Ακούμε στην αυριανή περικοπή:
ὅτι ὁ Θεὸς ὁ εἰπὼν ἐκ σκότους φῶς λάμψαι, ὃς ἔλαμψεν ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν πρὸς φωτισμὸν τῆς γνώσεως τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ ἐν προσώπῳ Ἰησοῦ Χριστοῦ. (Β' Κορ. 4, 6)
Διότι ο Θεός, που είπε «από το σκοτάδι να λάμψει φως», είναι Αυτός που έλαμψε μέσα στις καρδιές μας, για να μας φωτίσει με τη γνώση της δόξας του Θεού, όπως αυτή φανερώνεται στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού.
Ο απ. Παύλος παραπέμπει στο Γεν. 1, 3 παραβάλλοντας το φυσικό φως με το πνευματικό φως. Το φυσικό φως διέλυσε το χάος, το πνευματικό φως το σκοτισμό από την αμαρτία. Έφτιαξε τον (υλικό) κόσμο υπό το φέγγος του φωτός, σώζει τον άνθρωπο υπό το φως που εκπέμπει ο Ιησούς Χριστός. Το φως του Κυρίου δεν είναι απλά μια γνώση ή μια διανοητική κατανόηση αλλά εσωτερικός φωτισμός της καρδιάς. Είναι θεία ενέργεια που καθιστά τον άνθρωπο ικανό να γνωρίσει το Θεό. Η «γνώση της δόξας του Θεού» είναι βιωματική και αποκαλυπτική. Ο Θεός δεν γίνεται μόνο γνωστός αλλά φανερώνεται στον άνθρωπο κάτι που τον ωθεί στο να μεταμορφωθεί. Αυτή η δόξα δεν γίνεται αφηρημένα αλλά συγκεκριμένα στο πρόσωπο του Χριστού. Σε προηγούμενο στίχο (4, 4) μας λέει ο Παύλος ότι ο Χριστός είναι εικόνα του Θεού, οπότε δι' Εκείνου βλέπουμε τον Πατέρα. (Ιω. 14, 9). Ωστόσο το φως που εκπέμπεται από τον Χριστό, δεν το βλέπουν όλοι. Δεν φωτίζονται εσωτερικά. Όσοι παρασύρονται από το διάβολο και τυφλώνονται εκουσίως από το σκοτάδι της αμαρτίας, αδυνατούν να αντιληφθούν τη δυνατότητα της σωτηρίας. Διότι αυτή παρουσιάζεται ως αποτέλεσμα της θείας ενέργειας φωτισμού και όχι μια απλής ηθικής βελτίωσης. Ο Χριστός είναι το σημείο της δόξας του Θεού δείχνοντας μας πως η πίστη δεν είναι ανθρώπινη ανακάλυψη αλλά θεία αποκάλυψη. Ο φωτισμός της καρδιάς είναι πράξη του Θεού, όπως η δημιουργία του κόσμου και στο χέρι μας είναι να τον δεχτούμε.
