Ακούμε στην αυριανή περικοπή:
Ζηνᾶν τὸν νομικὸν καὶ Ἀπολλὼ σπουδαίως πρόπεμψον, ἵνα μηδὲν αὐτοῖς λείπῃ. (Τιτ. 3, 13)
Τον Ζηνᾶ, τον νομικό, και τον Απολλώ να τους προπέμψεις με επιμέλεια, ώστε να μην τους λείπει τίποτε.
Αυτονόητη η προτροπή του απ. Παύλου στον Τίτο. Να φροντίσει για τον Ζηνά και τον Απολλώ, ώστε να μπορέσουν να συνεχίσουν απρόσκοπτα το ταξίδι τους. Για τον Ζηνά δεν γνωρίζουμε κάτι, παρά το ότι ήταν γνώστης του νόμου, είτε ειδικός στη μωσαϊκή νομοθεσία είτε νομικός με την ευρύτερη επαγγελματική έννοια. Ο Απολλώ ήταν ο χριστιανός κήρυκας που αναφέρεται και στις Πράξεις των Αποστόλων 18, 24-28 και στην Α΄ προς Κορινθίους. Σε έναν έμπειρο μαθητή όπως ο Τίτος, χρειάζονταν αυτή η υπόδειξη; Μήπως υπονοεί ο Παύλος ότι ο Τίτος θα αμελούσε τους δύο προαναφερθέντες; Ή μήπως υπονοεί ότι δεν θα του έκοβε να πράξει τα υποδειχθέντα; Κατ' αρχάς, μια διευκρίνηση: Οι επιστολές δεν είναι αφηρημένες θεολογικές πραγματείες· περιέχουν πραγματικές οδηγίες για καθημερινές υποθέσεις. Ορισμένες από αυτές μπορεί να φαίνονται αυτονόητες σε εμάς, επειδή δεν γνωρίζουμε τις συγκεκριμένες περιστάσεις στις οποίες γράφτηκαν. Εν προκειμένῳ δεν υπάρχει στο χωρίο καμία ένδειξη ότι ο Τίτος είχε παραλείψει ή αμελήσει κάτι. Συνεπώς, δεν δικαιούμαστε να εννοήσουμε την εντολή ως επίπληξη. Η διάδοση του Ευαγγελίου δεν απαιτεί μόνο διδασκαλία και κήρυγμα, αλλά και έμπρακτη φροντίδα για εκείνους που εργάζονται γι' αυτό. Ο Παύλος εδώ δείχνει το ιδιαίτερο ενδιαφέρον του και ίσως κάποια ανησυχία, στο να εξασφαλιστεί η ομαλή αναχώρηση και η επαρκής υποστήριξη του Ζηνά και του Απολλώ. Ειδικά με την φράση ἵνα μηδὲν αὐτοῖς λείπῃ (ώστε να μη στερηθούν τίποτε από όσα χρειάζονται) δεν ενδιαφέρεται απλώς να ξεκινήσουν οι δύο άνδρες το ταξίδι τους, αλλά να έχουν όλα τα απαραίτητα για να το πραγματοποιήσουν. Μη ξεχνάμε ότι συντόνιζε το αποστολικό έργο και η υποστήριξη των συνεργατών του Ευαγγελίου αποτελούσε για τον ίδιο συγκεκριμένη υποχρέωση, την οποία ήθελε να διασφαλίσει.
