Ακούμε στην αυριανή περικοπή:
ἔχομεν θυσιαστήριον ἐξ οὗ φαγεῖν οὐκ ἔχουσιν ἐξουσίαν οἱ τῇ σκηνῇ λατρεύοντες· (Εβρ. 13, 10)
Εμείς έχουμε θυσιαστήριο, από το οποίο δεν έχουν δικαίωμα να φάνε όσοι υπηρετούν τη σκηνή (του Νόμου).
Το θυσιαστήριο των χριστιανών είναι μόνο για τους χριστιανούς και όχι για τους Ιουδαίους που δεν πίστεψαν στον Χριστό και συνεχίζουν να υπηρετούν το νόμο της παλ. Διαθήκης. Ο απ. Παύλος διαχωρίζει το χριστιανικό θυσιαστήριο, το οποίο ουσιαστικά δεν είναι υλικό αλλά είναι ο ίδιος ο Χριστός με τη θυσία του, από αυτό της Παλ. Διαθήκης. Στην Παλ. Διαθήκη θυσίαζαν ζώα και έτρωγαν μόνο όσοι είχαν το δικαίωμα (στις περισσότερες φορές μόνο οι ιερείς και σε μόνο στη θυσία σωτηρίου / κοινωνίας και ο προσφέρων με την οικογένειά του). Εδώ το «φαγείν» σημαίνει μετοχή και κοινωνία, όχι απλά του φαγητού, και απευθύνεται μόνο σε όσους μετέχουν στη νέα διαθήκη έχουν κοινωνία με αυτή τη θυσία του Κυρίου. Ο νόμος δεν είναι πηγή σωτηρίας και τονίζεται ιδιαίτερα η υπεροχή της θυσίας του Χριστού έναντι των θυσιών της Παλ. Διαθήκης. Έμμεσα μας λέει ότι η Εκκλησία έχει δική της λατρεία, θεμελιωμένη στη θυσία του Κυρίου και η σωτηρία δεν προέρχεται από εξωτερικές τελετουργίες αλλά από τη ζωντανή κοινωνία με τον αναστάντα Κύριο. Ο νόμος πλέον ξεπεράστηκε και δεν εξομοιώνεται με τη διδασκαλία του Χριστού. Συνεπώς όποιος τον υπηρετεί δεν μπορεί να ακολουθεί την Εκκλησία.
Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ.
