη φύση, με σκοπό τη σωτηρία του ανθρώπου. Δεν εγκατέλειψε τη θεότητά Του, αλλά έκρυψε τη δόξα Του και δέχτηκε τα όρια της ανθρώπινης φύσης (πόνο, θάνατο κ.λπ.), ζώντας ως τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος     

Για άλλα σχόλια σε τροπάρια στη σημερινή ακολουθία, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ (ΜΕΓ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΕΝ ΤΩ ΟΡΘΡΩ)

Ακούμε σήμερα το εξής αντίφωνο σε ήχο πλ. δ', μετά την ανάγνωση του 2ου Ευαγγελίου:

Σήμερον ὁ Ἰούδας, παραποιεῖται θεοσέβειαν, καὶ ἀλλοτριοῦται τοῦ χαρίσματος, ὑπάρχων μαθητής, γίνεται προδότης, ἐν ἤθει φιλικῷ, δόλον ὑποκρύπτει, καὶ προτιμᾶται ἀφρόνως τῆς τοῦ Δεσπότου ἀγάπης, τριάκοντα ἀργύρια ὁδηγὸς γενόμενος, συνεδρίου παρανόμου. Ἡμεῖς δὲ ἔχοντες σωτηρίαν τὸν Χριστόν, αὐτὸν δοξάσωμεν.

Σήμερα ο Ιούδας υποκρίνεται ευσέβεια, και αποξενώνεται από το μαθητικό του χάρισμα·  διότι ενώ ήταν μαθητής, γίνεται προδότης. Κάτω από φιλική συμπεριφορά κρύβει την απάτη, και απερίσκεπτα προτιμά να απορρίψει την αγάπη του Δεσπότη γενόμενος οδηγός παράνομου συνεδρίου, για τριάντα αργύρια. Εμείς όμως, που έχουμε σωτήρα τον Χριστό, ας τον δοξάσουμε.

Στο μυστικό δείπνο ο Ιούδας, όχι μόνο υποκρίνεται τον ευσεβή μαθητή, αλλά ουσιαστικά εκπίπτει από το αποστολικό του αξίωμα. Επέλεξε να μην ακολουθήσει τον Κύριο, που τον τίμησε με το χάρισμα να τον κάνει μαθητή του. Αρνήθηκε την αγάπη και την εμπιστοσύνη που του έδειξε ο Διδάσκαλος. Και δεν είχε το θάρρος να δηλώσει ευθέως, ότι δεν θέλει να είναι πλέον μαθητής και να αποχωρίσει. Προτίμησε ύπουλα να παριστάνει ότι έχει φιλική διάθεση και συμπεριφορά. Το μυαλό του ήταν στην αμοιβή που του είχαν τάξει οι αρχιερείς. Ο Κύριος, μη ανεχόμενος τέτοια συμπεριφορά (που δυστυχώς κι εμείς την έχουμε όταν από τη μια δηλώνουμε χριστιανοί και από την άλλη αμαρτάνουμε ασύστολα) τον έδιωξε. Και εκείνος αντί να ντραπεί λίγο, έτρεξε για τα τριάντα αργύρια, δίνοντας την κατάλληλη πρόφαση(1) στο κακόβουλο συνέδριο των αρχιερέων να αποφασίσει τη σύλληψη του Ιησού. Ο Ιούδας άνευ ίχνου αξιοπρέπειας, υποκριτής και δόλιος φτάνει στο αποκορύφωμα του τέλματος στο οποίο εκουσίως εισήλθε. Διάλεξε το κοσμικό φρόνημα και την απομάκρυνση από την πηγή της ζωής, ακολουθώντας το δρόμο του πάθους και της υποκρισίας... Εμείς όμως που δεν θέλουμε να του μοιάσουμε, και προσδοκούμε τη σωτηρία από τον Κύριο, δεν έχουμε παρά να δοξάσουμε το Χριστό.

(1) Δεν χρειάζονταν οι αρχιερείς να τους υποδείξει κάποιος τον Ιησού, ήξεραν καλά ποιος ήταν. Το ότι όμως ένας μαθητής του τον παραδίδει στο συνέδριο, τους έδινε τη δικαιολογία προς τον κόσμο (που επευφημούσε τον Κύριο όταν έμπαινε στην Ιερουσαλήμ) ότι καλώς τον συνέλαβαν χωρίς υστεροβουλία! Ήταν ένα τεκμήριο ενοχής.    

Για άλλα σχόλια σε τροπάρια στη σημερινή ακολουθία, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ (ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ ΕΝ ΤΩ ΟΡΘΡΩ)

Ακούμε σήμερα, το εξής τροπάριο από τον κανόνα α', ωδή ζ' σε β' ήχο:

Νευστάζων κάραν Ἰούδας, κακὰ προβλέπων ἐκίνησεν, εὐκαιρίαν ζητῶν παραδοῦναι, τὸν Κριτὴν εἰς κατάκρισιν, ὃς πάντων ἐστὶ Κύριος, καὶ Θεὸς τῶν Πατέρων ἡμῶν.

Ο Ιούδας, κουνώντας το κεφάλι του με δισταγμό και ταραχή, κινούσε ύπουλα τα σχέδιά του, προβλέποντας το κακό· ζητούσε την κατάλληλη στιγμή για να παραδώσει τον Κριτή σε καταδίκη — Αυτόν που είναι Κύριος όλων και Θεός των Πατέρων μας.

Κατά τη διάρκεια του Μυστικού δείπνου, ο μόνος που δεν συμμετείχε διά του πνεύματος σ' αυτήν τη μυσταγωγία, ήταν ο Ιούδας. Οι σκέψεις του ήταν αλλού. Στο σχέδιό του να παραδώσει στους αρχιερείς τον Ιησού, έναντι αμοιβής. Όπως μας λέει ο Ιωάννης (13, 27) λίγο πριν λάβει το, στο βουτηγμένο στο ζωμό, ψωμί από τον Κύριο, το πνεύμα του είχε κυριευτεί από το Σατανά. Δεν ήταν δαιμονισμένος, αλλά οι κακές και πλανερές σκέψεις είχαν πλημμυρήσει το νου του. Αδυνατούσε να δει ότι αυτό που σκόπευε να κάνει ήταν λάθος. Είχε κυριευθεί τόσο πολύ από το πάθος της φιλαργυρίας; Το πιθανότερο, μιας και είχε δείξει δείγματα ότι ήταν φιλοχρήματος και έκλεβε από το ταμείο που διαχειρίζονταν (Ιω. 12, 5-6). Κατά καιρούς, έχουν ειπωθεί θεωρίες ότι θα εκβίαζε με αυτόν τον τρόπο να χρησιμοποιήσει υπερφυσικές δυνάμεις ο Κύριος εναντίον των αρχιερέων και των Ρωμαίων για να μη συλληφθεί και έτσι θα ηγείτο (ως Μεσσίας) μιας εξέγερσης εναντίον των Ρωμαίων. Όπως και να 'χει, αν αγαπούσε τον Κύριο αφενός, και αν είχε, λίγο έστω, καταλάβει τι δίδασκε ο Ιησούς, δεν θα του περνούσε καν από το μυαλό να Τον προδώσει. Την ώρα του δείπνου, ήταν όμως αποφασισμένος να εφαρμόσει τα ύπουλα σχέδιά του. Δεν είχε καμία αμφιβολία και κανένα δισταγμό. Ήταν ήδη ξένο σώμα και περίμενε την κατάλληλη στιγμή. Ο ιερός υμνογράφος μας τονίζει τη στάση του Ιούδα, υπενθυμίζοντάς μας πως δεν είχε καμία πρόθεση, καμία διάθεση να υποχωρήσει και να μετανιώσει εγκαίρως για τα κακόβουλα σχέδιά του.       

Για άλλα σχόλια σε τροπάρια στη σημερινή ακολουθία, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΜΕΓΑΛΗ ΤΡΙΤΗ (ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ ΕΝ ΤΩ ΟΡΘΡΩ)

Ακούμε σήμερα μετὰ τὴν γ' Στιχολογίαν, το εξής κάθισμα Τριῳδίου, σε ήχο α':

Ἡ Πόρνη ἐν κλαυθμῷ, ἀνεβόα οἰκτίρμον, ἐκμάσσουσα θερμῶς, τοὺς ἀχράντους σου πόδας, θριξὶ τῆς κεφαλῆς αὐτῆς, καὶ ἐκ βάθους στενάζουσα. Μὴ ἀπώσῃ με, μηδὲ βδελύξῃ Θεέ μου, ἀλλὰ δέξαι με, μετανοοῦσαν, καὶ σῶσον, ὡς μόνος φιλάνθρωπος.

Η πόρνη κλαίουσα δυνατά φώναξε, εύσπλαχνε σκουπίζοντας θερμώς τα αμόλυντα πόδια σου με τις τρίχες της κεφαλής μου και στενάζουσα από τα βάθη της καρδιάς της: Μη με διώξεις μακριά σου και με με αηδιάσεις, Θεέ μου, αλλά δέξου με μετανοούσα και σώσε, ως μόνος φιλάνθρωπος.

Η πόρνη (στο Λουκά αναφέρεται μόνο ως «αμαρτωλή» αλλά το υπονοεί εμμέσως πλην σαφώς στο 7, 39), δεν πλησίασε απλά τον Ιησού για να ζητήσει μια άφεση για τις αμαρτίες της. Δεν πήγε για να πάρει μια προσωρινή συγχώρεση. Ούτε μια πρόσκαιρη ανακούφιση. Ένιωθε τόσο πολύ ένοχη για τις αμαρτίες της, ώστε πλησίασε τον Κύριο κλαίουσα και φωνάζοντας να μην τη διώξει. Ένιωθε εκ βαθέων το ποιά ήταν και πόσο χαμηλά είχε πέσει. Οι σωματικές απολαύσεις και τα χρήματα δεν μπορούσαν να την ικανοποιήσουν, ως εφήμερα και πρόσκαιρα που είναι, ούτε μπορούσαν να ανακουφίσουν την ψυχή της. Η παρουσία του Κυρίου στην περιοχή της ήταν μια μοναδική ευκαιρία για να βρει σωτηρία στο τέλμα που βρίσκονταν. Τον θεωρούσαν ως άνθρωπο του Θεού, ως προφήτη, (δεν ήξεραν ότι ήταν Θεάνθρωπος) οπότε και έτρεξε σε Εκείνον για να ζητήσει συγχώρεση. Είναι πολύ σημαντικό το ότι είχε συνειδητοποιήσει ότι η κατάστασή που βρισκόταν ήταν κατάντια και πτωτική. Το πνεύμα της αντέδρασε ζητώντας να αφήσει επιτέλους την αμαρτωλή ζωή. Η εγωπάθεια δεν στάθηκε εμπόδιο στο να τρέξει προς τον Κύριο. «Μη με διώξεις» την βάζει να λέει ο ιερός υμνογράφος. Ναι, φοβόταν μήπως ήταν τόσο μολυσμένη από την αμαρτία, που ούτε ο άνθρωπος του Θεού δεν θα ήθελε κάποια επαφή μαζί της. «Μην αηδιάσεις αλλά δέξου με μετανοούσα». Φοβούμενη μεν, διότι η αμαρτία είναι αποκρουστική, αλλά είχε θάρρος να δείξει τη μετάνοιά της και να ζητήσει συγχώρεση. Αυτή τη στάση που αποφεύγουμε εμείς για τα δικά μας αμαρτήματα (όποια είναι αυτά), έδειξε εκείνη η γυναίκα. Εμείς δεν τολμάμε να πάμε να εξομολογηθούμε και να ζητήσουμε συγχώρεση, κι ας μην έχουμε ίσως φτάσει στο τέλμα της πόρνης. Να λοιπόν που η στάση της στον Κύριο, είναι προς μίμηση για εμάς.

Για άλλα σχόλια σε τροπάρια στη σημερινή ακολουθία, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΥΤΕΡΑ (ΜΕΓΑΛΗ ΤΡΙΤΗ ΕΝ ΤΩ ΟΡΘΡΩ)

Ακούμε σήμερα στον α' Κανόνα, Ωδή η' το παρακάτω τροπάριο σε β' ήχο:

Τὸ τάλαντον, ὅσοι πρὸς Θεοῦ, ἐδέξασθε ἰσοδύναμον χάριν, ἐπικουρίᾳ τοῦ δόντος Χριστοῦ, αὐξήσατε ψάλλοντες· Εὐλογεῖτε τὰ ἔργα, Κυρίου τὸν Κύριον.

Όσοι πήρατε το τάλαντο από το Θεό, να αυξήσετε την ισοδύναμη χάρη, με τη βοήθεια του Χριστού που τη δώρησε, ψάλλοντας: Εύλογείτε τα έργα Κυρίου, τον Κύριο.

Ο Θεός, διά του Αγ. Πνεύματος, μας χορηγεί χαρίσματα και δεξιότητες (τάλαντα). Όχι τα ίδια σε όλους, ούτε με την ίδια ποιότητα ή ποσότητα. Είναι ανάλογα με τη δεκτικότητα του καθενός μας σύμφωνα με τη πρόνοια του Θεού. Ασφαλώς ο ιερός υμνογράφος μας παραπέμπει με αυτό το τροπάριο στην παραβολή των ταλάντων (Ματθ. 25, 14-30). Όσοι πήραμε το τάλαντο (όχι πολλά, αλλά μόλις ένα) να μη μοιάσουμε με τον οκνηρό και τεμπέλη δούλο, ο οποίος πήρε το τάλαντο, αλλά θίχτηκε που δεν πήρε πολλά ή δεν είχε διάθεση να ασχοληθεί και πήγε και το έκρυψε. Ότι χάρισμα μας έδωσε ο Θεός οφείλουμε να το καλλιεργούμε και να το πολλαπλασιάζουμε σύμφωνα με τη δυνατότητά μας. Να μην το αφήνουμε ανεκμετάλλευτο και εν αχρηστείᾳ. Σκοπός μας είναι να γίνουμε χρήσιμοι και αποδοτικοί προς το σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία του ανθρώπου. Αν το αρνηθούμε, ουσιαστικά αρνούμαστε τη βοήθεια που μας προσφέρει ο Κύριος να σωθούμε και τον απομακρύνουμε από κοντά μας, με ότι καταστροφικό συνεπάγεται για μας αυτό. Και βέβαια, η παραγωγικότητα και η μεγάλη πρόοδος στην καλλιέργεια του κάθε τάλαντου αφενός γίνεται με τη συνέργεια του Θεού που μας τα προσφέρει, και αφετέρου όσοι δείξουν οίηση και αλαζονεία λόγῳ της αύξησης των ταλάντων θα χάσουν την εύνοιά Του και θα απομακρυνθούν...

Για άλλα σχόλια σε τροπάρια στη σημερινή ακολουθία, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...