ΕΝΑ ΑΝΤΙΟ ΣΤΗ ΜΑΡΙΝΕΛΛΑ...

Έφυγε από κοντά μας στις 28/3/26 η Μαρινέλλα, κατά κόσμον Κυριακή Παπαδοπούλου. Για αυτήν την φωνάρα, τη σκηνική παρουσία, το μπρίο κ.λ.π., κ.λ.π. ένα μπορώ να πω, τα λόγια είναι περιττά, όπως έλεγε και ένα αγαπημένο της σουξέ. Τι να πρωτοπείς και τι όχι. Ψάχνοντας τα παλιά περιοδικά μου ομολογώ ότι βρήκα πολύ υλικό. Λόγῳ φόρτου εργασίας βάζω κατ' επιλογήν τα παρακάτω αποκόμματα ως ένα αντίο σ' αυτήν την ντίβα του ελληνικού τραγουδιού.

1. Βεντέτα Νο 66 (12/8/1966)

2. Βεντέτα Νο 106 (18/5/1967)

3. Βεντέτα Νο 117 (3/8/1967)

4. Βεντέτα Νο 289 (19/11/1970)

5. Βεντέτα Νο 290 (26/11/1970)

6. Βεντέτα Νο 299 (28/1/1971)

7. Βεντέτα Νο 303 (25/2/1971)

8. Βεντέτα Νο 336 (14/10/1971)

9. Βεντέτα Νο 342 (25/11/1971)

10. Βεντέτα Νο 344 (9/12/1971)

11. Βεντέτα Νο 346 (23/12/1971)

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (29/03/2026) ΚΥΡΙΑΚΗ Ε' ΝΗΣΤΕΙΩΝ (ΟΣΙΑΣ ΜΑΡΙΑΣ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΙΑΣ)

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

...καθαριεῖ τὴν συνείδησιν ὑμῶν ἀπὸ νεκρῶν ἔργων εἰς τὸ λατρεύειν Θεῷ ζῶντι (Εβρ. 9, 14)

...θα καθαρίσει τη συνείδησή σας από νεκρά έργα, ώστε να λατρεύετε τον ζωντανό Θεό

Ο απ. Παύλος αναφέρεται στη θυσία του Χριστού και τι επιφέρει αυτή στους πιστούς όσον αφορά τη συνείδησή τους. Δεν αναφέρεται φυσικά σε εξωτερική κάθαρση όπως έκανε ο νόμος της Π.Δ. αλλά σε κάτι πολύ βαθύτερο και ουσιαστικότερο: Καθαρίζει τη συνείδηση, ξυπνώντας την από την «ύπνωση» που της έφερε η αμαρτία. Ο πιστός πλέον αφυπνίζεται πνευματικώς και συνειδητοποιεί το κακό που κάνει στον εαυτό του ακολουθώντας τον αντίθετο δρόμο από αυτόν που οδηγεί στη σωτηρία. Η συνείδηση είχε πάψει να ελέγχει και να οδηγεί στην μετάνοια. Κόντευε να πορωθεί και να μην θεωρεί τα «νεκρά» έργα ως αποφευκτέα και βδελυρά. «Νεκρά» δεν είναι μόνο τα έργα της αμαρτίας, αλλά και αυτά της τυπικής θρησκευτικότητας που απλά γίνονται για να δείχνουμε στους άλλους ότι τάχα θρησκεύουμε. Τώρα η συνείδηση βρίσκει ηρεμία και καθαρότητα δίνοντας παρρησία προς το Θεό. Η αληθινή λατρεία, είναι αυτή που γίνεται με πίστη, ενισχύει την πνευματική μας προκοπή και μας οδηγεί σε μια ζωντανή σχέση με το Θεό. Φέρνει μια εσωτερική μεταμόρφωση και δεν μένει στην εξωτερική καθαρότητα που έδινε ο νόμος. 

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΜΝΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ ΥΜΝΟΥ (ΑΚΑΘΙΣΤΟΣ ΥΜΝΟΣ)

Θα ακούσουμε σήμερα σε ήχο δ' τον ειρμό της θ' ωδής:

Ἅπας γηγενής, σκιρτάτω τῷ πνεύματι λαμπαδουχούμενος, πανηγυριζέτω δέ, αὔλων Νόων φύσις γεραίρουσα, τὴν ἱερὰν πανήγυριν, τῆς Θεομήτορος, καὶ βοάτω· Χαίροις παμμακάριστε, Θεοτόκε Ἁγνὴ ἀειπάρθενε.

Κάθε άνθρωπος που ζει στη γη, ας σκιρτήσει πνευματικά, κρατώντας λαμπάδα, και ας πανηγυρίσει επίσης η τάξη των αγγελικών νοών, τιμώντας την ιερή εορτή της Μητέρας του Θεού, και ας φωνάξει: Χαίρε, πανευλογημένη, Θεοτόκε Αγνή, αειπάρθενε.

Ο ι. υμνογράφος καλεί σε πανηγυρισμό κάθε άνθρωπο και άγγελο σε μια υπερκόσμια και παγκόσμια εορτή. Δεν μιλά μόνο για εξωτερική χαρά, αλλά για εσωτερική, πνευματική αγαλλίαση. Μας παραπέμπει σε μια λειτουργική εορτή, όπου όλοι κρατούν λαμπάδες, αναμμένες από το φως που άναψε τη λαμπάδα της Παρθένου το άγιο Πνεύμα. Γη και ουρανός σε μια σύνδεση έχουν τη Θεοτόκο ως κέντρο εορτής όλης της δημιουργίας, επειδή έγινε η γέφυρα Θεού και ανθρώπου. Αυτή η κοσμική πανήγυρις από την ενωμένη δημιουργία κορυφώνεται με τις προσφωνήσεις «παμμακάριστε» και «Ἁγνὴ ἀειπάρθενε»: Γεμάτη πλήρως με χάρη και με διαρκή αγνότητα και παρθενία (πριν, κατά και μετά τη γέννηση).

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΜΥΛΩΝ 13/6/2025

Τι γνωρίζουμε για την επανάσταση του 1821; Μερικά ονόματα όπως του Κωλοκοτρώνη και του Καραϊσκάκη, και καναδυό μεγάλες μάχες όπως αυτή στα Δερβενάκια. Ας είναι καλά η ταινία με τον Δ. Παπαμιχαήλ που υποδύεται τον Παπαφλέσσα και κάτι μας θυμίζει από την επανάσταση. Τι, όχι; Εντάξει, υπάρχουν και κάποιοι που ξέρουν κάτι περισσότερο και πολλοί περισσότεροι που γνωρίζουν λιγότερα... Τα απομνημονεύματα του στρατηγού Μακρυγιάννη σίγουρα δεν τα έχετε διαβάσει, αλλά θα τα έχετε ακουστά. Που πολέμησε όμως ο Μακρυγιάννης, ξέρουμε; Μιας και δεν τον περιλαμβάνει καμιά ταινία, δεν έχουμε παρά να... γκουγκλάρουμε! Στο παρακάτω αρθράκι από τον Μέγα Καζαμία 2026 (εκδ. Δαρεμά) μαθαίνουμε (συνοπτικώς) για μια όχι τόσο γνωστή μάχη της επανάστασης, στην οποία ο γνωστός Ιμπραήμ, δεν κατάφερε να νικήσει (όπως έκανε στο Μανιάκι με τον Παπαφλέσσα) και έχασε. Εκεί διέπρεψε ο Μακρυγιάννης. Βέβαια και αλλού, αλλά με αυτά... θα ασχοληθούμε στο μέλλον!   

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (22/03/2023) ΚΥΡΙΑΚΗ Δ' ΝΗΣΤΕΙΩΝ (ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΗΣ ΚΛΙΜΑΚΟΣ)

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

λέγων· ἦ μὴν εὐλογῶν εὐλογήσω σε καὶ πληθύνων πληθυνῶ σε· (Εβρ. 6, 14)

Ασφαλώς θα σε ευλογήσω πλούσια και θα σε πληθύνω πολύ.

Ο απ. Παύλος μας θυμίζει (περίπου) την υπόσχεση του Θεού στον Αβραάμ στο Γεν. 22, 17. Δεν ήταν απλά μια υπόσχεση, αλλά μια βεβαιότητα η οποία εκπληρώθηκε. Δεν ήταν μόνο μια προσωπική ευλογία προς τον Αβραάμ, αλλά η αρχική φανέρωση του σωτηριώδους σχεδίου του, το οποίο αποκαλύφθηκε πληρέστερα στην πορεία της θείας οικονομίας. Η ευλογία και η πλήθυνση δεν μένει ατομική, αλλά γίνεται η αρχή μιας πορείας που οδηγεί στον λαό της διαθήκης και τελικά στην καθολική σωτηρία. Δεν ξεδίπλωσε ακόμη όλο το σχέδιο καθαρά, αλλά έδωσε ένα αληθινό και ουσιαστικό πρόπλασμα. Εδώ ο απ. Παύλος τονίζει τη βεβαιότητα της υπόσχεσης: το εὐλογῶν εὐλογήσω είναι εβραϊκός τρόπος έμφασης που σημαίνει ακριβώς αυτό. Και το πληθύνων πληθυνῶ, επίσης έχει έντονη διατύπωση, δηλαδή «θα σε αυξήσω πολύ», «θα σε πληθύνω άφθονα». Μας θυμίζει, ότι ο Θεός είναι πιστός και αμετακίνητος στα λόγια του και η ελπίδα του πιστού δεν στηρίζεται σε ανθρώπινη γνώμη, αλλά στη σταθερότητα της θείας επαγγελίας. Η βεβαιότητα του Θεού και η υπομονή του Αβραάμ βρίσκουν εφαρμογή στους χριστιανούς, διότι οι πιστοί μπορούν να έχουν ισχυρή παρηγοριά επειδή η σωτηρία στηρίζεται στην πιστότητα του Θεού και όχι στην αστάθεια των ανθρώπων.

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΜΝΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ ΥΜΝΟΥ (Δ' ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ)

Θα ακούσουμε σήμερα σε ήχο δ' το παρακάτω τροπάριο της η' ωδής:

Ἡ κόσμῳ τεκοῦσα σωτηρίαν, δι' ἧς ἀπὸ γῆς εἰς ὕψος ἤρθημεν, χαίροις παντευλόγητε, σκέπη καὶ κραταίωμα, τεῖχος καὶ ὀχύρωμα, τῶν μελῳδούντων Ἁγνή. Τὸν Κύριον ὑμνεῖτε τὰ ἔργα, καὶ ὑπερυψοῦτε, εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.

Εσύ που γέννησες για τον κόσμο τη σωτηρία, διά της οποίας υψωθήκαμε από τη γη στα ουράνια, χαίρε, πανευλογημένη, σκέπη και στήριγμα, τείχος και οχύρωμα εκείνων που σε υμνούν, Αγνή. Όλα τα έργα του Κυρίου, υμνείτε τον Κύριο και υπερυψώνετέ τον στους αιώνες.

Η Θεοτόκος γέννησε για τον κόσμο όχι απλά αυτόν που θα φέρει τη σωτηρία στον κόσμο, αλλά την πηγή της σωτηρίας. Έγινε το όργανο μέσω του οποίου η σωτηρία εισέρχεται στην ιστορία. Εξαιτίας της ενανθρώπισης του Χριστού η ανθρώπινη φύση, που ήταν πεσμένη, γήινη και θνητή, ανυψώνεται και ενωμένη με τον Χριστό, αποκτά ξανά την προοπτική του ουρανού. Είναι πανευλογημένη λόγῳ της χάρης που έλαβε και της ελεύθερης συνεργασίας της στο σχέδιο της σωτηρίας με την υπακοή της. Με τις παρομοιώσεις ως σκέπη, στήριγμα, τείχος και οχύρωμα, ο ι. υμνογράφος μας τονίζει ότι η Παναγία βιώνεται από την Εκκλησία ως προστάτιδα και μεσίτρια. Δεν υποκαθιστά βεβαίως το Θεό, αλλά ως μητρική παρουσία που πρεσβεύει, σκεπάζει και ενισχύει τους πιστούς. Ενώ το τροπάριο απευθύνεται στην Παναγία, το τέλος επιστρέφει στη δοξολογία του Θεού. Αυτό γιατί η τιμή προς την Παναγία δεν σταματά σε αυτήν, αλλά οδηγεί στον Θεό, που έκανε σε αυτήν και μέσω αυτής το μέγα μυστήριο της σωτηρίας.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΕΝΑ ΑΝΤΙΟ ΣΤΟ ΓΙΩΡΓΟ ΜΑΡΙΝΟ...

Για το Γιώργο Μαρίνο, τα λόγια είναι περιττά. Πολυτάλαντος, απ' τους καλύτερους σόουμαν εν Ελλάδι, αν όχι ο καλύτερος. Έφυγε την περασμένη εβδομάδα (10/3/2026) αλλά ένεκα φόρτου εργασίας κάνω σήμερα ένα μικρό αφιέρωμα από τα παλιά περιοδικά μου. Καλό του ταξίδι...

1. Βεντέτα Νο 3 (28/5/1965)

2. Βεντέτα Νο 302 (18/2/1971)

3. Βεντέτα Νο 316 (27/5/1971)

4. Βεντέτα Νο 343 (2/12/1971)

5. Βεντέτα Νο 355 (24/2/1972)

6. Βεντέτα Νο 357 (9//3/1972)

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (15/4/2024) ΚΥΡΙΑΚΗ Γ' ΝΗΣΤΕΙΩΝ (ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ)

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

καθὼς καὶ ἐν ἑτέρῳ λέγει· σὺ ἱερεὺς εἰς τὸν αἰῶνα κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδέκ. (Εβρ. 5, 6)

Όπως λέει και σε άλλο σημείο της Γραφής: Εσύ είσαι ιερέας για πάντα, σύμφωνα με την τάξη του Μελχισεδέκ.

Ο απ. Παύλος μας αναφέρει εδώ το ψαλμ. 109, 4. Η ιερωσύνη του Χριστού μας λέει είναι «εἰς τὸν αἰῶνα». Δηλαδή δεν τελειώνει με θάνατο, δεν διαδέχεται άλλον ιερέα και είναι μόνιμη και αιώνια. Οι ιερείς και αρχιερείς στην Π.Δ. πέθαιναν και αντικαθίσταντο. Ο Χριστός όμως, επειδή αναστήθηκε, παραμένει για πάντα αρχιερέας. Προτυπώνει ο Παύλος, την ιεροσύνη του Χριστού με αυτή του Μελχισεδέκ. Το Μελχισεδέκ τον αναφέρει η Γένεσις 14, 18 ως αρχιερέα και βασιλιά της Σαλήμ. Τρία πράγματα της ιεροσύνης του προεικονίζουν το Χριστό:

α. Η καταγωγή. Οι ιερείς προέρχονταν από τη φυλή του Λευΐ. Η καταγωγή όμως του Μελχισεδέκ δεν αναφέρεται. Και ο Χριστός είναι ιερέας όχι λόγῳ καταγωγής.

β. Η βασιλική ιδιότητα. Ο Μελχισεδέκ ήταν βασιλιάς, το ίδιο και ο Χριστός όχι βέβαια μιας περιοχής αλλά παντός κτιστού και ακτίστου ως Θεός.

γ. Προσφορά άρτου και οίνου. Ο Μελχισεδέκ προσέφερε άρτο και οίνο στον Αβραάμ μετά τη νίκη του επί των Σοδόμων (Γεν. 14, 18) κάτι που προτυπώνει τη θεία Ευχαριστία.

Η ιεροσύνη του Χριστού είναι ανώτερη, αιώνια και δεν ανήκει στην τάξη του Ααρών (από τη φυλή Λευΐ). Ο Χριστός είναι ο αληθινός αρχιερέας κάτι που προφητεύτηκε στην Π.Δ. 

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΜΝΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ ΥΜΝΟΥ (Γ' ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ)

Θα ακούσουμε σήμερα σε ήχο δ' το παρακάτω τροπάριο της η' ωδής:

Νεκροὶ διὰ σοῦ ζωοποιοῦνται· ζωὴν γὰρ τὴν ἐνυπόστατον ἐκύησας, εὔλαλοι οἱ ἄλαλοι, πρῴην χρηματίζοντες, λεπροὶ ἀποκαθαίρονται, νόσοι διώκονται, πνευμάτων ἀερίων τὰ πλήθη, ἥττηνται Παρθένε, βροτῶν ἡ σωτηρία.

Οι νεκροί, μέσω εσένα, παίρνουν ζωή, διότι κυοφόρησες την ίδια την ενυπόστατη Ζωή. Οι άλαλοι που πριν δεν μπορούσαν να μιλήσουν γίνονται εύγλωσσοι, οι λεπροί καθαρίζονται, οι ασθένειες διώχνονται, τα πλήθη των εναέριων πνευμάτων (δηλαδή των δαιμόνων) νικιούνται, ω Παρθένε, που έγινες η σωτηρία των ανθρώπων.

Ο ι. υνμογράφος μας τονίζει ότι η Παρθένος δεν γέννησε απλώς Αυτόν που δίνει τη ζωή, αλλά ότι είναι ο ίδιος η πηγή της ζωής. Η ζωή είναι ενυπόστατος δηλαδή είναι πρόσωπο και όχι ιδιότητα κάποιου προσώπου. Η δε ενανθρώπηση του Λόγου διά της Παρθένου, καταργεί το θάνατο και τη σωματική φθορά που προηγείται, δηλαδή τις ασθένειες, όπως άλαλοι και λεπροί που θεράπευσε ο Ιησούς με θαυματουργικό τρόπο. Αυτό γίνεται σε συνδυασμό με τη νίκη Του στο κακό. Νίκησε τα εναέρια πνεύματα, δηλαδή τους δαίμονες, (μας παραπέμπει στο Εφεσ. 2, 2) κάτι που χωρίς τη δύναμη του Κυρίου ο άνθρωπος δεν μπορεί να το κάνει.  Όλα αυτά ανέδειξαν τη Θεοτόκο σωτήρια των θνητών, η οποία συντελέστηκε στον άχραντο Τόκο της.      

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

«ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ ΤΟ ΜΑΡΜΑΡΟ;»

Ο πόλεμος μεταξύ ΗΠΑ/Ισραήλ με το Ιράν καλά κρατεί. Στα λόγια μέχρι στιγμής, νικάει ο Τραμπ, αλλά άμα δεν βάλει το πεζικό να μπουκάρει στο έδαφος του Ιράν, δεν πρόκειται να νικήσει. Μόνο με τους πυραύλους, δεν θα δει προκοπή! Και εδώ γίνεται επίκαιρο το ερώτημα, του οποίου την προέλευση μας δίνει το παρακάτω αρθράκι από τον Καζαμία 2026 (εκδ. Δαρεμά). Διότι το μάρμαρο από τον πόλεμο ήδη αρχίσαμε να το πληρώνουμε εμείς. Μια ματιά στην τιμή της βενζίνης το αποδεικνύει περίτρανα! Και η αύξηση αυτή μετά που θα πάει; Στα ράφια του σούπερ μάρκετ! Και δυστυχώς εμείς θα το χρυσοπληρώσουμε το ρημάδι!   

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (08/3/2026) ΚΥΡΙΑΚΗ Β' ΝΗΣΤΕΙΩΝ (ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ)

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

εἰ γὰρ ὁ δι᾿ ἀγγέλων λαληθεὶς λόγος ἐγένετο βέβαιος, καὶ πᾶσα παράβασις καὶ παρακοὴ ἔλαβεν ἔνδικον μισθαποδοσίαν, πῶς ἡμεῖς ἐκφευξόμεθα τηλικαύτης ἀμελήσαντες σωτηρίας; (Εβρ. 2, 2-3)

Διότι, αν ο λόγος που ειπώθηκε μέσω αγγέλων αποδείχθηκε έγκυρος και κάθε παράβαση και ανυπακοή έλαβε δίκαιη ανταπόδοση, πώς εμείς θα ξεφύγουμε, αν αμελήσουμε μια τόσο μεγάλη σωτηρία;

Ο απ. Παύλος με αυτήν την ερώτηση κάνει μια σύγκριση μεταξύ του νόμου της Παλ. Διαθήκης και της σωτηρίας που δίδαξε ο Κύριος. Σκοπό δεν έχει να δείξει τι από τα δύο είναι καλό και τι κακό, αλλά τι έχει μεγαλύτερη και τι μικρότερη προσφορά. Ο νόμος δόθηκε στο Μωυσή με αγγελική διαμεσολάβηση ενώ το ευαγγέλιο από τον ίδιο τον Κύριο. Είχε ποινές για κάθε παράβαση και ανυπακοή ενώ το ευαγγέλιο προσφέρει σωτηρία. Τιμωρία είχε η παρακοή, στο ευαγγέλιο η αμέλεια δεν θα μείνει χωρίς κρίση. Σημαντικό για τον απ. Παύλο είναι η αδιαφορία για τη σωτηρία, η οποία δεν διαφέρει από την άρνηση. Αν η κατώτερη βαθμίδα είχε αυστηρότητα, πόσο μέλλον η ανώτερη. Το κυριότερο, δεν μπορούμε να αποφύγουμε αυτήν την κρίση. Δεν μας απειλεί εδώ ο Παύλος, αλλά προσπαθεί να μας αφυπνίσει. Η σωτηρία που μας προσφέρει ο Κύριος είναι κάτι που δεν πρέπει να προσπερνάμε ή να υποβαθμίζουμε. Και κυρίως δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από αυτήν. Δηλαδή, αν αμελήσουμε να στραφούμε προς τη σωτηρία, αν αρνηθούμε αυτό το δώρο του Χριστού, αν παραμείνουμε αμετακίνητοι στην αγκαλιά της αμαρτίας, τότε θα υποστούμε τις συνέπειες της επιλογής μας. 

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΜΝΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ ΥΜΝΟΥ (Β' ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ)

Θα ακούσουμε σήμερα σε ήχο δ' το παρακάτω τροπάριο της η' ωδής:

Οἱ πρῴην ἀπάτῃ γυμνωθέντες, στολὴν ἀφθαρσίας ἐνεδύθημεν, τῇ κυοφορίᾳ σου, καὶ οἱ καθεζόμενοι, ἐν σκότει παραπτώσεων, φῶς κατωπτεύσαμεν, φωτὸς κατοικητήριον, Κόρη· ὅθεν σε ὑμνοῦμεν, εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.

Εμείς που παλαιότερα γυμνωθήκαμε από την απάτη (του διαβόλου), ντυθήκαμε τη στολή της αφθαρσίας με την κυοφορία σου. Και εμείς που καθόμασταν στο σκοτάδι των παραπτωμάτων, είδαμε το φως, εσύ που είσαι κατοικητήριο του Φωτός, Παρθένε. Γι’ αυτό σε υμνούμε στους αιώνες.

Μας υπενθυμίζει ο ι. υμνογράφος, τον άνθρωπο όταν ήταν στον παράδεισο και έλαμπε από τα χαρίσματα του Αγ. Πνεύματος. Μετά όμως από την εξαπάτηση του από τον διάβολο, γυμνώθηκε από τα δώρα του Θεού, παραμορφώθηκε και ντύθηκε τη νέκρωση της αμαρτίας. Έκτοτε ζούσε στο σκοτάδι της πλάνης και της αγνωσίας. Η κυοφορία του Υιού του Θεού, του έφερε ξανά την ελπίδα και το φως. Ο Υιός Θεός πήρε την ανθρώπινη φύση, ενώθηκε μαζί της και καθάρισε τον άνθρωπο από την ακαθαρσία της παρακοής. Τον ενέδυσε με το ένδυμα της θείας και άφθαρτης ζωής. Κι όλα αυτά έγιναν στη μήτρα της ταπεινής Παρθένου Μαρίας. Έγινε η κατοικία του Φωτός, το οποίο το είδαν οι κουρασμένοι και σκοτισμένοι άνθρωποι. Όσοι πιστεύουν στη λυτρωτική δύναμη του Θεού ανυμνούν τη Θεοτόκο στους αιώνες.  

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

«ΝΤΑΝΤΑ»

Το να κρατάς παιδιά, θέλει κουράγιο και ταλέντο. Όταν βέβαια το κάνεις επαγγελματικά. Το αυτό και όταν το κάνεις για τα δικά σου τέκνα. Όταν όμως το κάνεις εξ ανάγκης ή δεν μπορείς να το αποφύγεις, τότε... το παρακάτω χιουμοριστικό ποιηματάκι από το Ρομάντσο Νο 888 (8/3/1960) είναι ενδεικτικό της όλης περιπέτειας. Διότι τα ξένα παιδιά είναι πιο... φασαριόζικα! Όλως περιέργως έτσι συμβαίνει τις περισσότερες φορές.   

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (01/3/2026) ΚΥΡΙΑΚΗ Α' ΝΗΣΤΕΙΩΝ (ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ)

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

Πίστει Μωϋσῆς μέγας γενόμενος ἠρνήσατο λέγεσθαι υἱὸς θυγατρὸς Φαραώ (Εβρ. 11, 24)

Με την πίστη ο Μωυσής, όταν μεγάλωσε, αρνήθηκε να ονομάζεται γιος της κόρης του Φαραώ.

Ένα ενδιαφέρον παράδειγμα πίστης μας δίνει ο απ. Παύλος, τον Μωυσή που αρνήθηκε τη φαραωνική του ταυτότητα και ότι συνεπάγωνταν με αυτήν: πλούτο, εξουσία, μόρφωση, δύναμη. Δεν τα αρνήθηκε στην παιδική του ηλικία αλλά όταν μεγάλωσε. Όχι ότι η πίστη αφορά μόνο τους μεγάλους (ηλικιακώς) αλλά τότε γνώρισε την πραγματική του καταγωγή. Ένιωσε πολύ δυνατή πίστη στο Θεό ώστε για χάρη Του να παραμερίσει όλα αυτά τα σπουδαία μεν, εφήμερα και γήινα δε. Πολύ ώριμη και συνειδητή η απόφασή του να αφήσει την ασφάλεια της Αιγύπτου και να προτιμήσει να μην ταυτίζεται με την εξουσία που καταπίεζε το λαό του. Δεν αρνήθηκε μόνο τους τίτλους αλλά άλλαξε τρόπο ζωής. Εντάχθηκε με τους σκλάβους ισραηλίτες, ως σκλάβος και ο ίδιος. Προτίμησε όμως τα μέλλοντα που υποσχόταν ο Θεός από τα παρόντα. Η πίστη όταν είναι βαθιά, σε κάνει να βλέπεις πέραν από το πρόσκαιρο. Αυτή η θυσία στην εποχή μας που κυριαρχούν υλιστικά πρότυπα, είναι τουλάχιστον πολύ δύσκολη, αν όχι αδιανόητη, για εμάς. Ας αναλογιστούμε λοιπόν, το πόσο μακριά απέχουμε από την ουράνια βασιλεία μιας και είμαστε εγκλωβισμένοι στην ύλη. Πέραν όμως της θυσίας και της θαυμαστής πίστης του Μωυσή, θα μπορούσαμε να δούμε στο πρόσωπο του, μία προτύπωση του Χριστού: Ο Κύριος «εκκένωσε» εκουσίως τον εαυτό του από τη θεότητα (δεν έπαψε να είναι Θεός, ούτε έχασε τις θεϊκές του ιδιότητες) και με την ενανθρώπησή του αποδέχτηκε την ταπείνωση, τον πόνο και τον θάνατο, όπως ο Μωυσής εκουσίως εγκατέλειψε τη βασιλική ιδιότητα. Και οι δύο το έκαναν προς χάριν σωτηρίας, ο μεν Μωυσής για τον Ισραήλ, ο Χριστός για όλη την ανθρωπότητα.    

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΜΝΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ ΥΜΝΟΥ (Α' ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ)

Θα ακούσουμε σήμερα σε ήχο δ' το παρακάτω τροπάριο της η' ωδής:

Μωσῆς κατενόησεν ἐν βάτῳ, τὸ μέγα μυστήριον τοῦ τόκου σου. Παῖδες προεικόνισαν, τοῦτο ἐμφανέστατα μέσον πυρὸς ἱστάμενοι, καὶ μὴ φλεγόμενοι, ἀκήρατε ἁγία Παρθένε· ὅθεν σε ὑμνοῦμεν, εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.

Ο Μωυσής κατάλαβε μέσα στη βάτο το μεγάλο μυστήριο της γέννησής σου. Οι Παίδες το προεικόνισαν με ολοφάνερο τρόπο, στεκόμενοι μέσα στη φωτιά και χωρίς να καίγονται, άφθορη αγία Παρθένε· γι’ αυτό σε υμνούμε στους αιώνες.

Ο ιερ. υμνογράφος και πάλι ανατρέχει στην Παλ. Διαθήκη σε δύο περιστατικά όπου προτυπώνεται η μυστήριο της κυήσεως της Θεοτόκου. Στο πρώτο ο Μωυσής είδε την βάτο να φλέγεται από τη φωτιά αλλά να μην καίγεται, στο δεύτερο οι τρεις παίδες στο καμίνι που τους έριξαν βρίσκονταν μέσα στη φωτιά ή οποία όμως δεν τους έκαιγε. Κατ' αυτόν τον τρόπο η Παναγία δέχτηκε μέσα της τη δύναμη της θείας χάριτος του Θεού, χωρίς όμως αυτή να της προξενέψει καμία βλάβη. Με την ένωση της θείας και της ανθρώπινης φύσεως, έμεινε ανέπαφη διατηρώντας την αφθορία και την παρθενία της. Αυτό είναι ένα ανερμήνευτο θαύμα, το οποίο οι πιστοί το υμνολογούν στην αιωνιότητα. 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΤΡΟΠΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΗ ΤΗΝ ΚΟΥΖΙΝΑ ΤΗΣ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ

Μπήκαμε στην περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής (ή Σαρακοστής για όσους βαριούνται να χαλάσουν σάλιο για να το πουν ολόκληρο!), όπου κάποιοι νηστεύουν και κάποιοι παριστάνουν ότι νηστεύουν μόνο το πρωινό της Καθαράς Δευτέρας... Για όσους επιδίδονται στο άθλημα της νηστείας, μερικές γαστρονομικές ιδέες σε συνοπτική διατύπωση, το παρακάτω απόκομμα από τον Καζαμία 2036 (εκδ. Λιναρδάτος). Για πιο αναλυτικά, ανοίχτε κανέναν τσελεμεντέ! Α, στη νηστεία περιλαμβάνεται και η ποσότητα. Γιατί άμα φας στην καθισιά σου 5 κιλά χταπόδι (που λέει ο λόγος), τότε αυτό δεν λέγεται νηστεία, αλλά υπερφαγία! Να τα λέμε κι αυτά...

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (22/2/2026) ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

ὁ ἐσθίων τὸν μὴ ἐσθίοντα μὴ ἐξουθενείτω, καὶ ὁ μὴ ἐσθίων τὸν ἐσθίοντα μὴ κρινέτω· ὁ Θεὸς γὰρ αὐτὸν προσελάβετο. (Ρωμ. 14, 3)

Αυτός που τρώει (όλα τα φαγητά) να μη περιφρονεί εκείνον που δεν τρώει· και αυτός που δεν τρώει να μη κατακρίνει εκείνον που τρώει· γιατί ο Θεός τον έχει δεχθεί.

Είναι το πλέον βασικό εργαλείο για την άσκηση η νηστεία. Μπορεί όμως να διχάσει τους πιστούς και να φέρει αντίθετα αποτελέσματα από τα επιδιωκόμενα; Δυστυχώς, ναι και σε αυτό εστιάζει ο απ. Παύλος. Όσοι νηστεύουν οφείλουν να γνωρίζουν ότι το κάνουν για να ενδυναμώσουν την αδύναμη θέλησή τους που ρέπει εύκολα προς την αμαρτία. Δεν το κάνουν για να κερδίσουν περισσότερη εύνοια από το Θεό. Η νηστεία από μόνη της δεν δίνει «πόντους» αγιότητας, ούτε προσφέρει κάτι στη σχέση μας με το Θεό. Οπότε δεν χρειάζεται ούτε επίδειξη, ούτε υπερβάλλων ζήλος. Όποιος μάλιστα το κάνει για να το κάνει, τυπολατρικά, τότε απέχει πόρρω από το πνεύμα της νηστείας και την κάνει ματαίως. Όσοι πάλι δεν νηστεύουν, προφανώς γιατί ο πνευματικός τους τους έχει δώσει την άδεια να τρώγουν τα πάντα, δεν σημαίνει ότι υπερέχουν από τους νηστεύοντες σε πίστη και ότι βρίσκονται πλησιέστερα στο Θεό. Ούτε σημαίνει ότι δεν θα χρειαστεί ποτέ τους να νηστέψουν στο μέλλον... 

Δυστυχώς οι μεν κατακρίνουν τους δε, και δημιουργείται μια αντιπαλότητα η οποία είναι ενάντια στο πνεύμα ενότητας της Εκκλησίας. Αφού είναι μέλη της Εκκλησίας, δεν πρέπει να κατακρίνει ο ένας τον άλλον για το αν νηστεύει ή όχι ή το κατά πόσο νηστεύει. Αυτό από μόνο του είναι αμάρτημα και δείχνει για τον νηστεύοντα που το πράττει ότι η νηστεία δεν τον έχει βοηθήσει, και για τον μη νηστέυοντα ότι χρειάζεται νηστεία! Κανείς τους δεν έχει δίκιο και κανείς τους δεν πρέπει να περιφρονεί ή να καταδικάζει τον άλλο ως ασεβή. Από τη στιγμή που ο Θεός μας έχει δεχτεί, κανείς να μην περιφρονεί κανέναν. Η ενότητα και η ειρήνη στα μέλη της Εκκλησίας προέχει από τις πνευματικές πρακτικές των μελών.    

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

«ΤΙΜΩΡΙΑ ΛΑΘΟΥΣ»

Ένα λαθάκι στον αριθμό τηλεφώνου δεν είναι τίποτα. Συνήθως, γιατί καμιά φορά προκαλεί... μεγάλα κακά! Όπως η γνωριμία που καταλήγει σε γάμο, όπως μας λέει το παρακάτω χιουμοριστικό ποιηματάκι από το Ρομάντσο Νο 888 (8/3/1960). Είναι κακό ο γάμος; Ενίοτε για τον φουκαρά που έκανε το λάθος στο τηλέφωνο μπορεί και να γίνει! Έτσι φαινόταν την εποχή που δημοσιεύτηκε το ποιηματάκι. Τουλάχιστον μας μένει το χιούμορ! 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (15/2/2026) ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

βρῶμα δὲ ἡμᾶς οὐ παρίστησι τῷ Θεῷ· οὔτε γὰρ ἐὰν φάγωμεν περισσεύωμεν, οὔτε ἐὰν μὴ φάγωμεν ὑστερούμεθα. (Α' Κορ. 8, 8)

Το φαγητό δεν μας φέρνει πιο κοντά στον Θεό· γιατί ούτε αν φάμε έχουμε κάποιο πλεονέκτημα, ούτε αν δεν φάμε υστερούμε σε κάτι.

Θα μπορούσε κανείς να πει πως ο απ. Παύλος με αυτή τη φράση, αποδομεί το ρόλο της νηστείας. Τι κι αν φάμε, τι κι αν δεν φάμε, είναι το ίδιο; Αντιθέτως, αποδομεί την υπερβολική σημασία που λαθεμένα δίνεται σ' αυτήν. Κι αυτό γιατί η νηστεία δεν είναι μια απλή διατροφική ακολουθία, ούτε από μόνη της προσφέρει κάτι στη σχέση μας με το Θεό. Είναι ένα εργαλείο άσκησης, το οποίο δεν το κάνουμε από μόνοι μας, αλλά πάντα καθ' υποδείξεως από τον ιερέα που μας εξομολογεί. Δυστυχώς, αυτή η άσκηση κατάντησε σε πολλούς ως μια τυπολατρική συνήθεια με τη λαθεμένη αντίληψη ότι είναι θεάρεστη. Δίνεται δηλαδή μεγάλη σημασία στον τρόπο και όχι στο αποτέλεσμα. Η πίστη προς το Θεό δεν μετριέται με το πόσο και τι θα φάμε, αλλά με το πόσο προσπαθούμε να απομακρυνθούμε από την αμαρτία. Η άσκηση της νηστείας αποσκοπεί στην ενδυνάμωση του πνεύματος εναντίον σε ότι μας καλλιεργεί πάθη, εν προκειμένῳ της λαιμαργίας. Και βέβαια η άσκηση δεν περιορίζεται μόνο στη διατροφή. Εντούτοις είτε από υπερβάλλοντα ζήλο, είτε από άγνοια εγκλωβίζονται πολλοί στην άσκηση του φαγητού. Και το χειρότερο δε, είναι ότι επιδεικνύουν αυτήν τους τη δραστηριότητα. Σε τι διαφέρουν από τους Ιουδαίους που τηρούσαν κατά γράμμα το νόμο (και όχι κατά πνεύμα); Σε τίποτα. Ούτε πόντους αγιότητας κερδίζουν από την αποχή των αρτήσιμων, ούτε ποινή αν τα τρώνε. Η νηστεία αν δεν πετυχαίνει να οδηγήσει στην ταπείνωση και την αγάπη, τότε είναι άνευ νοήματος... 

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ,  εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

«ΚΑΡΝΑΒΑΛΟΣ»

Περίοδο της αποκριάς διανύουμε, και κάποτε οι μασκαράδες και τα αποκριάτικα δρώμενα ήταν πολύ συχνά. Τώρα όλα αυτά έχουν αραιώσει και μας έχουν μείνει μόνο τα μασκαριλίκια τα οποία είναι στο DNA των νεοελλήνων. Από το Ρομάντσο Νο 886 (23/2/1960) οι παρακάτω χιουμοριστικοί στίχοι που αναφέρονται σε καρναβάλια μιας παλιότερης εποχής, γεμάτης διάθεσης και κεφιού, παρά τη φτώχια και το χαμηλό βιοτικό επίπεδο. Ευτυχώς τότε δεν είχαν κινητά και ίντερνετ και επιδίωκαν να ζουν εκτός οθόνης!   

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (8/2/2026) ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

φεύγετε τὴν πορνείαν. πᾶν ἁμάρτημα ὃ ἐὰν ποιήσῃ ἄνθρωπος ἐκτὸς τοῦ σώματός ἐστιν, ὁ δὲ πορνεύων εἰς τὸ ἴδιον σῶμα ἁμαρτάνει. (Α' Κορ. 6, 18)

Να αποφεύγετε την πορνεία. Κάθε άλλη αμαρτία που μπορεί να κάνει ο άνθρωπος είναι έξω από το σώμα· όποιος όμως πορνεύει, αμαρτάνει στο ίδιο του το σώμα.

Ο απ. Παύλος δεν μας λέει για την πορνεία να την πολεμήσουμε αλλά να την αποφύγουμε, να βρισκόμαστε μακριά από αυτήν και οτιδήποτε οδηγεί σ' αυτήν.  Δεν αρκούν η θέληση με τη λογική. Δεν είναι μόνο ένας εθισμός που κυριεύει το νου. Βεβηλώνει ανεπανόρθωτα και το σώμα. Αν οι αμαρτίες χρησιμοποιούν το σώμα κάνοντάς του κακό, η πορνεία το κάνει εργαλείο και χώρο αμαρτίας. Διασπά την ενότητα ψυχής - σώματος. Το σώμα που είναι ναός του Πνεύματος και προορισμένο να αναστηθεί, είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια βιολογική χρήση. Έχει μετοχή στη σωτηρία. Γι' αυτό και η Εκκλησία διδάσκει ότι η μετάνοια είναι πνευματική και σωματική. Η νηστεία και η εγκράτεια δεν γίνονται μόνο για το πνεύμα αλλά και για το σώμα. Γι' αυτό και ισχυρισμοί ότι το σώμα δεν έχει σημασία επειδή είναι υλικό και εφήμερο είναι εκ του πονηρού.

 

Η πορνεία επιπλέον κάνει κάτι ακόμη χειρότερο: αλλοιώνει την έννοια της αγάπης.  Η αγάπη δεν είναι μόνο συναίσθημα, έλξη και χρήση του άλλου για ικανοποίηση. Είναι προσωπική κοινωνία με αυτοπροσφορά και πίστη, λειτουργώντας ως κατ' εικόνας της σχέσης Χριστού και Εκκλησίας. Είναι τρόπος κοινωνίας προσώπων και όχι μόνο βιολογική λειτουργία. Αντιθέτως η πορνεία είναι ένωση σωμάτων αλλά όχι ζωής. Χωρίς δεσμεύσεις και αυτοπροσφορά. Εκπαιδεύει την καρδιά σε ένα κακέκτυπο αγάπης χωρίς πίστη, διάρκεια και θυσία. Το αποτέλεσμα είναι να μην μπορεί ο άνθρωπος να αγαπήσει αληθινά, οπότε και αλλοιώνεται αυτή του η ικανότητα. Στην εν Χριστῷ ζωή το σώμα δίνεται και δεν καταναλώνεται, στην πορνεία χρησιμοποιείται. Όταν λοιπόν ο απ. Παύλος λέει ότι αυτός που πορνεύει στρέφεται στο ίδιο του το σώμα, εννοεί ότι στρέφεται εναντίον του ίδιου του τρόπου με τον οποίο είναι φτιαγμένος να αγαπά.

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

«ΓΝΩΡΙΜΊΑ»

Όταν η ζωή γίνεται μονότονη, βαρετή μέσα στην επανάληψη, τότε είτε ψάχνουμε κάτι να αλλάξει την κατάσταση, είτε περιμένουμε κάτι να συμβεί από μόνο του. Δυστυχώς πολλές φορές δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα και άλλες φορές η τύχη έχει πάρει άδεια διαρκείας... Κι αν καμιά φορά συμβεί κάτι καλό, όπως να σου κάτσει το τζόκερ, τότε η διάθεση ανεβαίνει. Πόσο μάλλον όταν κάτσει κάτι περισσότερο από το τζόκερ, όπως μια γνωριμία με το πιθανό έτερον ήμισυ! Τότε... γίνεσαι ποιητής! Τουλάχιστον αυτό μου θύμισε το ποίημα του Αλέκου Μωραΐτη από το ημερολόγιο. Ειδάλλως, υπομονή... ποιος ξέρει, μπορεί η τύχη να επανέλθει.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (1/2/2026) ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

Ὡσαύτως δὲ καὶ τὸ Πνεῦμα συναντιλαμβάνεται ταῖς ἀσθενείαις ἡμῶν· τὸ γὰρ τί προσευξώμεθα καθὸ δεῖ οὐκ οἴδαμεν, ἀλλ’ αὐτὸ τὸ Πνεῦμα ὑπερεντυγχάνει ὑπὲρ ἡμῶν στεναγμοῖς ἀλαλήτοις. (Ρωμ. 8, 26)

Έτσι και το Πνεύμα έρχεται σε βοήθεια στις αδυναμίες μας· γιατί δεν ξέρουμε τι πρέπει να ζητήσουμε στην προσευχή μας όπως πρέπει· όμως το ίδιο το Πνεύμα μεσιτεύει για μας με στεναγμούς που δεν μπορούν να εκφραστούν με λόγια.

Η παρουσία και το έργο του Αγίου Πνεύματος, σε αυτό το στίχο μας παρουσιάζονται ιδιαιτέρως σε στιγμές αδυναμία μας. Όταν βρισκόμαστε στην προσευχή και δεν ξέρουμε τι να ζητήσουμε και πως να το ζητήσουμε, το Άγ. Πνεύμα μας συμπαραστέκεται. Δεν υποκαθιστά την προσευχή, ούτε μας μαθαίνει να προσευχόμαστε, αλλά επειδή εμείς δεν ξέρουμε ποιο είναι το θέλημα του Θεού αφενός και αφετέρου η προσευχή μας είναι συγκεχυμένη, συναισθηματικά φορτισμένη και ατελής, «ὑπερεντυγχάνει ὑπὲρ ἡμῶν» δηλαδή το Άγ. Πνεύμα προσεύχεται μέσα στον άνθρωπο. Η προσευχή γίνεται έργο του Πνεύματος, όχι απλή ανθρώπινη προσπάθεια. Και αυτό το κάνει όχι με λόγια, ούτε με γλωσσολαλιά ή ήχους ακουστούς. Το κάνει με «στεναγμοῖς ἀλαλήτοις»: δηλαδή με στεναγμούς που δεν εκφράζονται με λόγια. Αυτό που νιώθουμε αλλά δεν μπορούμε να το εκφράσουμε, το μεταφέρει στο Θεό. Από τη στεναχώρια έως τη λαχτάρα της καρδιά μας. Η προσευχή δεν είναι μια μοναχική προσπάθεια, αλλά επενεργεί το Άγ. Πνεὐμα ώστε να μην αποτυγχάνει η προσευχή από τα δάκρυα ή την αμηχανία. Όταν ο άνθρωπος στέκεται γυμνός απο λόγια ενώπιον του Θεού, τότε βιώνει μια κατάσταση ύπαρξης την οποία την υπερβαίνει διά του Αγ. Πνεύματος. Εδώ ο απ. Παύλος ουσιαστικώς μας εισάγει στην «καρδιακή προσευχή» η οποία δεν γίνεται από δύναμη αλλά από συντριβή. Εκεί που δεν παύουν τα λόγια, αδυνατίζει η σκέψη και η προσευχή γίνεται στεναγμός ως κραυγή της καρδιάς.  ¨Όταν δεν ξέρεις τι να να πεις στο Θεό, μιλά για σένα το Πνεύμα. Η βαθύτερη προσευχή γεννιέται όταν το Άγιο Πνεύμα βρίσκει χώρο μέσα σε μια ταπεινή καρδιά.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΤΙ ΡΟΛΟ ΠΑΙΖΟΥΝ ΟΙ ΤΡΙΧΕΣ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ!

Όταν ακούς τη λέξη «τρίχες», αν μη τι άλλο δεν δε παραπέμπει σε κάτι το αληθινό. Όταν όμως τις βλέπεις, τότε δεν σε έλκουν και ιδιαιτέρως... Πόσες και πόσοι δεν ξυρίζουν τα τριχωτά μέρη του σώματός τους, ε; Για καλλωπισμό προφανώς. Κι όμως, οι τρίχες παίζουν μεγάλο ρόλο, ειδικά στο... ζευγάρωμα γιατί, όπως διαβάζω στο παρακάτω απόκομμα από τον Καζαμία 2026 (εκδόσεις Σαλίβερος) συγκρατούν τις οσμές από τις φερομόνες! Μόνο που αυτό συμβαίνει σε όσους δεν πλένονται και σκυλοβρωμάνε από χιλιόμετρα μακριά! Με τη μπόχα άντε μετά να σου σηκωθεί... η ερωτική διάθεση! Πολλές τρίχες μας λεει τελικά μου φαίνεται...!   

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (25/1/2026) ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΕ' ΛΟΥΚΑ

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

ὃς οὐκ ἔχει καθ’ ἡμέραν ἀνάγκην, ὥσπερ οἱ ἀρχιερεῖς, πρότερον ὑπὲρ τῶν ἰδίων ἁμαρτιῶν θυσίας ἀναφέρειν, ἔπειτα τῶν τοῦ λαοῦ· τοῦτο γὰρ ἐποίησεν ἐφάπαξ, ἑαυτὸν ἀνενέγκας. (Εβρ. 7, 27)

Αυτός (ο Χριστός) δεν έχει ανάγκη, όπως οι αρχιερείς, να προσφέρει κάθε μέρα θυσίες, πρώτα για τις δικές του αμαρτίες και έπειτα για τις αμαρτίες του λαού· γιατί αυτό το έκανε μία φορά για πάντα, προσφέροντας τον ίδιο τον εαυτό του.

Σε τι διαφέρει ο Χριστός ως αρχιερέας με τους αρχιερείς του νόμου; Ίσως σ' εμάς να φαίνεται τόσο αυτονόητη η απάντηση, ωστόσο τότε ο απ. Παύλος έπρεπε να τονίσει τη διαφορά του αρχιερατικού αξιώματος του Κυρίου από αυτό των αρχιερέων του νόμου της Παλ. Διαθήκης. Πρώτα απ' όλα, ο Χριστός ως αναμάρτητος δεν έχει ανάγκη να προσφέρει θυσίες για τον εαυτό του. Ενανθρωπίστηκε μεν αλλά χωρίς να φέρει το προπατορικό αμάρτημα. Αντίθετα όλοι οι άνθρωποι, όπως και οι αρχιερείς τότε (και σήμερα βέβαια) αμαρτάνουν είτε ελάχιστα (αν ασκούνται πολύ) είτε βαρύτερα... με συνέπεια να χρειάζονταν να κάνουν θυσίες όχι μόνο για το λαό αλλά και για τον εαυτό τους. Ο Χριστός μία θυσία προσέφερε άπαξ και διά παντός. Πλήρως και μοναδικά. Χωρίς να υπάρξει περιοδική ανάγκη για να το επαναλάβει. Αυτή η θυσία ισχύει αιώνια και έφερε μόνιμες αλλαγές, όπως π.χ. οι ψυχές έπαψαν να εγκλωβίζονται στον Άδη και «κοιμούνται» έως την ημέρα της κρίσης, οι ζωντανοί απέκτησαν και πάλι τη δυνατότητα να μπουν στην ουράνια βασιλεία, κ.α. Το κυριότερο, ο Χριστός δεν θυσίασε ζώα, όπως οι αρχιερείς, αλλά την ύψιστη προσφορά που θα μπορούσε να γίνει: τον ίδιο του τον εαυτό. Τόση ήταν η απόσταση του ανθρώπου από το Θεό λόγῳ της αμαρτίας, που έδωσε τον εαυτό του «λύτρον αντί πολλών» (Μαρκ. 10, 45). Η ύψιστη θυσία έγινε από Εκείνον του οποίου πηγάζει το αξίωμα του αρχιερέως. Στην εν Χριστῷ εποχή, πλέον ο Κύριος είναι το πρότυπο του μεγίστου αρχιερέως που οφείλουν να ακολουθούν οι αρχιερείς,  οι οποίοι δεν επαναλαμβάνουν τη θυσία του Χριστού στη θεία λειτουργία, αλλά την παρουσιάζουν μυστικά και αληθινά, αναίμακτα μεν αλλά με μετουσίωση του άρτου και του οίνου σε σώμα και αίμα Κυρίου. 

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΗΣ ΜΑΜΑΣ: ΟΜΕΛΕΤΑ - ΓΛΥΚΙΣΜΑ ΜΕ ΜΗΛΑ

Όταν ακούς ομελέτα, το μυαλό στρέφεται κατευθείαν σε κάτι αλμυρό, σωστά; Ειδικά αν μέσα στην ομελέτα μπουν πικάντικα υλικά, όπως τυρί, αλλαντικά, κλπ, κλπ. Αλλά στο γλυκό δεν πάει με τίποτα! Ναι μεν τα αυγά χρησιμοποιούνται στη ζαχαροπλαστική, αλλά όχι ως ομελέτα. Όπως και να 'χει, από το Ρομάντσο Νο 882 (26/1/1960) η παρακάτω συνταγή η οποία μου εξάπτει την περιέργεια. Το ότι το αρθράκι γράφει την ομελέτα με δύο ττ και τη λέξη γλύκισμα με υ στο κυ μάλλον θα οφείλεται στο γνωστό δαίμονα του τυπογραφείου...

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (18/1/2026) ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ' ΛΟΥΚΑ

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

ἔχομεν θυσιαστήριον ἐξ οὗ φαγεῖν οὐκ ἔχουσιν ἐξουσίαν οἱ τῇ σκηνῇ λατρεύοντες·  (Εβρ. 13, 10)

Εμείς έχουμε θυσιαστήριο, από το οποίο δεν έχουν δικαίωμα να φάνε όσοι υπηρετούν τη σκηνή (του Νόμου).

Το θυσιαστήριο των χριστιανών είναι μόνο για τους χριστιανούς και όχι για τους Ιουδαίους που δεν πίστεψαν στον Χριστό και συνεχίζουν να υπηρετούν το νόμο της παλ. Διαθήκης. Ο απ. Παύλος διαχωρίζει το χριστιανικό θυσιαστήριο, το οποίο ουσιαστικά δεν είναι υλικό αλλά είναι ο ίδιος ο Χριστός με τη θυσία του, από αυτό της Παλ. Διαθήκης. Στην Παλ. Διαθήκη θυσίαζαν ζώα και έτρωγαν μόνο όσοι είχαν το δικαίωμα (στις περισσότερες φορές μόνο οι ιερείς και σε μόνο στη θυσία σωτηρίου / κοινωνίας και ο προσφέρων με την οικογένειά του). Εδώ το «φαγείν» σημαίνει μετοχή και κοινωνία, όχι απλά του φαγητού, και απευθύνεται μόνο σε όσους μετέχουν στη νέα διαθήκη έχουν κοινωνία με αυτή τη θυσία του Κυρίου. Ο νόμος δεν είναι πηγή σωτηρίας και τονίζεται ιδιαίτερα η υπεροχή της θυσίας του Χριστού έναντι των θυσιών της Παλ. Διαθήκης. Έμμεσα μας λέει ότι η Εκκλησία έχει δική της λατρεία, θεμελιωμένη στη θυσία του Κυρίου και η σωτηρία δεν προέρχεται από εξωτερικές τελετουργίες αλλά από τη ζωντανή κοινωνία με τον αναστάντα Κύριο. Ο νόμος πλέον ξεπεράστηκε και δεν εξομοιώνεται με τη  διδασκαλία του Χριστού. Συνεπώς όποιος τον υπηρετεί δεν μπορεί να ακολουθεί την Εκκλησία. 

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΕΝΑ ΑΝΤΙΟ ΣΤΟ ΧΡΗΣΤΟ ΠΟΛΙΤΗ...

Κι άλλη απώλεια με το νέο έτος. Αυτή τη φορά έφυγε (5/1/2026) ο «Γιάγκος Δράκος» της Λάμψης, δηλαδή ο Χρήστος Πολίτης. Βέβαια εκτός από αυτόν τον τηλεοπτικό του ρόλο, θα τον θυμόμαστε από τις ταινίες που είχε κάνει.  Παρά τον εργασιακό φόρτο που έχω, κατ' επιλογή βάζω 4 αποκόμματα από τα ξεκινήματά του.  
1. Βεντέτα Νο 290 (26/11/1970)

2. Βεντέτα Νο 291 (3/12/1970)

3. Βεντέτα Νο 337 (21/10/1971)

4. Βεντέτα Νο 380 (17/8/1972)

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (11/1/2026) ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

ὅτι ὁ Θεὸς ὁ εἰπὼν ἐκ σκότους φῶς λάμψαι, ὃς ἔλαμψεν ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν πρὸς φωτισμὸν τῆς γνώσεως τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ ἐν προσώπῳ Ἰησοῦ Χριστοῦ. (Β' Κορ. 4, 6)

Διότι ο Θεός, που είπε «από το σκοτάδι να λάμψει φως», είναι Αυτός που έλαμψε μέσα στις καρδιές μας, για να μας φωτίσει με τη γνώση της δόξας του Θεού, όπως αυτή φανερώνεται στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού.

Ο απ. Παύλος παραπέμπει στο Γεν. 1, 3 παραβάλλοντας το φυσικό φως με το πνευματικό φως. Το φυσικό φως διέλυσε το χάος, το πνευματικό φως το σκοτισμό από την αμαρτία. Έφτιαξε τον (υλικό) κόσμο υπό το φέγγος του φωτός, σώζει τον άνθρωπο υπό το φως που εκπέμπει ο Ιησούς Χριστός. Το φως του Κυρίου δεν είναι απλά μια γνώση ή μια διανοητική κατανόηση αλλά εσωτερικός φωτισμός της καρδιάς. Είναι θεία ενέργεια που καθιστά τον άνθρωπο ικανό να γνωρίσει το Θεό. Η «γνώση της δόξας του Θεού» είναι βιωματική και αποκαλυπτική. Ο Θεός δεν γίνεται μόνο γνωστός αλλά φανερώνεται στον άνθρωπο κάτι που τον ωθεί στο να μεταμορφωθεί. Αυτή η δόξα δεν γίνεται αφηρημένα αλλά συγκεκριμένα στο πρόσωπο του Χριστού. Σε προηγούμενο στίχο (4, 4) μας λέει ο Παύλος ότι ο Χριστός είναι εικόνα του Θεού, οπότε δι' Εκείνου βλέπουμε τον Πατέρα. (Ιω. 14, 9). Ωστόσο το φως που εκπέμπεται από τον Χριστό, δεν το βλέπουν όλοι. Δεν φωτίζονται εσωτερικά. Όσοι παρασύρονται από το διάβολο και τυφλώνονται εκουσίως από το σκοτάδι της αμαρτίας, αδυνατούν να αντιληφθούν τη δυνατότητα της σωτηρίας. Διότι αυτή παρουσιάζεται ως αποτέλεσμα της θείας ενέργειας φωτισμού και όχι μια απλής ηθικής βελτίωσης. Ο Χριστός είναι το σημείο της δόξας του Θεού δείχνοντας μας πως η πίστη δεν είναι ανθρώπινη ανακάλυψη αλλά θεία αποκάλυψη.  Ο φωτισμός της καρδιάς είναι πράξη του Θεού, όπως η δημιουργία του κόσμου και στο χέρι μας είναι να τον δεχτούμε.     

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ, εδώ, εδώ, και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΕΝΑ ΑΝΤΙΟ ΣΤΗΝ ΤΟΝΙΑ ΚΑΖΙΑΝΗ...

Δεν πρόλαβε να μπει το νέον έτος, (2026) και αρχίσανε οι θάνατοι... Θα μου πεις, ο θάνατος έρχεται χωρίς να κοιτά πρώτα το ημερολόγιο. Η γνωστή ηθοποιός Τόνια Καζιάνη έφυγε προχθές 5/1 πλήρης ημερών, και θα τη θυμόμαστε κυρίως από την ταινία «ο Μάγκας με το τρίκυκλο» και τις άλλες που γύρισε στη Φίνος Φιλμ. Λόγῳ φόρτου εργασίας, βάζω 4 αποκόμματα από τα πρώτα της βήματα. Καλό της ταξίδι...

1. Βεντέτα Νο 77 (28/10/1966)

2. Βεντέτα Νο 203 (27/3/1969)

3. Βεντέτα Νο 368 (25/5/1972)

4. Βεντέτα Νο 379 (10/8/1972)

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...