ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΜΝΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ ΥΜΝΟΥ (ΑΚΑΘΙΣΤΟΣ ΥΜΝΟΣ)

Θα ακούσουμε σήμερα σε ήχο δ' το εξής τροπάριο της δ' ωδής μετά τον ειρμό:

Νομοθέτην ἡ τεκοῦσα, ἀληθῶς χαῖρε Δέσποινα, τὸν τὰς ἀνομίας, πάντων δωρεὰν ἐξαλείφοντα, ἀκατανόητον βάθος, ὕψος ἄρρητον, ἀπειρόγαμε, δι' ἧς ἡμεῖς ἐθεώθημεν.

Χαίρε Δέσποινα που γεννησες αληθώς το Νομοθέτη, ο οποίος εξαλείφει χωρίς αντάλαγμα τις ανομίες (μας). Χαίρε απειρόγαμε που είσαι βάθος ακατανόητο και ύψος ανέκφραστο και που έγινες αιτία της δικής μας θέωσης.

Ο μέγας νομοθέτης είναι ο Θεός, του οποίου ο νόμος διέπει όλα τα δημιουργήματά του. Ο νόμος εκφράζει το άγιο θέλημά του, διέπει και κυβερνά την πλάση, ρυθμίζει και συνέχει τα όλα τα όντα. Η παρακοή του ανθρώπου τον έκανε παραβάτη του νόμου, και η αποβολή του από την παραδείσια κατάσταση ήταν η τιμωρία του. Αυτή όμως η τιμωρία δεν ήταν παντοτινή και ο ιερός υμνογράφος χαιρετίζει την Θεοτόκο που γέννησε τον Νομοθέτη, ο οποίος θα επαναφέρει τον άνθρωπο και πάλι στην εντός του θείου νόμου κατάσταση. Δίχως αντάλλαγμα, αλλά από αγάπη προς το δημιούργημά του. Βέβαια ο άνθρωπος αδύναμος και εξασθενημένος από την αμαρτία, όδευε προς αφανισμό, μη δυνάμενος από μόνος να επανέλθει. Ο Χριστός σήκωσε το βάρος της ανθρώπινης ενοχής με το σταυρικό του πάθος και έδωσε την άφεση στα αμαρτήματα που βάραιναν τα πλάσματά του. Πλέον ο άνθρωπος απέκτησε εκ νέου την ελευθερία να επιλέξει την ουράνια βασιλεία αντί της θανατηφόρας αμαρτίας. Αυτό το μυστήριο υπερβαίνει τα φυσικά μέτρα και γι' αυτό κατά τον ι. υμνογράφο, είναι βαθύ και υψηλό που δεν μπορεί να ειπωθεί με ανθρώπινα λόγια. Είναι ανεξιχνίαστο και ανερμήνευτο. Πίσω από το μυστήριο βρίσκεται με πλήρη ταπεινότητα η παρθένος Μαρία προσφέροντας στην ανθρωπότητα με την εκ Θεού γέννα της, τον ενανθρωπήσαντα Λόγο ως δωρεά της δόξας και του κλέους της.     

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

«ΜΙΑ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΩΝ ΒΗΣΙΓΟΤΘΩΝ»

Κοιτώντας τον ιστότοπο Σαν σήμερα, είδα πως 12/4 εν έτει 1204 έγινε η πρώτη άλωση της Κωνσταντινουπόλεως από τους σταυροφόρους. Κάτι που δεν το πολυθυμόμαστε από την ιστορία. Έτσι, η σημερινή ανάρτηση θα μας ταξιδέψει στους βυζαντινούς χρόνους μέσα από ένα άρθρο που βρήκα στο ΡΟΜΑΝΤΣΟ Νο 1307 (19/5/68) το οποίο αναφέρεται στην Ειρήνη, κόρη του αυτοκράτορα Θεοδοσίου του Μεγάλου και μετέπειτα γυναίκα του Ατόλφ βασιλιά των Βησιγότθων. Κάποτε τα περιοδικά έβαζαν ενδιαφέροντα θέματα και δεν ασχολούνταν πλήρως με σαχλαμάρες όπως τα σημερινά...

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ (11/4/2021) ΚΥΡΙΑΚΗ Δ' ΝΗΣΤΕΙΩΝ (ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΗΣ ΚΛΙΜΑΚΟΣ)

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

...καὶ εἶπον τοῖς μαθηταῖς σου ἵνα αὐτὸ ἐκβάλωσι, καὶ οὐκ ἴσχυσαν. (Μαρκ. 9, 18)

...και είπα στους μαθητές σου να διώξουν αυτό το πνεύμα, αλλά δεν μπόρεσαν.
Κάποιος από το πλήθος έφερε το παιδί του που είχε καταληφθεί από πονηρό πνεύμα στον Κύριο να το θεραπεύσει γιατί προηγουμένως το πήγε πρώτα στους μαθητές Του οι οποίοι δεν μπόρεσαν να κάνουν τίποτα. Αυτονόητη η ερώτηση: Γιατί δεν το έφερνε κατ' ευθείαν στον Κύριο αλλά το πήγε πρώτα στους μαθητές; Ο Ιησούς δεν είχε φήμη ούτε κατακριτή, ούτε ήταν ακριβοθώρητος, συνεπώς τι φοβήθηκε; Ο φόβος προέρχονταν από την αδύναμη πίστη. Ξέροντας ο πατέρας του δαιμονισμένου ότι η αμαρτία είναι η πηγή του προβλήματος, δεν είχε τα κότσια να ομολογήσει την αδύναμη πίστη του και προτίμησε να ακολουθήσει μια πλάγια οδό για να ιαθεί το παιδί του. Ο Ιησούς όμως γνωρίζοντας το τι έχουμε στο νου και στην καρδιά μας, δεν επέτρεψε να ευοδωθεί αυτή η τακτική που κρύβει και λίγη πονηριά. Έτσι του έδωσε την ευκαιρία να παραμερίσει τον εγωισμό του και μετανιωμένος να Του ζητήσει ευθέως, ενίσχυση της πίστης του (στχ. 9, 24). Κάτι που το κάνει συνεχώς σε εμάς, που ενώ με ευκολία του ζητάμε πολλά, δυστυχώς δυσκόλως ομολογούμε την απιστία μας...

Όμως, και για έναν ακόμη λόγο, ο Κύριος δεν επέτρεψε τους μαθητές να διώξουν το πονηρό πνεύμα. Οι μαθητές, παρά το ζήλο και την πίστη που είχαν, ήταν ακόμη υπό δοκιμή για το αν θα συνέχιζαν το έργο του Ιησού. Όπως είδαμε στην περικοπή της περασμένης Κυριακής (εδώ), στην προφητεία Του για την εγκαθύδριση της Εκκλησίας, δεν τους υπέδειξε ονοματικά ότι θα παρίστατο εκεί. Έκαναν θαύματα κάποιες φορές, αλλά μόνο και μόνο γιατί το επέτρεπε ο Ιησούς. Με το να φανεί η αδυναμία τους, ήταν ένας τρόπος να ενισχυθεί η ταπεινοφροσύνη και ο πνευματικός τους αγώνας. Ήταν μία υπενθύμιση ότι εξαρτώνταν άμεσα από Εκείνον. Κάτι που δεν συνέβαινε μόνο τότε στους μαθητές, αλλά και στους αγίους της Εκκλησίας. Να θυμόμαστε ότι τα θαύματα τα κάνει ο Κύριος κατά το θέλημά του, διά των αγίων του, προϋποθέτοντας ασφαλώς την πίστη και την ταπεινότητα, βάσει όσων βλέπει στις καρδιές μας. Έτσι οι μαθητές, παρά την αδυναμία τους να κάνουν το θαύμα, δεν αναφέρεται να διαμαρτυρήθηκαν ούτε και να αποθάρρυναν τον πατέρα να προστρέξει στον Ιησού. Αυτή τη στάση ας την έχουμε υπ' όψιν μας, ειδικά αυτήν την περίοδο της νηστείας και της πνευματικής προπαρασκευής και μη λησμονούμε ότι ο Χριστός ξέρει πότε κάτι είναι καλό για εμάς για να το επιτρέψει και πότε όχι.

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΜΝΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ ΥΜΝΟΥ (Δ' ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ)

Θα ακούσουμε σήμερα σε ήχο δ' το εξής τροπάριο της δ' ωδής μετά τον ειρμό:

Οὐρανῶν ὑψηλοτέρα, χαῖρε γῆς τὸ θεμέλιον, ἐν τῇ σῇ νηδύϊ, Ἄχραντε ἀκόπως βαστάσασα, χαῖρε κογχύλη πορφύραν θείαν βάψασα, ἐξ αἱμάτων σου, τῷ Βασιλεῖ τῶν Δυνάμεων.

Εσύ που είσαι υψηλότερη απ' τους ουρανούς, χαίρε Άχραντε, που στην κοιλιά σου βάσταξες δίχως κόπο το θεμέλιο του κόσμου (τον Χριστό). Χαίρε κογχύλι που με το αίμα σου έβαψες τη θεία πορφύρα, που φόρεσε ο Βασιλιάς των δυνάμεων.

Πόσο μεγάλη είναι η δόξα της Παναγίας; Ο ι. υμνογράφος την παρουσιάζει υψηλοτέρα απ' τους ουρανούς, δηλαδή υψηλοτέρα του παραδείσου, θυμίζοντάς μας τον απ. Παύλο που έφτασε έως τρίτου ουρανού, τον παράδεισο (Β' Κορ. 12, 2-4). Εφόσον χώρεσε στη μήτρα της τον απέραντο ποιητή του σύμπαντος, άυλου και υλικού, πως να μην υπερβαίνει ακόμη και αυτόν τον παράδεισο; Χωρίς πόνο συντελέστηκε αυτό το μεγαλειώδες μυστήριο, κάτι που με την περιορισμένη μας λογική αδυνατούμε να κατανοήσουμε. 

Ο ι. υμνογράφος προχωρά σε μια πολύ εμπνευσμένη παρομοίωση. Σαν το κογχύλι που παράγει την πορφύρα, το βαθυκόκκινο χρώμα που η παραγωγή του ήταν επίπονη και κοστοβόρα και ήταν σύμβολο των θεών και των βασιλιάδων, η Παναγία με το αγνό αίμα της έβαψε την θεία πορφύρα του Χριστού. Το αίμα που έχυσε στο σταυρό ο Κύριος, ως Βασιλεύς των δυνάμεων, για την σωτηρία του ανθρώπινου γένους, το αίμα με το οποίο ποτίστηκε ο χιτώνας Του, ήταν η βασιλική πορφύρα που έλαβε κατά την ενσάρκωσή Του στην κοιλιά της Θεοτόκου. Αυτό είναι το ασύγκριτο μεγαλείο της Παναγίας και γι' αυτό την χαιρετίζουμε με ευλάβεια.     

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΤΑΞΙΔΑΚΙ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ... ΘΕΑΤΡΙΚΟ 5!

Η ταινία «Ξύπνα Βασίλη» (1969) σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη είναι γνωστή. «Βασίλης» ο Γιώργος Κωνσταντίνου, ενώ πολύ χαρακτηριστική είναι η σκηνή που απαγγέλει ο ποιητής Τιμολέων Φαμφάρας το ποίημα «Σκοταδόψυχος». Το σενάριο του Γ. Δαλιανίδη είναι διασκευή του ομώνυμου θεατρικού έργου του Δ. Ψαθά. Από αυτήν τη θεατρική παράσταση που παίχτηκε το 1965 τα δύο παρακάτω αποκόμματα, το πρώτο από το θέατρο «Γκλόρια» στην Αθήνα, το δεύτερο από την παρουσίασή του στη Θεσσαλονίκη.

1. Βεντέτα Νο 31 (10/12/1965)

2. Ρομάντσο Νο 1223 (9/8/1966)

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

«Ο ΣΩΣΤΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΒΑΦΕΤΕ ΤΑ ΝΥΧΙΑ ΣΑΣ»

Αν ρωτήσεις μια γυναίκα, «Τα βάφεις;» αυτό που αμέσως θα σκεφτεί είναι ή τα μαλλιά ή τα νύχια. Το σημερινό απόκομμα από τη ΒΕΝΤΕΤΑ Νο 204 (3/4/1969) ασχολείται με το δεύτερο. Τα νύχια, που ενώ κανείς ανήρ δεν τους δίνει σημασία, και είναι εκ των αδιάφορων σημείων για να κρίνει κάποιος την γυναικεία εξωτερική εμφάνιση, εντούτοις οι γυναίκες πετάνε ένα σκασμό λεφτά για δαύτα! Βέβαια, το 1969 η ψωνάρα δεν ήταν τόσο μεγάλη όσο σήμερα, ωστόσο δίνονται απλές συμβουλές για το σωστό βάψιμο, απλά πράγματα δηλαδή, για όποια δεν έχει σκοπό να τα ακουμπήσει αδρά τα λεφτά στη μανικιουρίστα (ή ελληνιστί, νυχού)!
Και μια συμβουλή διά τας νυχοψωνισμένας γυναίκας: Όχι μόνο αδιαφορούν οι άντρες για τα νύχια, αλλά αν δουν ζωγραφιές, στρας και τα τοιαύτα, την παίρνουν και για χαζογκόμενα...

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ (4/4/2021) ΚΥΡΙΑΚΗ Γ' ΝΗΣΤΕΙΩΝ (ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ)

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

Καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι εἰσί τινες τῶν ὧδε ἑστηκότων, οἵτινες οὐ μὴ γεύσωνται θανάτου ἕως ἂν ἴδωσι τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ἐληλυθυῖαν ἐν δυνάμει. (Μαρκ. 9, 1)

Και έλεγε σε αυτούς (ο Ιησούς), «Σας διαβεβαιώνω πως υπάρχουν μερικοί ανάμεσα σ’ αυτούς που βρίσκονται εδώ, οι οποίοι δε θα γευτούν το θάνατο, πριν δουν να έρχεται δυναμικά η βασιλεία του Θεού».
Ο Ιησούς προφητεύει ενώπιον των μαθητών και κόσμου που πήγε να τον ακούσει, πως από αυτούς που παρίστατο θα υπάρξουν κάποιοι που πριν πεθάνουν να δουν τη βασιλεία του Θεού να έρχεται δυναμικά. Τι ακριβώς εννοεί και σε ποιούς αναφέρεται; Η βασιλεία του Θεού μας εύκολα θα σκεφτεί κανείς ότι μας παραπέμπει στην ουράνια βασιλεία την οποία θα εισέλθουν οι πιστοί μετά την κρίση στη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου. Οπότε πως γίνεται κάποιοι από τους παριστάμενους να προλάβουν να τη δουν, τόσο γρήγορα θα έρχονταν η Δ. Παρουσία; Εν προκειμένῳ ο Ιησούς αναφέρεται στην εγκαθίδρυση της Εκκλησίας, η οποία έγινε με την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος το οποίο την ενίσχυσε και τη δυνάμωσε ώστε το ευαγγέλιο να ριζώσει σε πολλές δεκτικές καρδιές. Είναι λοιπόν η βασιλεία του Θεού στον κόσμο, που με κεφαλή τον Ιησού Χριστό, αποτελεί το σώμα του και μόνο σ' αυτήν υπάρχει η δυνατότητα της σωτηρίας. Είναι το σώμα Του που ψυχή της είναι το Άγιο Πνεύμα, το οποίο της δίνει ζωή και συνδέει τα μέλη της με την κεφαλή της, τον Κύριο. Και ήρθε «ἐν δυνάμει». Δηλαδή με δύναμη και ισχύ, όχι για να επιβάλλει τη διδασκαλία της, αλλά για να αντέξει σε όσους την πολέμησαν λυσσαλέα και συνεχίζουν ακόμη και σήμερα...

Ποιοί όμως θα προλάβουν να δουν την ίδρυση της Εκκλησίας κατά την ημέρα της Πεντηκοστής; Ο Ιησούς ούτε ονόματα είπε, ούτε υπέδειξε κάποιους. Είπε μόνον κάποιοι, όχι όλοι, πιθανώς ούτε οι περισσότεροι. Εννοούσε όσους ακούσουν τα λόγια του και πιστέψουν σ' Εκείνον. Όσους θα τον ακολουθήσουν και κυρίως δεν θα φοβηθούν από τα μαρτύρια και το σταυρικό Του πάθος. Όσοι θα πιστέψουν την ανάστασή Του. Και τέλος, όσοι δεν θα απογοητευτούν πως έμειναν μόνοι μετά την ανάληψή του στον ουρανό. Δυστυχώς δεν ήταν όλοι. Σε πολλούς δόθηκε ο σπόρος του καλού σπορέα, αλλά λίγοι τον καλλιέργησαν στην καρδιά τους. Είναι σημαντικό ότι ούτε τους μαθητές ξεχώρισε σε αυτήν την προφητεία. Ναι, και οι μαθητές ακόμη ήταν υπό δοκιμασία για το αν ήταν άξιοι να μετέχουν στην ίδρυση της Εκκλησίας. Ως γνωστόν, ένας εξ αυτών, ο Ιούδας, θα παρεκτρέπετο και θα αντικαθίστατο. Αν τότε ο Κύριος προφήτεψε ότι οι πιστοί θα έβλεπαν την βασιλεία του Θεού στον κόσμο, σε εμάς μας έδωσε πρόσκληση να δούμε τη βασιλεία του Θεού στον ουρανό. Με την ίδια προϋπόθεση: την πίστη. Περίοδος νηστείας και πνευματικής προπαρασκευής η Μεγ. Τεσσαρακοστή, ας καλλιεργήσουμε την πίστη για να μετέχουμε στην ουράνια βασιλεία.

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΜΝΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ ΥΜΝΟΥ (Γ' ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ)

Θα ακούσουμε σήμερα σε ήχο δ' το μεθεπόμενο τροπάριο της δ' ωδής μετά τον ειρμό:

Ἱλαστήριον τοῦ κόσμου, χαῖρε ἄχραντε Δέσποινα, χαῖρε κλῖμαξ γῆθεν, πάντας ἀνυψώσασα χάριτι, χαῖρε ἡ γέφυρα ὄντως, ἡ μετάγουσα, ἐκ θανάτου πάντας, πρὸς ζωήν τοὺς ὑμνοῦντάς σε.

Χαίρε άχραντε Δέσποινα, που δι' εσού εξιλεωθήκαμε (ἱλαστήριο). Χαίρε κλίμακα που με τη χάρη σου ανύψωσες όλους από τη γη στον ουρανό. Χαίρε η γέφυρα που πραγματικά περνάς από τον θάνατο στη ζωή όλους όσοι σε υμνούν.

Όπως διαβάζουμε στην Α' επιστολή του Ιωάννου, ο Χριστός είναι ο ιλασμός [καὶ αὐτὸς ἱλασμός ἐστι περὶ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν (2, 2), ἀπέστειλε τὸν υἱὸν αὐτοῦ ἱλασμὸν περὶ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν (4,10)] που με το λυτρωτικό του έργο μας εξιλέωσε από τα δεινά της αμαρτίας. Με το πάθος και την ανάστασή Του μας άνοιξε και πάλι το χαμένο δρόμο προς την ουράνια βασιλεία. Μέσο αυτής της εξιλέωσης λοιπόν, είναι η Θεοτόκος. Η δική της συμβολή μας ένωσε με τον ιλασμό μας. Γι' αυτό και ο ιερός υμνογράφος την παρομοιάζει με κλίμακα (σκάλα) και γέφυρα. Στο νου μας αμέσως έρχεται η εικόνα της κλίμακας που είδε στον ύπνο του ο Ιακώβ, η οποία ένωνε τον ουρανό και τη γη, την ανεβοκατέβαιναν άγγελοι και στην κορυφή της στηρίζονταν ο Θεός (Γεν. 28, 12-13). Σαν μια ανάλογη νοητή κλίμακα η Παναγία ανυψώνεται στον ουρανό και μεταφέρει το ανθρώπινο γένος προς τη σωτηρία. Γίνεται έτσι αυτή η σκάλα μια γέφυρα για να μπορέσει να ξεπεράσει ο άνθρωπος το χάσμα και την άβυσσο που έφερε η αμαρτία, και να μπορέσει να ξαναγυρίσει πίσω, στον χαμένο παράδεισο. Σ' αυτήν τη γέφυρα ο Χριστός γεφύρωσε την απομάκρυνση του ανθρώπου από το Θεό. Στο πρόσωπό του η ανθρωπότητα και η θεότητα συνήλθαν σε μια αδιάσπαστη ενότητα καταργώντας το φράγμα της εχθρότητας (ὁ ποιήσας τὰ ἀμφότερα ἓν καὶ τὸ μεσότοιχον τοῦ φραγμοῦ λύσας​ Εφ. 2, 14).

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...