ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ (ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΤΗ ΕΝ ΤΩ ΟΡΘΡΩ)

Ακούμε σήμερα στη θ' ωδή μετά τον ειρμό, το παρακάτω τροπάριο σε ήχο β':

Δημιουργὸν ὁ Πατήρ, πρὸ τῶν αἰώνων σοφίαν, γεννᾷ ἀρχὴν ὁδῶν με εἰς ἔργα ἔκτισε, τὰ νῦν μυστικῶς τελούμενα· Λόγος γὰρ ἄκτιστος ὢν φύσει, τὰς φωνὰς οἰκειοῦμαι, οὗ νῦν προσείληφα.

Ο Πατήρ γεννά προαιωνίως τη δημιουργό Σοφία· με κατέστησε αιτία και βάση των έργων που τελούνται τώρα μυστικώς, διότι αν και είμαι ο Λόγος κατά την φύση μου άκτιστος, οικειοποιούμαι τις φωνές της ανθρώπινης φύσης την οποία προσέλαβα.

Στο δογματικό αυτό τροπάριο, ο ιερός υμνογράφος μας παρουσιάζει τον Κύριο να μιλά σε πρώτο πρόσωπο, απευθυνόμενος προφανώς στους μαθητές του στο τελευταίο τους δείπνο, το λεγόμενο Μυστικό. Εδώ αναφέρεται στη θεία Του φύση. Ο άναρχος Πατήρ, προ της δημιουργίας του χρόνου, γεννά αϊδίως (=αιώνια, παντοτινά) τη Σοφία, δηλαδή το Λόγο του. Δημιουργός και ο Λόγος, τα πάντα έγιναν δι' αυτού και δίχως Εκείνον ούτε ένα δεν έγινε (Ιω. 1, 3). Παράλληλα είναι και ο συντελεστής του σχεδίου το οποίο προαιωνίως ετοίμασε ο Θεός, για τη σωτηρία του ανθρώπου που έπεσε στην αμαρτία με αποτέλεσμα την απομάκρυνσή του από τον Παράδεισο. Αυτά για τον άνθρωπο είναι μυστηριώδη διότι υπερβαίνουν τη διανοητική του δυνατότητα και δεν μπορεί να τα κατανοήσει με τη λογική του. Συνεχίζοντας ο Λόγος, μας ότι παρότι είναι άκτιστος λόγῳ της άκτιστης θεϊκής φύσης Του, οικειοποιήθηκε την προπτωτική κτιστή ανθρώπινη φύση, την ενδύθηκε, και έγινε τέλειος άνθρωπος δίχως την αμαρτία. Η θεϊκή φύση ενώθηκε με την ανθρώπινη ασυγχήτως, ατρέπτως, αδιαιρέτως, αχωρίστως στο πρόσωπο Του. Οι δύο φύσεις αντιδίδουν φυσικά ιδιώματα η μία στην άλλη, αλλά ούτε διαχωρίζονται, ούτε συγχέονται, ούτε διαιρούνται, ούτε μετατρέπονται η μία στην άλλη. Επομένως ο ενσαρκωμένος Λόγος έχει δύο φύσεις και δύο θελήσεις ένεκα αυτών.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΜΕΓΑΛΗ ΤΡΙΤΗ (ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ ΕΝ ΤΩ ΟΡΘΡΩ)

Ακούμε σήμερα τον ειρμό της γ' Ωδής, μετά την ανάγνωση του ευαγγελίου, σε ήχο β':

Τῆς Πίστεως ἐν πέτρᾳ με στερεώσας, ἐπλάτυνας τὸ στόμα μου ἐπ' ἐχθρούς μου· εὐφράνθη γὰρ τὸ πνεῦμά μου ἐν τῷ ψάλλειν, οὐκ ἔστιν ἅγιος, ὡς ὁ Θεὸς ἡμῶν, καὶ οὐκ ἔστι δίκαιος, πλήν σου Κύριε.

Αφού με στερέωσες στην πέτρα της πίστεως, άνοιξες πλατιά το στόμα μου (για να μιλήσει) κατά των εχθρών μουτο πνεύμα μου ένιωσε χαρά με το να ψάλλει, «δεν υπάρχει άγιος όπως ο Θεός μας και δεν υπάρχει δίκαιος εκτός από σένα Κύριε».

Ο ιερός υμνογράφος, μας παραπέμπει στην ωδή της προφήτισσας Άννας (Α' Βασ. 2, 1) η οποία παρότι στείρα, γέννησε τον προφήτη Σαμουήλ, διά θαύματος από το Θεό. Στον καιρό της Παλ. Διαθήκης η γυναικεία στειρότητα ήταν μεγάλη ντροπή και κατάρα, που προκαλούσε το όνειδος στους «φαινομενικώς θεοσεβούμενους» της εποχής. Η Άννα προσέφυγε στο Θεό προσευχόμενη και βλέποντας την πίστη της, της ικανοποίησε το αίτημα. Εδώ λοιπόν μας εξαίρει ο ι. υμνογράφος τη δυνατή πίστη της γυναίκας. Την εμπιστοσύνη της στην πρόνοια και την αγάπη του Θεού. Την υπακοή της στο θέλημά του και την αταλάντευτη υπομονή της στη δύσκολη δοκιμασία. Δίχως να αμφισβητήσει Τον αμφισβητήσει, δίχως να τον αποδοκιμάσει νιώθοντας αδικημένη. Ο Θεός γνωρίζοντας τι έχουμε στο νου και στην καρδιά, την όπλιζε με θάρρος για να αντικρούει όσους την επέκριναν και την στιγμή που Εκείνος έκρινε κατάλληλη, της έδωσε αυτό που ζητούσε. Πως να μη νιώσει ευφροσύνη και χαρά και να μην ψάλλει για Τον ευχαριστήσει; Ευγνωμονούσα έψαλλε για την αγιότητα και την δικαιοσύνη του Θεού.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΥΤΕΡΑ (ΜΕΓ. ΤΡΙΤΗ ΕΝ ΤΩ ΟΡΘΡΩ)

Ακούμε σήμερα στον α' Κανόνα, Ωδή η' το παρακάτω τροπάριο σε β' ήχο :

Ἱκανούσθω, τὸ κοινωνικόν, ψυχῆς ἡμῶν ἔλαιον ἐν ἀγγείοις, ὅπως ἐπάθλων μὴ θέντες καιρὸν ἐμπορίας, ψάλλωμεν· Εὐλογεῖτε τὰ ἔργα, Κυρίου τὸν Κύριον.

Να έχουμε σε ικανή ποσότητα το κοινωνικό λάδι στα αγγεία (της ψυχής μας), για να μην κάνουμε τον καρό των βραβείων σε καιρό εμπορικής συναλλαγής, ψάλλοντας· Ευλογείτε τα έργα του Κυρίου, τον Κύριο.

Στην παραβολή των δέκα παρθένων (Ματθ. 25, 8-9) μας παραπέμπει το τροπάριο, όπου οι οκνηρές αναγκάστηκαν να τρέξουν να αγοράσουν λάδι και έχασαν την έλευση του νυμφίου. Ο ιερός υμνογράφος μας προτρέπει να έχουμε αρκετό το κοινωνικό μας λάδι. Εννοώντας τις αρετές τις οποίες δεν τις κρατάμε για τον εαυτό μας αλλά τις δαπανούμε προς τους άλλους ανιδιοτελώς. Μην μοιάσουμε στις μωρές παρθένες που αμέλησαν λόγῳ ραθυμίας να προμηθευτούν λάδι. Τα καλά έργα και οι αρετές για να τις έχουμε χρειάζεται να δουλέψουμε με τον εαυτό μας ασκούμενοι καθημερινά στο καλό. Η ραθυμία και η αμαρτία ελλοχεύουν παντού και μας παρασέρνουν στο να παραμελούμε επικίνδυνα την ψυχή μας. Δυστυχώς όμως ο καιρός είναι λίγος. Και αν δεν βρισκόμαστε σε πνευματική εγρήγορση δεν θα προλάβουμε να είμαστε έτοιμοι για την στιγμή που η παρουσία μας στη γη θα τελειώσει. Κι όταν θα έρθει η ώρα της κρίσεως τότε θα είναι αργά για όσους προτίμησαν την ευκολία και την άνεση που παρέχει διά της οκνηρίας η αμαρτία. Δεν θα μπορέσουμε να πάρουμε τότε αρετές από όσους θα έχουν και σαν τις μωρές παρθένες θα μείνουμε στο σκοτάδι οριστικώς μακριά από τη χαρά του Νύμφιου.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ (ΜΕΓ. ΔΕΥΤΕΡΑ ΕΝ ΤΩ ΟΡΘΡΩ)

Ακούμε σήμερα τον ειρμό της Α' Ωδής στον Κανόνα του Τριωδίου σε ήχο β':

Τῷ τὴν ἄβατον, κυμαινομένην θάλασσαν, θείῳ αὐτοῦ προστάγματι, ἀναξηράναντι, καὶ πεζεῦσαι δι' αὐτῆς, τὸν Ἰσραηλίτην λαὸν καθοδηγήσαντι, Κυρίῳ ᾄσωμεν· ἐνδόξως γὰρ δεδόξασται.

Στον Κύριο που με το θείο του πρόσταγμα έκανε την αδιάβατη και ταρασσόμενη από τα κύματα (Ερυθρά) θάλασσα, ξηρά και καθοδήγησε τον Ισραηλίτικο λαό να διελεύσει δι' αυτής πεζός ας απευθύνουμε ύμνους διότι με αυτό το ένδοξο θαύμα δοξάστηκε.

Ο ιερός υμνογράφος μας αναφέρει ένα γεγονός από την Παλ. Διαθήκη που προτυπώνει το πέρασμα του εκπεσόντος ανθρώπου από την αμαρτία, στην σωτηρία. Κάτι που πολλές φορές συναντάται στην εκκλησιαστική υμνογραφία. Η διέλευση της Ερυθράς θάλασσας από τους, διωκόμενους από τον Φαραώ, Ισραηλίτες. Όλα τα θαύματα γίνονται επειδή το θέλει ο Θεός και εν προκειμένῳ ο Κύριος άνοιξε τη θάλασσα διά του Μωυσή. Μία θάλασσα φουρτουνιασμένη όπου ήταν αδύνατον οι Ισραηλίτες από μόνοι τους να περάσουν. Ανάμεσα σε αυτήν και στις ορδές του Φαραώ που τους κατεδίωκε, εγκλωβίστηκαν και ήταν καταδικασμένοι στον αφανισμό. Όπως ακριβώς ο άνθρωπος που είναι δέσμιος της αμαρτίας. Αδύναμος και εξασθενημένος δεν μπορούσε να βρει διέξοδο και τρόπο να αποφύγει την απώλεια και το θάνατο. Μόνο ο Θεός θα μπορούσε να τον βγάλει από το τέλμα, και όπως στην περίπτωση των Ισραηλιτών, ο Κύριος ήρθε και σήκωσε στο σταυρό το βάρος της αμαρτίας ανοίγοντας και πάλι το δρόμο της μόνιμης πλέον σωτηρίας. Και βέβαια δεν παραλείπει ο ι. υμνογράφος να μας παρακινήσει να Τον υμνήσουμε, όπως έκαναν οι Ισραηλίτες μετά τη διέλευση της Ερυθράς θάλασσας (Εξ. 15, 1). Διότι τον δοξάζουμε για το θαυμαστό και ένδοξο τρόπο που μας πρόσφερε τη σωτηρία.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ (25/4/2021) ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

Ταῦτα δὲ οὐκ ἔγνωσαν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ τὸ πρῶτον, ἀλλ᾿ ὅτε ἐδοξάσθη ὁ Ἰησοῦς, τότε ἐμνήσθησαν ὅτι ταῦτα ἦν ἐπ᾿ αὐτῷ γεγραμμένα, καὶ ταῦτα ἐποίησαν αὐτῷ. (Ιω. 12, 16)

Αυτά στην αρχή δεν τα κατάλαβαν οι μαθητές του· όταν όμως ο Ιησούς ανυψώθηκε στη θεία δόξα, τότε τα θυμήθηκαν. Ότι είχε γράψει για Εκείνον η Γραφή, και αυτά του έκαναν.
Οι μαθητές δεν είχαν καταλάβει ότι η θριαμβευτική είσοδος στην Ιερουσαλήμ του Ιησού, πάνω σε ένα γαϊδουράκι είχε προφητευτεί από τον Ζαχαρία (στχ. 12, 15) και γενικώς δεν είχαν επίγνωση ότι μετείχαν σε γεγονότα που ανέφεραν οι προφητείες για το Μεσσία. Ο Ιωάννης μας τονίζει εδώ την άγνοια που είχαν δίχως να την στηλιτεύσει ή να τους κακολογήσει. Εξάλλου εκείνος μαζί με τον αδελφό του Ιάκωβο είχαν δείξει όχι μόνο άγνοια, αλλά και έπαρση στην ευαγγελική περικοπή που ακούσαμε την περασμένη εβδομάδα (εδώ). Μη λησμονούμε ότι οι μαθητές του Κυρίου ήταν (οι περισσότεροι) ψαράδες και ταπεινοί άνθρωποι και όχι ιδιαιτέρως γραμματισμένοι και νομομαθείς. Ακολούθησαν τον Ιησού διότι πίστευσαν σε Εκείνον και όχι επειδή είχαν προηγουμένως μελετήσει τις γραφές και είχαν σιγουρευτεί ότι στο πρόσωπό Του εκπληρώνονταν συγκεκριμένες Μεσσιανικές προφητείες. Το τι συνέβαινε λοιπόν, οι μαθητές το κατάλαβαν πολύ αργότερα, όταν ο Κύριος δοξάσθηκε με την ανάστασή και την ανάληψή Του και εκείνοι φωτίστηκαν από το Άγιο Πνεύμα. Τότε, δεν είχαν αντιληφθεί πλήρως ότι ο Ιησούς ως Μεσσίας θα ήταν βασιλιάς σε μια υπερβατική και ουράνια βασιλεία και περίμεναν κι εκείνοι να εμφανιστεί με πομπές και επίδειξη δύναμης, όπως έκαναν οι επί της γης βασιλείς. Συνεργούσαν στην πλήρωση των γραφών χωρίς να τις γνωρίζουν αλλά ούτε και θα μπορούσαν να τις ερμηνεύσουν αν τις γνώριζαν. Το ότι αργότερα κατάλαβαν το τι είχε συντελεστεί, δεν σημαίνει ότι ήσαν αφελείς, αλλά ότι ακολούθησαν την πίστη τους στο πρόσωπο του Κυρίου. Και πιστοί σε Εκείνον, ούτε που σκέφτηκαν κάποια αντίρρηση για την είσοδό του στην Ιερουσαλήμ.

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΠΑΣΧΑ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ, Ή... ΧΩΡΙΟ ΣΤΟ ΠΑΣΧΑ;

 

- Τι βλέπω alter ego, μαδάς μαργαρίτα;
- Ω, ναι!
- Μπα; Ηράσθης ανοιξιάτικα;
- Όχι βέβαια! Αλλά για να δω αν θα γίνει το φετινό Πάσχα στο χωριό!
- Ποιό χωριό ρε alter ego; Έχουμε σπίτι σε κανά χωριό και δεν το θυμάμαι;
- Δεν μιλάω για μας, ανόητε! Αλλά για τον εν γένει πληθυσμό του λεκανοπεδίου Αττικής!
- Σώπα! Και από πότε σε πιάσανε τοιαύται ανησυχίαι; Μήπως σε πείραξε κάτι που έφαγες;
- Κρυάδες! Δεν βλέπεις ειδήσεις στην τηλεόραση;
- Τσου!
- Δεν έχεις πάρει χαμπάρι έστω από το ίντερνετ ότι το μέγα ερώτημα των ημερών είναι το αν θα επιτρέψει η κυβέρνηση τη δυνατότητα να πάνε στα χωριά τους οι Αθηναίοι να γιορτάσουν το Πάσχα;
- Κάτι πήρε το μάτι μου, αλλά απ' τη στιγμή που δεν έχω σπίτι στην επαρχία, δεν ασχολούμαι. Εσύ προς τι το ενδιαφέρον;
- Μα είναι απλό. Αν πάνε στα χωριά τους, θα αδειάσει ο τόπος και θα έχουμε την ησυχία μας.
- Αααα... Πες μου έτσι να μπω στο νόημα!
- Εμ, να μπορέσουμε να κυκλοφορήσουμε στο δρόμο ή να πάμε σε καμιά πλατεία, χωρίς να φοβόμαστε αν θα μας κολλήσει ο κάθε περαστικός!
- Μπράβο μυαλό, alter ego! Και πως πάει το μάδημα της μαργαρίτας; Ποιο θα κερδίσει;
- Αυτό που θέλω εγώ!
- Χάζεψες; Πως θα γίνει αυτό;
- Απλό είναι. Μέτρησα πρώτα τα αντινοειδή της στεφάνης ώστε να ξέρω από που να αρχίσω! Για κορόιδο με πέρασες;
- Όπατις ρε alter ego! Τύφλα να 'χει ο Αϊνστάιν!
- Εμ, άργησες να αντιληφθείς τις διανοητικές μου ικανότητες...
- Για στάκα ρε... Αϊνστάιν της συμφοράς! Άμα γυρίσουν από το χωριό τους, όσοι πάνε, δεν θα μας φέρουν πάλι τα μικρόβιά τους; Άσε που μπορεί να κολλήσουν εκεί στο χωριό...
- Αν και δεν το είχα σκεφτεί αυτό, ας έρθουν με όσα μικρόβια θέλουν! Τουλάχιστον θα λέμε πως κάναμε Πάσχα ήσυχο και ήρεμο... κάτι είναι κι αυτό! Εξάλλου κοντά είναι το καλοκαίρι, θα ξαναφύγουν για διακοπές και θα ξαναησυχάσουμε!
- Ανατρίχιασα! Κανονικά θα έπρεπε να μαδάς τη μαργαρίτα για το αντίστροφο.
- Ποιό αντίστροφο;
- Αντί για Πάσχα στο χωριό, να γίνει το χωριό στο Πάσχα!
- Τι είναι πάλι αυτό; Μήπως ζαλίστηκες από τη νηστεία; Να καλέσω κανένα γιατρό;
- Alter ego, κόψε τις σάχλες και δες το προφανές. Αντί να πάνε στο χωριό για Πάσχα, και ενδεχομένως να κολλήσουν τους εκεί συγγενείς και φίλους, ή να κολλήσουν από αυτούς, να κάτσουν σπίτι και να κάνουν ότι θα έκαναν στο χωριό!
- Τι δηλαδή; Που θα βρουν χώρο να σουβλήσουν το αρνί;
- Στην ταράτσα ή στην αυλή!
- Κι αν μένουν σε πολυκατοικία;
- Ας ψήσουν με βάρδιες. Άλλοι στην ταράτσα και άλλοι στην πιλοτή!
- Και τους συγγενείς από το χωριό;
- Θα τους βλέπουν μέσω skype!
- Δε μου λες, αν εγώ είμαι Αϊνστάιν της συμφοράς, εσύ ξέρεις τι είσαι;
- Ασφαλώς και ξέρω, alter ego! Αλλά είπα σήμερα να σε συναγωνιστώ!
- Σε τι να με συναγωνιστείς;
- Στις κοτσάνες! Εκεί που πραγματικά είσαι σαν τον Ολυμπιακό!
- Τι εννοείς σαν τον Ολυμπιακό;
- Πρωταθλητής! Και καλό σου Πάσχα!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΜΙΑ ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΒΥΡΩΝΑ...

Σαν σήμερα στις 19/4/1924, Δευτέρα του Πάσχα εκείνης της χρονιάς, έφυγε από τη ζωή στο Μεσσολόγγι ένας σπουδαίος άγγλος φιλέλληνας που προσέφερε πολλά στην επανάσταση του 1821 και δεν πρόλαβε να τη δει την Ελλάδα ελεύθερη. Αναφέρομαι στον ποιητή λόδρο Βύρωνα, ή George Gordon, 6ο βαρώνο του Bayron. Αντί πολλών σχολίων, θα παραθέσω δύο αποσπάσματα που βρήκα από ποιήματά του, γιατί κακά τα ψέμματα, στο σχολείο τον μαθαίνουμε κυρίως για τη δράση του στην επανάσταση και όχι για την αξιόλογη ποιητική του προσφορά. Το πρώτο προέρχεται από την «Προφητεία του Δάντη» (1821) και το δεύτερο από έργο «Δον Ζουάν» (1819-1824 ημιτελές).

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ (18/4/2021) ΚΥΡΙΑΚΗ Ε' ΝΗΣΤΕΙΩΝ (ΟΣΙΑΣ ΜΑΡΙΑΣ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΙΑΣ)

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

καὶ ἀκούσαντες οἱ δέκα ἤρξαντο ἀγανακτεῖν περὶ Ἰακώβου καὶ Ἰωάννου. (Μαρκ. 10, 41)

Όταν τ’ άκουσαν αυτά οι υπόλοιποι δέκα μαθητές, άρχισαν ν’ αγανακτούν με τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη.
Ένα επεισόδιο που για μοναδική φορά, συνέβη μεταξύ των μαθητών ενώπιον του Ιησού, και δυστυχώς δεν έχει λάβει την προβολή που θα έπρεπε. Τι προηγήθηκε της αγανάκτησης των δέκα μαθητών εναντίον του Ιακώβου και του Ιωάννου; Προηγουμένως λοιπόν, οι υιοί του Ζεβεδαίου είχαν ζητήσει, προφανώς εγωιστικά, από τον Κύριο, να καθίσουν δεξιά και αριστερά Του όταν θα εγκαταστήσει την ένδοξη βασιλεία Του. Και παρότι ο Ιησούς τους αποθάρρυνε ρωτώντας τους αν μπορούν να πιουν το ποτήριο του μαρτυρίου και να βαπτισθούν το βάπτισμα του αίματος όπως θα έκανε Εκείνος, αυτοί με θράσος απάντησαν καταφατικά. Όπως είδαμε στις ευαγγελικές περικοπές των δύο προηγούμενων Κυριακών (εδώ και εδώ), οι μαθητές δεν ήταν ακόμη έτοιμοι για την μετά Χριστόν εποχή και βρίσκονταν υπό δοκιμή, κάνοντας και οι ίδιοι πνευματικό αγώνα. Δυστυχώς, δεν είχαν αποβάλλει τον κοσμικό τρόπο σκέψης και δύο εξ αυτών ζήτησαν τιμές και δόξες χωρίς ούτε να τις δικαιούντο, αλλά ούτε να είχαν καταλάβει ότι για να τις αποκτήσουν, έπρεπε να ασκηθούν πρώτα στην ταπεινότητα και στο μαρτύριο του αίματος.

Αν στην περικοπή προεξέχουν σε οίηση οι υιοί του Ζεβεδαίου, δυστυχώς και οι υπόλοιποι δέκα δεν υπολείπονταν στη ματαιοδοξία. Αντί να πλησιάσουν τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη για να τους συνετίσουν, αντί να παρακαλέσουν τον Κύριο να συγχωρέσει το ατόπημα των πλανεμένων μαθητών, αγανάκτησαν! Θίχτηκε ο εγωισμός τους διότι τέτοιες φιλοδοξίες είχαν και οι ίδιοι για τον εαυτό τους! Τόσο καιρό μαζί με τον Ιησού, αντί να πάρουν μαθήματα ταπεινοφροσύνης και αγάπης προς τους αδελφούς τους, σκέφτονταν τη θέση που θα είχαν στην βασιλεία του Κυρίου. Να λοιπόν γιατί ο Κύριος δεν τους επέτρεψε να κάνουν σημαντικά θαύματα όπως να εκβάλουν τα δαιμόνια και τους προέτρεπε σε προσευχή και νηστεία (Μαρκ. 9, 29). Έβλεπε πως στην καρδιά τους ελλόχευε η αλαζονεία και η εγωπάθεια. Και αυτό το γεγονός δεν το σιώπησε ο απόστολος Πέτρος στον ακόλουθό του, ευαγγελιστή Μάρκο (Κύρια πηγή του Μάρκου ήταν ο απόστολος Πέτρος). Ακόμη και οι μαθητές έδειξαν σημάδια αλαζονείας πριν δουν τον Κύριο ανεστημένο. Και εκείνοι ήταν άνθρωποι με αδυναμίες και δεν ήταν εύκολο το να αποβάλουν το κοσμικό φρόνημα. Γι' αυτό και η Εκκλησία μας το υπενθυμίζει αυτό το γεγονός στην περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Για να επιμείνουμε περισσότερο στην άσκηση. Για να μη νομίσουμε ότι μόνο με την αποχή των αρτύσιμων τροφών θα καταφέρουμε να γίνουμε καλύτεροι χριστιανοί. Τον εγωισμό που ακόμη και οι μαθητές έδειξαν, πρέπει να τιθασεύσουμε. Την αγανάκτηση για τιμές και αξιώματα ας αφήσουμε κατά μέρους, γιατί μόνο τους ταπεινούς θα επιβραβεύσει ο Κύριος...  

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...