«ΓΙΑΤΙ ΕΣΒΗΣΕ ΤΟ ΛΥΧΝΑΡΙ;»

Το παρακάτω ποίημα του Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ ομολογώ είναι αφοπλιστικό. Μέσα από τρία «γιατί», βάζει σε σκέψεις το κατά πόσο οι αγαθές προθέσεις δεν φέρνουν τα επιθυμητά αποτελέσματα. Μιας και οι προθέσεις, δεν είναι εν τέλει τόσο «αγαθές» όσο μας φαίνονται... Μάθαμε να βλέπουμε τα πάντα με τα γυαλιά του εγωισμού και μετά μένουμε με να αναρωτιόμαστε «γιατί;»!  Φοβόμαστε να τα βγάλουμε και οι «αγαθές» προθέσεις μας, μας οδηγούν σε ατραπούς και αδιέξοδα...
(Το ποίημα το αλίευσα από ένα παλιό ημερολόγιο και ήταν άτιτλο)

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

«ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟΙ ΟΙΣΤΡΟΙ»

Πέρασε η επέτειος του 1821 με την παρέλαση να είναι στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος. Όπως και να το κάνουμε, ο στρατός με τα νέα οπλικά μας συστήματα και το υψηλό φρόνημα που έχει, μας τονώνει την αίσθηση της ασφάλειας έναντι των επεκτατικών ορέξεων των τουρκαλάδων. Βέβαια, κι εμείς οφείλουμε να «οπλιστούμε» πνευματικώς, διαβάζοντας την ιστορία μας, αν μη τι άλλο, για να ξέρουμε τι ακριβώς έγινε στην επανάσταση του 1821 και κυρίως... ποιοί έλαβαν μέρος! Το παρακάτω χιουμοριστικό αρθράκι από το Ρομάντσο Νο 890 (22/3/1960) αναφέρεται στο τι παθαίνει κανείς όταν εμφορείται μεν από... πατριωτικό οίστρο, αλλά στις γνώσεις... γίνεται ένας αχταρμάς! 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (27/3/2022) ΚΥΡΙΑΚΗ Γ' ΝΗΣΤΕΙΩΝ (ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ)

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

καὶ διὰ ταύτην ὀφείλει, καθὼς περὶ τοῦ λαοῦ, οὕτω καὶ περὶ ἑαυτοῦ προσφέρειν ὑπὲρ ἁμαρτιῶν. (Εβρ. 5, 3)

Εξαιτίας της είναι υποχρεωμένος να προσφέρει, όπως για το λαό, έτσι και για τον εαυτό του, θυσίες για τη συγχώρηση των αμαρτιών.
Τονίζει ο απ. Παύλος εδώ, κάτι το αυτονόητο. Ότι ο αρχιερέας εξαιτίας της ανθρώπινης αδυναμίας που έχει ως άνθρωπος, οφείλει να προσφέρει θυσίες και για τη συγχώρηση των δικών του αμαρτιών, όχι μόνο του λαού. Ο αρχιερεύς πρωτίστως είναι άνθρωπος. Με αρετές βεβαίως και ασφαλώς με δυνατό πνευματικό αγώνα που αποδίδει καρπούς. Γι' αυτό προφανώς εκλέχθηκε για να φέρει το αρχιερατικό αξίωμα, το οποίο έχει μεγάλες ευθύνες έναντι του ποιμνίου του. Ωστόσο, δεν παύει να έχει αδυναμίες, πάθη και να κάνει λάθη. Ουδείς αναμάρτητος άλλωστε. Το γεγονός λοιπόν ότι είναι αρχιερέας, ούτε τον κάνει αυτομάτως «άγιο», ούτε τον διαχωρίζει από το ποίμνιο ως μη αναμάρτητο! Όπως όλοι μας, έτσι κι εκείνος θα κριθεί για τα πεπραγμένα του και οφείλει να συνεχίζει αδιαλείπτως τον πνευματικό του αγώνα. Πολύ περισσότερο και πολύ πιο έντονα διότι αποτελεί πρότυπο για τους πιστούς και τους επηρεάζει με το προσωπικό του παράδειγμα. Δυστυχώς, τα εκκλησιαστικά αξιώματα μπορούν να παρασύρουν αυτούς που τα απέκτησαν στην οίηση και στην αλαζονεία νομίζοντας ότι θα έχουν επιεικέστερη μεταχείριση για τα αμαρτήματά τους από τον Κύριο. Επίσης εύκολα πλανώνται και υπερβαίνουν τα πνευματικά όρια της αρχιερωσύνης και ορέγονται κοσμική εξουσία... Ο απ. Παύλος λοιπόν, υπενθυμίζει ότι και ο αρχιερέας αμαρτάνει, οπότε οφείλει να κάνει θυσίες και για τον εαυτό του. Κυρίως επ' ουδενί να χαλαρώσει τον πνευματικό του αγώνα. Το αρχιερατικό αξίωμα είναι θέση πολύ μεγάλης ευθύνης και όχι αυτοσκοπός για κάποιον που θέλει να κάνει «καριέρα» στην Εκκλησία!  

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΜΝΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ ΥΜΝΟΥ (Γ' ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ)

Θα ακούσουμε σήμερα σε ήχο δ' το παρακάτω τροπάριο της ε' ωδής:

Ὁδὸν ἡ κυήσασα, ζωῆς χαῖρε Πανάμωμε, ἡ κατακλυσμοῦ τῆς ἁμαρτίας, σώσασα κόσμον, χαῖρε Θεόνυμφε, ἄκουσμα καὶ λάλημα φρικτόν, χαῖρε ἐνδιαίτημα, τοῦ Δεσπότου τῆς κτίσεως.

Χαίρε Πανάμωμε που κυοφόρησες την οδό που οδηγεί στη ζωή, και έσωσες τον κόσμο από τον κατακλυσμό της αμαρτίας. Χαίρε Θεόνυμφε που είσαι λάληλα και άκουσμα που προκαλεί δέος, χαίρε κατοικία του Δεσπότη της κτίσεως.

Ο Χριστός είναι η οδός, η αλήθεια και η ζωή (Ιω. 14, 6). Κανείς δεν μπορεί να απολαύσει την αιώνια ζωή παρά μόνο μέσῳ Εκείνου. Έτσι, η Παναγία γεννώντας την οδό προς τη σωτηρία, έγινε η κιβωτός που μας σώζει από τον κατακλυσμό της αμαρτίας. Όπως ο Θεός έσωσε το Νώε στην κιβωτό, πνίγοντας με κατακλυσμό τις σάρκες της αμαρτίας (Γεν. 6, 12-13), με τη νέα κιβωτό, την Θεοτόκο, έσωσε το ανθρώπινο γένος από τον πνιγμό της φθοράς και του πνευματικού θανάτου. Χαιρετίζουμε τη θεόνυμφη κόρη γιατί είναι φρικτό λάλημα στους πιστούς. Δηλαδή, σκορπίζει δέος γιατί είναι η κατοικία του δεσπότη της κτίσεως. Σε αυτήν κατοίκησε ο Υιός όχι μόνο με τη χάρη του, αλλά με την πληρότητα της φύσης, της υπόστασης και της θείας του ενέργειας. Αυτό το μυστήριο μπορεί να μην μπορεί να το κατανοήσει η λογική μας, αλλά το λατρεύουμε και μας ευφραίνει ψυχικά. 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

«ΑΦΟΒΟΣ Σ' ΟΛΑ»

Η επέτειος της επαναστάσεως του 1821, όπως και να το κάνουμε μας γεμίζει υπερηφάνεια μιας και απελευθερώθηκαν οι πρόγονοί μας από τους Τούρκους, οι οποίοι μέχρι και σήμερα δεν μπορούν να το χωνέψουν και εποφθαλμιούν την κυριαρχία μας... Αυτό που έχουμε να πάρουμε από τους γενναίους ήρωες του '21, ασφαλώς είναι το φρόνημα και το παράδειγμά τους. Διαβάζοντας το Ανθολόγιο του 1979 (το οποίο διδάχθηκα στην Στ' τάξη του δημοτικού) στάθηκα στο παρακάτω απόσπασμα, το οποίο αναφέρεται στον ναύαρχο Ανδρέα Μιαούλη. Όχι μόνο δεν φοβόταν τα τούρκικα καράβια, αλλά μήτε τη θαλασσοταραχή! Από αρχαιοτάτων χρόνων οι Έλληνες είχαν στο πετσί τους τη ναυτοσύνη, και ο Μιαούλης απλά αποδείκνυε την ένδοξη καταγωγή του...

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

«ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΥΓΙΕΙΝΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΠΡΕΠΕΙ...»

Υποτίθεται ότι μπαίνουμε στην άνοιξη, αλλά το κρύο δεν λέει να μας αφήσει προς ώρας. Έτσι για να μας κάνει να ξοδεύουμε παραπάνω λεφτά για τη θέρμανση, μιας και ακρίβυνε το ρεύμα... Το παρακάτω αρθράκι από τη Βεντέτα Νο 202 (20/3/1969) μιλάει για κάποιους βασικούς κανόνες υγιεινής, που έχουν να κάνουν με τον αερισμό κυρίως του σπιτιού. Άντε να αερίσεις το σπίτι όταν κάνει κρύο... Και μόνο που θα μπει μέσα η παγωμάρα, κάνει τον αερισμό όχι και τόσο δελεαστική κίνηση! Έλα που όμως είναι αναγκαία... Κρίμα να μην υπάρχουν οδηγίες για να αερίζονται και τα μυαλά εκτός από τα σπίτια, αλλά αυτό είναι θέμα για κάποια άλλη στιγμή.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (20/3/2022) ΚΥΡΙΑΚΗ Β' ΝΗΣΤΕΙΩΝ (ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΠΑΛΑΜΑ)

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

καὶ σὺ κατ᾿ ἀρχάς, Κύριε, τὴν γῆν ἐθεμελίωσας, καὶ ἔργα τῶν χειρῶν σού εἰσιν οἱ οὐρανοί· (Εβρ. 1, 10)

Εσύ, Κύριε, αρχικά στερέωσες τη γη κι έργο δικό των χειρών σου είναι οι ουρανοί.
Ο απ. Παύλος εξαίροντας την υπεροχή του Υιού, μας υπενθυμίζει στίχους από τον 101 ψαλμό, εν προκειμένῳ τον στίχο 26. Στην αρχή της δημιουργίας ο Υιός ως πρόσωπο της Αγίας Τριάδος έφτιαξε τη γη και τους ουρανούς. Ότι δηλαδή υλικό βλέπουμε, προέρχεται από την ενεργητική δύναμη του Κυρίου. Μπορεί κανένα άλλο ον, πλην του Θεού, να δημιουργήσει την ύλη εκ του μηδενός, και να φτιάξει πλανήτες; Ασφαλώς και όχι. Αυτή είναι φυσική δυνατότητα για τον Κύριο, υπερφυσική για τα πλάσματά του. Εμείς δεν έχουμε παρά μόνο να θαυμάσουμε τα δημιουργήματα και να αναλογιστούμε το πόσο πολύ υπολοιπόμαστε από το δημιουργό μας. Να θυμόμαστε πάντοτε το πόσο ανίσχυροι και μικροί είμαστε ενώπιόν Του, και να μην υψώνουμε την αλαζονεία μας και τον εγωισμό μας! Ο Κύριος, ανώτερος των αγγέλων, είναι ο απόλυτα δυνατός και με σοφία δημιούργησε τον κόσμο. Τίποτα δεν προϋπήρχε και τίποτα δεν φτιάχτηκε από μόνο του. Το μόνο που οφείλουμε να του προσφέρουμε είναι η ταπεινότητα και η ευγνωμοσύνη που μας έκανε διαχειριστές σ' αυτήν πλάση. Μην λοιπόν λησμονούμε το τι δύναται ο Θεός και ας προτρέχουμε σ' Εκείνον, που είναι το μόνο γερό στήριγμα, η μόνη προφύλαξη, σε ότι μας παρασέρνει, μας καταπονεί και μας οδηγεί μακριά από τον δρόμο που οδηγεί στην ουράνια βασιλεία Του.

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΜΝΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ ΥΜΝΟΥ (Β' ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ)

Θα ακούσουμε σήμερα σε ήχο δ' τον ειρμό της ε' ωδής:

Ἐξέστη τὰ σύμπαντα, ἐπὶ τῇ θείᾳ δόξῃ σου· σὺ γάρ, ἀπειρόγαμε Παρθένε, ἔσχες ἐν μήτρᾳ, τὸν ἐπὶ πάντων Θεόν, καὶ τέτοκας ἄχρονον Υἱόν, πᾶσι τοῖς ὑμνοῦσί σε, σωτηρίαν βραβεύοντα.

Όλος ο κόσμος εξεπλάγη με τη θεία δόξη σου, διότι εσύ απειρόγαμε Παρθένε αξιώθηκες να δεχτείς στη μήτρα σου το Θεό που εξουσιάζει όλα τα κτίσματα, και έχεις γεννήσει τον Άχρονο Υιό του Πατρός, ο οποίος χαρίζει τη σωτηρία σαν βραβείο σ' όσους σε ανυμνούν.

Όλος ο κόσμος, δηλαδή τα σύμπαντα κατά τον ιερό υμνογράφο, πέφτει σε έκσταση. Καταπλήσεται όταν βλέπει κάτι που δεν μπορεί να το εξηγήσει με τη λογική του και πόσο μάλλον όταν αυτό υπερβαίνει τους φυσικούς νόμους όπως το θαύμα της γεννήσεως του Υιού από την Παρθένο. Ήταν άξια να συλλάβει και να γεννήσει χωρίς να λειτουργήσουν σ' αυτήν οι νόμοι της φυσικής συλλήψεως και της κυήσεως. Και επιπλέον, το ότι μπόρεσε να χωρέσει μέσα της, ο αχώρητος και ακατέσχετος Θεός, ο οποίος εξουσιάζει τα πάντα και βρίσκεται έξω από τα χρονικά όρια. Όσοι εγκλωβίζονται στη λογική τους και μένουν μόνο σ' αυτήν, αυτά δεν μπορούν ούτε να τα αντιληφθούν ούτε φυσικά να τα δεχτούν. Αντίθετα όσοι πιστεύουν στο θαύμα του Θεού και αποδέχονται με ταπείνωση αυτά που αδυνατεί να δεχτεί η ανθρώπινη διάνοια, δοξάζουν την Παναγία και θα λάβουν από τον Υιό της το βραβείο της σωτηρίας.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...