Ακούμε στην αυριανή περικοπή:
ὁ ἐσθίων τὸν μὴ ἐσθίοντα μὴ ἐξουθενείτω, καὶ ὁ μὴ ἐσθίων τὸν ἐσθίοντα μὴ κρινέτω· ὁ Θεὸς γὰρ αὐτὸν προσελάβετο. (Ρωμ. 14, 3)
Αυτός που τρώει (όλα τα φαγητά) να μη περιφρονεί εκείνον που δεν τρώει· και αυτός που δεν τρώει να μη κατακρίνει εκείνον που τρώει· γιατί ο Θεός τον έχει δεχθεί.
Είναι το πλέον βασικό εργαλείο για την άσκηση η νηστεία. Μπορεί όμως να διχάσει τους πιστούς και να φέρει αντίθετα αποτελέσματα από τα επιδιωκόμενα; Δυστυχώς, ναι και σε αυτό εστιάζει ο απ. Παύλος. Όσοι νηστεύουν οφείλουν να γνωρίζουν ότι το κάνουν για να ενδυναμώσουν την αδύναμη θέλησή τους που ρέπει εύκολα προς την αμαρτία. Δεν το κάνουν για να κερδίσουν περισσότερη εύνοια από το Θεό. Η νηστεία από μόνη της δεν δίνει «πόντους» αγιότητας, ούτε προσφέρει κάτι στη σχέση μας με το Θεό. Οπότε δεν χρειάζεται ούτε επίδειξη, ούτε υπερβάλλων ζήλος. Όποιος μάλιστα το κάνει για να το κάνει, τυπολατρικά, τότε απέχει πόρρω από το πνεύμα της νηστείας και την κάνει ματαίως. Όσοι πάλι δεν νηστεύουν, προφανώς γιατί ο πνευματικός τους τους έχει δώσει την άδεια να τρώγουν τα πάντα, δεν σημαίνει ότι υπερέχουν από τους νηστεύοντες σε πίστη και ότι βρίσκονται πλησιέστερα στο Θεό. Ούτε σημαίνει ότι δεν θα χρειαστεί ποτέ τους να νηστέψουν στο μέλλον...
Δυστυχώς οι μεν κατακρίνουν τους δε, και δημιουργείται μια αντιπαλότητα η οποία είναι ενάντια στο πνεύμα ενότητας της Εκκλησίας. Αφού είναι μέλη της Εκκλησίας, δεν πρέπει να κατακρίνει ο ένας τον άλλον για το αν νηστεύει ή όχι ή το κατά πόσο νηστεύει. Αυτό από μόνο του είναι αμάρτημα και δείχνει για τον νηστεύοντα που το πράττει ότι η νηστεία δεν τον έχει βοηθήσει, και για τον μη νηστέυοντα ότι χρειάζεται νηστεία! Κανείς τους δεν έχει δίκιο και κανείς τους δεν πρέπει να περιφρονεί ή να καταδικάζει τον άλλο ως ασεβή. Από τη στιγμή που ο Θεός μας έχει δεχτεί, κανείς να μην περιφρονεί κανέναν. Η ενότητα και η ειρήνη στα μέλη της Εκκλησίας προέχει από τις πνευματικές πρακτικές των μελών.
