ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ ΟΠΩΣ ΤΑ ΦΙΔΙΑ; ΚΙ ΟΜΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ...

Εντέλει, παρότι στις σελίδες περί επιστήμης των ειδησεογραφικών ιστοτόπων κυριαρχούν ειδήσεις περί του κορωνοϊού, που και που βγαίνουν στο φως πολύ ενδιαφέρουσες έρευνες, οι οποίες όπως έχω ξαναγράψει, θα έπρεπε να γίνονταν στην χώρα μας. Από το e-daily.gr (εδώ) προέρχεται η παραπάνω τρομακτική ομολογουμένως είδηση. Υπό τις κατάλληλες περιβαντολλογικές συνθήκες λοιπόν, οι άνθρωποι θα μπορούσαν να παράγουν δηλητήριο από το στόμα όπως μερικά φίδια! Για φαντάσου... Λες και δεν γίνεται! Στην Ελλάδα, ουκ ολίγοι και ολίγες, παράγεται τόσο δηλητήριο στο στόμα που το χρησιμοποιούν για σάλιο! Και εννοείται το εκσφεδονίζουν σε κάθε κουβέντα που θα πουν! Δεν είναι τυχαίος ο χαρακτηρισμός «φαρμακόγλωσσα», που μόνο στο ελληνικόν λεξικόν απαντάται...

Γιατί αρκετούς, ἐν Ἑλλάδι, τους χαρακτηρίζουμε ως φίδια; Και δη ως φίδια κολοβά; Προφανώς διότι εδώ αναπτύσσονται οι κατάλληλες συνθήκες για να παράγουν φαρμάκι στο στόμα τους! Γίνεται πουθενά αλλού; Προφανώς όχι! Να δεις φερ' ειπείν μια αμερικάνικη ταινία και να πει κάποιος τον άλλον, τον κακό, you are snake stump (έτσι μεταφράζει το google τη λέξη «κολοβό»)! Εγώ προς ώρας δεν έχω δει και ακούσει κάτι τέτοιο... Να λοιπόν που εδώ θα μπορούσε αυτή η γενετική δυνατότητα παραγωγής δηλητηρίου να πραγματοποιηθεί, σε όσους ακόμη δεν έχει πραγματοποιηθεί γιατί παραμένουν ακόμη αφελείς. Και μην ξεχνάμε ότι έχουμε εξοπλιστεί γλωσσικώς με τας κατάλληλας εκφράσεις τας οποίας δεν θα αναφέρω λόγῳ χώρου.

Βέβαια, θα υπάρξει μια δυσκολία προσαρμογής. Για φαντάσου εκεί που βάζεις μια γουλιά στο στόμα σου καφέ να αναμειχθεί με δηλητήριο και να το πιεις. Μετά θα ξεφουρνιστεί η κλασσική φράση «τι καφές είναι αυτός που μου 'φτιαξες; Σκέτο φαρμάκι»! Μάλλον αιτία για συζυγικά καυγαδάκια θα είναι η όλη ιστορία. Για να μην επεκταθώ σε τροφές και γλυκά! Το χειρότερο είναι, τι θα συμβεί άμα κανείς δαγκώσει τη γλώσσα του. Θα δηλητηριαστεί; Αυτό δυστυχώς δεν το προέβλεψαν οι επιστήμονες. Κρίμα γιατί δεν θα ήταν κακό να βγάζαμε δηλητήριο. Σε περίπτωση ατιμπαραθέσεως μετά ελληνίδος πεθεράς θα ήταν χρήσιμο για... άμυνα! Δεν έχουμε λοιπόν παρά να περιμένουμε για την τυπική αυτή μετάλλαξη μας, γιατί κυριολεκτικώς αυτό όχι μόνο το έχουμε καταφέρει, αλλά το έχουμε εξελίξει και είμαστε εξπέρ! Τι, εσύ που διαβάζεις αυτές τις αράδες, «δεν έχει στάξει ποτέ ο στόμας σου φαρμάκι;» Ε, ή είσαι επικίνδυνα αφελής (οπότε τράβα σε ψυχίατρο) ή δεν είσαι Ἕλλην/-ίδα!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

«ΜΠΡΟΣ ΤΑ ΚΑΛΛΗ Τ' ΕΙΝ' Ο ΠΟΝΟΣ»

Μετά την επέτειο των 200 ετών από την επανάσταση του 1821, η σημερινή ανάρτηση έχει σχέση με κάτι που προήλθε από την περίοδο που ακολούθησε την επανάσταση και την ανεξαρτησία της χώρας μας. Από το ΡΟΜΑΝΤΣΟ Νο 1308 (26/3/1968) μαθαίνουμε πως η γνωστή φράση «μπρος τα κάλλη, τ' ειν' ο πόνος» προέρχεται από την περίοδο της βασιλείας του Όθωνος. Ειδικά για τα κάλλη, ο πόνος πάει περίπατο όπως πολύ καλά γνωρίζουν οι γυναίκες που έχουν ψώνιο με την εξωτερική τους εμφάνιση! Και όσοι εκ των αντρών βεβαίως πάσχουν από το αυτό κουσούριον!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ (28/3/2021) ΚΥΡΙΑΚΗ Β' ΝΗΣΤΕΙΩΝ (ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ)

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

ἦσαν δέ τινες τῶν γραμματέων ἐκεῖ καθήμενοι καὶ διαλογιζόμενοι ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν· τί οὗτος οὕτω λαλεῖ βλασφημίας; τίς δύναται ἀφιέναι ἁμαρτίας εἰ μὴ εἷς ὁ Θεός; (Μαρκ. 2, 6-7)

Κάθονταν όμως εκεί μερικοί γραμματείς και συλλογίζονταν μέσα τους:
Γιατί αυτός εκστομίζει τέτοιες βλασφημίες; Ποιός μπορεί να συγχωρεί αμαρτίες, παρά μόνον ένας, ο Θεός;
Σίγουρα, το τι συλλογάται σιωπηρώς κανείς, παραμένει κρυφό. Εδώ όμως, γίνονται φανεροί σ' εμάς οι λογισμοί των γραμματέων καθόσον έβλεπαν τον Ιησού να δίνει άφεση αμαρτιών στον παραλυτικό πριν τον θεραπεύσει με θαυματουργικό τρόπο. Προφανώς θα ήταν έκδηλη η εχθρική στάση τους προς αυτά που έλεγε ο Κύριος. Με τα όσα είχαν διαβάσει στην Παλ. Διαθήκη, πράγματι μόνον ο Θεός είχε τη δυνατότητα να συγχωρεί αμαρτίες. [Στον βιβλίο του προφ. Ησαΐα (43, 25) αναφέρεται επί λέξει: ἐγώ εἰμι, ἐγώ εἰμι ὁ ἐξαλείφων τὰς ἀνομίας σου ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ τὰς ἁμαρτίας σου καὶ οὐ μὴ μνησθήσομαι.εγώ είμαι, εγώ είμαι εκείνος που τις ανομίες σου εξαλείφω και δε φυλάω στη μνήμη μου τις αμαρτίες σου.] Συνεπώς λοιπόν, αφού ο Ιησούς συγχωρούσε κι αυτός, ή θα ήταν βλάσφημος ή θα ήταν Θεός οπότε και θα ήταν ο Μεσσίας! Αλλά στο μυαλό τους μόνο η πρώτη εκδοχή θα έπρεπε να ισχύει. Ο Ιησούς δεν έμοιαζε με το Μεσσία όπως τον περίμεναν, αν όντως τον περίμεναν!

Εκεί δεν βρίσκονταν για να διαπιστώσουν ή να ερευνήσουν τη μεσσιανική ιδιότητα του Κυρίου, αλλά για να του προσάψουν την οποιαδήποτε κατηγορία. Δεν τους πέρασε καθόλου απ' το μυαλό η υποψία μήπως έλεγε την αλήθεια ή έστω πριν να βγάλουν συμπεράσματα, να Τον αφήσουν να ολοκληρώσει την ομιλία και οτιδήποτε είχε προγραμματίσει να πράξει εκεί ο Ιησούς και μετά να του προσάψουν ότι κατηγορία θέλουν. Παραμόνευαν σε κάθε λέξη και πράξη για να βρουν ψεγάδια. Δεν πήγαν για ν' ακούσουν και να γνωρίσουν όπως οι άλλοι, αλλά για να εναντιωθούν μόλις θα έβρισκαν ευκαιρία. Αυτή τη στάση δυστυχώς δεν τη έχουν μόνο οι γραμματείς, αλλά και όλοι όσοι εχθρεύονται τον χριστιανισμό. Την έχουμε κι εμείς όταν δεν μας πηγαίνουν καλά τα πράγματα και κατηγορούμε τον Θεό γι' αυτό. Οι περίεργοι ή κακοί λογισμοί είναι κάτι που οφείλουμε να περιορίσουμε δραστικά, κατά την περίοδο της νηστείας που διανύουμε. Δεν μένουν δυστυχώς κρυφοί από τον Κύριο και σίγουρα δεν μας οδηγούν σε κανένα καλό. Μη λησμονούμε ότι δεν χρειάστηκε καν να μιλήσουν οι γραμματείς και ο Ιησούς έσπευσε να τους απαντήσει καταλλήλως (στχ. 8). Ας είναι για εμάς παράδειγμα προς αποφυγήν...  

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΜΝΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ ΥΜΝΟΥ (Β' ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ)

Θα ακούσουμε σήμερα σε ήχο δ' το επόμενο τροπάριο της δ' ωδής μετά τον ειρμό:

Ἐν φωναῖς ᾀσμάτων πίστει, σοὶ βοῶμεν Πανύμνητε, Χαῖρε πῖον ὄρος, καὶ τετυρωμένον ἐν Πνεύματι, χαῖρε λυχνία καὶ στάμνε, Μάννα φέρουσα, τὸ γλυκαῖνον, τὰ τῶν εὐσεβῶν αἰσθητήρια.

Με δυνατά άσματα εκ πίστεως, σου φωνάζουμε Πανύμνητε, χαίρε εσύ που είσαι μεγάλο και εύφορο (πλούσιο) όρος διά της χάρητος του Αγίου Πνεύματος, χαίρε λυχνία και στάμνα που φέρεις μέσα σου το μάννα, που γλυκαίνει τα πνευματικά αισθητήρια των ευσεβών.

Γνώριμη στην υμνολογία, η παρομοίωση της Παναγίας με όρος. Όρος μεγάλο και στερεό, γεμάτο με πυκνό και παρθένο δάσος (πῖον). Η φράση στο τροπάριο είναι παρμένη από τον ψαλμό 67, 16. Σ' αυτήν την εικόνα προτυπώνεται η Θεοτόκος, για το πόσο μεγάλη είναι η συμβολή της στο σχέδιο του Θεού, και για την παρθενία της. Οι προτυπώσεις συνεχίζονται με τις προσφωνήσεις, λυχνία και στάμνα. Την παρομοιάζει ο ιερός υμνογράφος με την επτάφωτη λυχνία, στην Παλ. Διαθήκη, όπου ήταν χρυσή και βρίσκονταν στη σκηνή του Μαρτυρίου. Για τους χριστιανούς δεν είναι απλώς μία λύχνος για να φωτίζει τη νύχτα, αλλά είναι το φως του Θεού, δηλαδή ο Ιησούς Χριστός που λάμπει ως ήλιος της δικαιοσύνης και μεταδίδει το φως και τη ζέση της θείας Του χάριτος. Τέλος παρομοιάζεται με στάμνα η Παναγία, τη γνωστή στάμνα στην οποία κατ' εντολή του Θεού φύλασσαν οι Ισραηλίτες το μάννα (Εξ. 16, 33) με το οποίο τους έτρεφε ο Θεός κατά την περιπλάνησή τους στην έρημο. Ως στάμνα η Παναγία φύλαξε μέσα της το νέο μάννα, το Λόγο του Θεού, που έφερε την πνευματική τροφή όχι να ταΐσει το σώμα, αλλά την ταλαιπωρημένη από την αμαρτία ανθρώπινη ψυχή, και να την οδηγήσει στην ουράνια βασιλεία. Όπως το μάννα ήταν ευχάριστο και γευστικό, το νέο μάννα (ο Κύριος) γίνεται αισθητό ως γλυκό και ηδύ στα πνευματικά αισθητήρια των πιστών.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

«ΤΟΥ ΚΛΕΦΤΗ ΤΟ ΚΙΒΟΥΡΙ»

200 χρόνια λοιπόν από την επανάσταση. Πως περνάνε τα χρόνια... Ευτυχώς μόνο τα χρόνια περνάνε. Η μνήμη παραμένει ζωντανή και η ιστορία δεν ξαναγράφεται. Αν και πολλοί (ξένοι και ημεδαποί, τσιράκια των ξένων) θα το ήθελαν διακαώς! Όπως και να 'χει, ένεκα της ημέρας, βρήκα στο Ανθολόγιο το παρακάτω δημοτικό ποίημα, σχετικό με την επανάσταση του 1821. Ναι, στο Ανθολόγιο που το διδάχτηκε η γενιά μου στην ΣΤ' του Δημοτικού, εκδόσεως 1979. Με το πολυτονικό ακόμη. «Τοῦ κλέφτη το κιβούρι» λοιπόν, όπου στο ποίημα ο καπετάν Δήμος (αγνώστου επωνύμου) στα τελευταία του, δίνει εντολές στα παλικάρια του για το πως θα τον ξεπροβοδίσουν για το αιώνιο ταξίδι και πως θα του φτιάξουν το κιβούρι (= τάφος). Αντιμετωπίζει το θάνατο χωρίς κλάψες και αδιαμαρτύρητα. Δίνοντας το παράδειγμα για το πως πεθαίνουν οι γενναίοι. Από τέτοιο φρόνημα έχουμε μια έλλειψη σήμερα...

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΗΣ ΜΑΜΑΣ: «ΣΠΑΓΕΤΤΟ ΧΩΡΙΑΤΙΚΟ (Ιταλική συνταγή)»

Το σύνηθες εύκολο φαγητό, μετά τα τηγανητά αυγά, τι είναι; Όχι βέβαια τα σουβλάκια που παραγγέλνεις τηλεφωνικώς, αλλά η μακαρονάδα. Εν προκειμένῳ ωστόσο, η παρακάτω συνταγή από το ΡΟΜΑΝΤΣΟ Νο 890 (22/3/1960) δεν είναι κι από τις πιο εύκολες. Εντούτοις το αποτέλεσμα είναι νόστιμο και... θερμιδοπάροχο! Μια συνταγή για όποιον έχασε κιλά στις περιόδους εγκλεισμού, και καίγεται πως να τα... ανακτήσει! Η σημείωσις στο τέλος εξάλλου είναι ενδεικτική. Την βάζω ένεκα ότι δημοσιεύτηκε σαν σήμερα πριν από ακριβώς 61 χρόνια.   

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ (21/3/2021) ΚΥΡΙΑΚΗ Α' ΝΗΣΤΕΙΩΝ (ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ)

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

λέγει αὐτῷ Ναθαναήλ· πόθεν με γινώσκεις; ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῷ· πρὸ τοῦ σε Φίλιππον φωνῆσαι, ὄντα ὑπὸ τὴν συκῆν εἶδόν σε. (Ιω. 1, 49)

Λέει σε αυτόν (Ιησού) ο Ναθαναήλ, «Από πού με ξέρεις;». Κι ο Ιησούς του απάντησε, «Προτού σου πει ο Φίλιππος να έρθεις, σε είδα που ήσουν κάτω απ’ τη συκιά».
«Από που με ξέρεις;» ρωτάει ο Ναθαναήλ τον Ιησού. Μια λογική απορία για κάποιον που δεν γνώριζε το Μεσσία, ούτε είχε φανταστεί ότι θα τον γνωρίσει, τουλάχιστον όχι κατ' αυτόν τον τρόπο. Μια απορία που συνάμα υπονοεί και μια άλλη, «από που κι ως που, εμένα;». Γιατί να τον ξέρει; Δεν είναι κάποιος επιφανής για να τον γνωρίζει Εκείνος για τον οποίο με τόσο ενθουσιασμό του μίλησε προηγουμένως ο Φίλιππος. Ενώπιον του Μεσσία, αντί να κομπάσει για κάτι περί του εαυτού του έδειξε, εμμέσως, ταπεινότητα. Ασφαλώς, δεν είχε πρόθεση να αμφισβητήσει την ιδιότητα του Ιησού να γνωρίζει πράγματα που εμείς ως άνθρωποι αδυνατούμε να γνωρίζουμε. Σαν να του είπε λοιπόν, δεν είμαι κάποιος σημαντικός για να με ξέρεις. Απάντησε με τον τρόπο του στον χαρακτηρισμό που του έδωσε ο Κύριος στον προηγούμενο στίχο (48) λέγοντας ότι ο Ναθαναήλ ήταν Ισραηλίτης δίχως δόλο.

Ο Κύριος απάντησε στο Ναθαναήλ ότι τον είχε δει πριν ακόμα τον συναντήσει ο Φίλιππος, ενώ ήταν μόνος του στον ίσκιο μιας συκιάς. Ναι, ο Ιησούς τον είχε εντοπίσει όταν ήταν μόνος του, πριν πληροφορηθεί για τον Μεσσία. Ίσως να είχε αποτραβηχτεί για να σκεφτεί ή για να προσευχηθεί. Σ' εκείνη την «μοναχική» στιγμή, ο Κύριος με τον τρόπο του ήταν παρών. Είδε τον άνθρωπο που θα του γνώριζε ο Φίλιππος. Και ως Θεός, είδε τι άνθρωπος ήταν. Τίποτα για τον Κύριο δεν είναι τυχαίο. Προγνώριζε ποιόν θα του σύστηνε ο Φίλιππος και απλά έκανε φανερή αυτήν του την ιδιότητα. Όχι για να προκαλέσει τον γενικότερο εντυπωσιασμό, αλλά για να προσελκύσει τον ενδιαφέρον του Ναθαναήλ, ως μια ελάχιστη απόδειξη ότι βρήκε αυτόν που έψαχνε. Ας θυμόμαστε ότι το σιωπηλό παρών Του, το δίνει σε όλους και είναι δίπλα μας ακόμα κι αν δεν τον αισθανόμαστε. Ακόμα και την ελάχιστη απόδειξη της ύπαρξης του μας δίνει, κι ας μην είναι αυτό που του ζητάμε. Ας βάλουμε λοιπόν στόχο, με τη νηστεία της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, να ομοιάσουμε στην αγαθότητα με το Ναθαναήλ. 

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΜΝΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ ΥΜΝΟΥ (Α' ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ)

Στη Δ' Ωδή ακούμε σήμερα τον ειρμό σε ήχο δ':

Ὁ καθήμενος ἐν δόξῃ ἐπὶ θρόνου Θεότητος, ἐν νεφέλῃ κούφῃ, ἦλθεν Ἰησοῦς ὁ ὑπέρθεος, τῇ ἀκηράτῳ παλάμῃ, καὶ διέσωσε, τοὺς κραυγάζοντας· Δόξα Χριστέ, τῇ δυνάμει σου.

Αυτός που κάθεται στην Τριαδική δόξα της θεότητας, ήλθε μέσα σε ελαφρύ σύννεφο, ο Ιησούς ο υπέρθεος, ο οποίος με τη δύναμη της αμόλυντης παλάμης Του έσωσε (από την αμαρτία) αυτούς που κραυγάζουν, δόξα Χριστέ, στην θεία σου δύναμη.

Ο Χριστός, ως υπόσταση και πρόσωπο, μετέχει της θείας δόξας η οποία απορρέει από την θεία ουσία, που είναι κοινή και στα τρία πρόσωπα του τριαδικού Θεού. Ερχόμενος στη γη, δεν συνέβη καμία αλλαγή σε αυτό. Ωστόσο στα ανθρώπινα μάτια, η θεία δόξα δεν ήταν άμεσα ορατή αλλά κρατήθηκε κρυφή, και καλύφθηκε από την ταπεινότητα της φτωχής και λιτής ζωής. Το μυστήριο της κένωσης του Λόγου κατά την περίοδο της ενανθρώπησης είχε σκοπό και αυτό. Ήρθε στη γη μέσω του ελαφρού σύννεφου της Παναγίας. Νεφέλη κούφη όπως μας λέει παραστατικά ο ιερός υμνογράφος. Ελαφρά λοιπόν γιατί ήταν ταπεινή και δεν την βάρυνε η φθορά της αμαρτίας. Και παρότι ήρθε ως άσημος και ταπεινός, με την καθαρή και αμόλυντη παλάμη του συνέτριψε την φθορά της αμαρτίας σώζοντας αυτούς που τον πιστεύουν και κραυγάζουν το όνομα του, δοξάζοντας και ανυμνώντας Τον.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...