ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (17/05/2026) ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ' ΑΠΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ (ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ)

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

καὶ προαγαγὼν αὐτοὺς ἔξω ἔφη· κύριοι, τί με δεῖ ποιεῖν ἵνα σωθῶ; (Πραξ. 16, 30)

Και αφού τους έβγαλε έξω, είπε: Κύριοι, τι πρέπει να κάνω για να σωθώ;

Βλέποντας μετά το σεισμό, ο ρωμαίος δεσμοφύλακας να ανοίγουν οι πόρτες των κελιών, να λύνονται τα δεσμά αλλά οι κρατούμενοι να μην φεύγουν (αν έφευγαν θα θανατώνονταν βάσει του ρωμ. νόμου), ρώτησε κάτι που το έχουμε ξανακούσει στα ευαγγέλια (Ματθ. 19, 16 Πραξ. 2, 37): Τι πρέπει να κάνω για να σωθώ; Δεν ρώτησε τον Παύλο και το Σίλα από απλή περιέργεια. Και κυρίως, δεν ρώτησε αυτό που ρωτάγαμε οι περισσότεροι σήμερα, το πως έγινε το θαύμα. Είδε το θαύμα, δεν το αμφισβήτησε, ούτε έψαξε για λογικές απαντήσεις περί αυτού. Συνειδητοποίησε ότι βρίσκεται μπροστά σε θεία δύναμη, και μετέτρεψε τον όποιο φόβο λογικά θα είχε, σε πνευματική αναζήτηση. Κάτι που επιπλέον τον πείθει, είναι η στάση των αποστόλων, οι οποίοι ούτε δραπέτευσαν, ούτε τον εκδικήθηκαν. Αντιθέτως του πρόσφεραν τη σωτηρία. Ο δεσμοφύλακας δεν ζήτησε μόνο πως να γλυτώσει το θάνατο, αλλά το πως να σώσει την ψυχή του και να απελευθερωθεί από την αμαρτία. Σε μια νύχτα δηλαδή, από άνθρωπος του ρωμαϊκού κράτους, γίνεται πιστός χριστιανός. Μέσα από μία στιγμή κρίσης και φόβου τον άγγιξε η χάρη του Θεού. Ένιωσε ένα εσωτερικό ταρακούνημα που τον οδήγησε να ζητήσει τον δρόμο προς τον Θεό. 

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΤΟ ΚΑΡΟΤΟ, ΤΟ ΑΥΓΟ ΚΑΙ ΤΟ ΤΣΑΪ

Με τι μοιάζουν οι λύπες και οι στενοχώριες; Πάντως όχι με κάτι καλό. Με νερό που βράζει μοιάζουν, κατά πως μας λέει η παρακάτω ιστορία από το Μέγα Καζαμία 2026 (εκδ. Υδρόγειος). Και ανάλογα με το τι είναι ο άνθρωπος, αντιδρά βρισκόμενος στο «βραστό νερό». Άλλοι αδύναμοι, άλλοι δυνατοί και άλλοι σαν το... τσάι που ευωδιάζει! Το τελευταίο για να επιτευχθεί χρειάζεται πολύ πνευματική δουλειά για να επιτευχθεί. Καλές οι υποδείξεις από διδακτικές ιστορίες, ωστόσο δεν μας λένε τον τρόπο για να γίνουν. Βλέπεις, τα... ζόρικα χαλάνε την εικόνα του μύθου. Όπως και να 'χει, ας θυμόμαστε ότι τίποτα καλό δεν γίνεται άνευ κόπου.  

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (10/05/2026) ΚΥΡΙΑΚΗ Ε' ΑΠΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ (ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ)

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

Τῶν δὲ μαθητῶν καθὼς ηὐπορεῖτό τις, ὥρισαν ἕκαστος αὐτῶν εἰς διακονίαν πέμψαι τοῖς κατοικοῦσιν ἐν τῇ Ἰουδαίᾳ ἀδελφοῖς. (Πραξ. 11, 29)

Οι μαθητές αποφάσισαν, ο καθένας ανάλογα με τις οικονομικές του δυνατότητες, να στείλουν βοήθεια (διακονία) στους αδελφούς που κατοικούσαν στην Ιουδαία.

Ακούγοντας την προφητεία του Άγαβου περί λιμού (στχ. 28), οι χριστιανοί (όπου εδώ ονομάζονται μαθητές, ο όρος 'χριστιανός' ότι είχε εμφανιστεί και δεν είχε επικρατήσει ακόμα) την δέχτηκαν αδιαμφισβήτητα. Μετά την Πεντηκοστή, βίωναν τα χαρίσματα του Αγ. Πνεύματος, τα οποία έλαβαν εκτός από τους αποστόλους και ευσεβείς πιστοί. Δεν περίμεναν λοιπόν να συμβεί ο λιμός (πείνα) για να βοηθήσουν αλλά αποφάσισαν να προστρέξουν ο καθένας ανάλογα με τις οικονομικές του δυνατότητες. Η «διακονία» εδώ, δεν σημαίνει μόνο υπηρεσία αλλά έμπρακτη βοήθεια, κυρίως υλική ενίσχυση. Δεν υπήρξε κανένας εξαναγκασμός για να δώσουν όλοι το ίδιο ποσό, αλλά επικράτησε η βασική αρχή της χριστιανικής ελεημοσύνης: ο καθένας ότι μπορεί αλλά όλοι με προθυμία. Βλέποντας τους πιστούς της Αντιοχείας να βοηθούν τους αδελφούς τους στην Ιουδαία, αντιλαμβανόμαστε ότι η Εκκλησία λειτουργούσε ως ένα σώμα, πέρα από γεωγραφικά όρια. Υπάρχει άμεση και οργανωμένη αντίδραση κάτι που φανερώνει την ωριμότητα και την οργάνωση της πρώτης Εκκλησίας. Είναι σημαντικό το ότι δεν αναφέρονται διχογνωμίες ή αντιρρήσεις για το αν ή το τι θα έπρατταν, ούτε διασπάσεις. Κανείς δεν κοίταξε το ατομικό του συμφέρον με αποτέλεσμα να προταχθεί η ενότητα της Εκκλησίας. Κάτι που δυστυχώς ατόνισε αργότερα στην ιστορική πορεία της Εκκλησίας...

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

«ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΣΑΣ ΤΩΡΑ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ»

Το μαλλί οι γυναίκες οφείλουν να το προσέχουν πολύ. Πως να το κάνουμε; Παίζει μεγάλο ρόλο στην εμφάνιση. Μιας που ήρθε η άνοιξη χρειάζεται προσοχή. Όπως διαβάζουμε στην Βεντέτα Νο 156 (2/5/1968), πέφτουν και μένουν στη βούρτσα! Και άντε μετά να την καθαρίζεις! Ή αγοράζεις μια άλλη... Για να μην επέλθει το... καράφλιασμα, το αρθράκι δίνει τας σχετικάς συμβουλάς. Για τις τότε γυναίκες. Σήμερα δεν ξέρω αν έχουν αλλάξει τα πράγματα, αλλά οπωσδήποτε ανήκω σε εκείνους που το μαλλί το κοιτάζω ιδιαιτέρως. Και οι περισσότεροι (αν όχι όλοι) βεβαίως. Αν υπάρχει...! :)

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (3/05/2026) ΚΥΡΙΑΚΗ Δ' ΑΠΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ (ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ)

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

Ἐν Ἰόππῃ δέ τις ἦν μαθήτρια ὀνόματι Ταβιθά, ἣ διερμηνευομένη λέγεται Δορκάς· αὕτη ἦν πλήρης ἀγαθῶν ἔργων καὶ ἐλεημοσυνῶν ὧν ἐποίει. (Πραξ. 9, 36)

Στην Ιόππη υπήρχε κάποια μαθήτρια που λεγόταν Ταβιθά, της οποίας το όνομα μεταφράζεται Δορκάς (=ελαφίνα)· αυτή ήταν γεμάτη από καλά έργα και ελεημοσύνες, που έκανε συνεχώς.

Εδώ έχουμε τη μοναδική φορά στην Κ.Δ. που εμφανίζεται το θηλυκό του μαθητή. Η Ταβιθά ήταν μαθήτρια. Τίνος μαθήτρια; Παρότι το θαύμα το έκανε ο Πέτρος, δεν ήταν του Πέτρου αλλά του Χριστού. Στις Πράξεις, οι απόστολοι (όπως ο Πέτρος) είναι μάρτυρες και ποιμένες, και όχι «διδάσκαλοι» με προσωπικούς μαθητές όπως οι ραββίνοι. Συχνά όλοι οι πιστοί ονομάζονται μαθητές ως μέλη της κοινότητας του Χριστού και επίσης δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι η Ταβιθά ανήκε έστω στην ακολουθία κάποιου αποστόλου. Ο Λουκάς προβαίνει σε μετάφραση του ονόματος στην ελληνική, μιας και αυτό μπορεί να μεταφραστεί. Αυτή η λεπτομέρεια είναι αφενός δείγμα της διγλωσσίας της εποχής (αραμαϊκά και ελληνικά) και αφετέρου μας δείχνει ότι η Εκκλησία απευθυνόταν σε ευρύτερο, πολυπολιτισμικό κοινό. Ποια ήταν η Ταβιθά και γιατί έγινε το θαύμα; Έκανε συνεχώς καλά έργα και ελεημοσύνες. Δεν παρουσιάζεται για διδασκαλία ή λόγο, αλλά για τα έργα αγάπης που δεν τα έκανε περιστασιακά. Είχε συνεχή δράση ώστε το έργο της ήταν στάση ζωής. Στο πρόσωπο της Ταβιθά αντιλαμβανόμαστε την ενεργό και τιμητική θέση της γυναίκας στην Εκκλησία. Το όνομα και η ταυτότητα της δείχνουν την οικουμενικότητα της Εκκλησίας. Μας υπενθυμίζει ότι η χριστιανική ζωή είναι διαρκής προσφορά στον συνάνθρωπο διότι η πίστη εκφράζεται με έργα αγάπης και όχι με λόγια.

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΜΠΟΥΤΑΚΙ ΑΡΝΙΣΙΟ ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΟ

Το Πάσχα απομακρύνεται σιγά σιγά, αλλά η κρεοφαγία μένει! όχι ότι έφυγε και ποτέ για να λέμε την αλήθεια. Πήρε ρεπό μόνο τη Μεγάλη Παρασκευή... Όπως και να 'χει, η άνοιξη έχει μπει οπότε ένα ανοιξιάτικο πιάτο επιβάλλεται. «Ανοιξιάτικο» τιτλοφορείται το αρνίσιο μπουτάκι από την Βεντέτα Νο 363 (20/4/1972) αν και νομίζω ότι τρώγεται σε όλες τις εποχές του χρόνου! Αρκεί να περισσεύουν τα λεφτά για αρνί...

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (26/4/2026) ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

ἡμεῖς δὲ τῇ προσευχῇ καὶ τῇ διακονίᾳ τοῦ λόγου προσκαρτερήσομεν (Πραξ. 6,4)

Εμείς όμως θα αφοσιωθούμε σταθερά στην προσευχή και στη διακονία (υπηρεσία) του κηρύγματος.

Οι απόστολοι άφησαν τη διακονία της διανομή τροφίμων στις χήρες στους πρώτους διακόνους, περιοριζόμενοι στην προσευχή και το κήρυγμα. Όχι, δεν το έκαναν γιατί δεν ήθελαν αλλά γιατί δεν μπορούσαν. Η ολοένα αύξηση των μελών της Εκκλησίας δεν τους άφηνε χρόνο να ασχοληθούν με τα βασικά τους καθήκοντα. Ποια είναι αυτά; Η προσευχή και το κήρυγμα. Εδώ, η προσευχή δεν είναι απλά η ατομική επικοινωνία με το Θεό, αλλά η πηγή δύναμης για το αποστολικό έργο και η πνευματική καθοδήγηση της Εκκλησίας. Ουσιαστικώς χωρίς την προσευχή το αποστολικό έργο στερείται βάσης. Ο Κύριος τους ακούει και τους ενισχύει και το Άγιο Πνεύμα τους καθοδηγεί. Το δε κήρυγμα είναι η βασική αποστολή που τους έδωσε ο Χριστός πριν αναληφθεί. Και δεν είναι απλώς μία δράση προς αύξηση των πιστών, αλλά διακονία προς αυτούς. Διαδίδουν την πίστη, μεταλαμπαδεύουν την εμπειρία τους, καθοδηγούν πνευματικά. Δεν κήρυτταν οι απόστολοι μόνο σε ευήκοα ακροατήρια αλλά και σε εχθρικά. Ενισχυμένοι από την προσευχή δεινοπάθησαν και μαρτύρησαν για τη διάδοση του ευαγγελίου. Συνεπώς λοιπόν η αφοσίωση και η προσήλωσή τους στην αποστολή τους, ήταν τρόπος ζωής και όχι περιστασιακή δραστηριότητα. Η Εκκλησία λειτουργεί ως σώμα με διαφορετικά χαρίσματα και σ' αυτήν υπάρχει διάκριση διακονιών με βάση αυτά.

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

Ο ΨΑΡΑΣ ΣΤΗ ΛΙΑΚΑΔΑ...

Το ερώτημα είναι απλό: Πως αποκτούμε την ευτυχία; Άμα γίνουμε πλούσιοι, θα σκεφτούμε οι περισσότεροι (αν όχι όλοι μας). Μόνο αν δεν έχουμε τις σκοτούρες που προέρχονται από την φτώχεια θα νιώσουμε ευτυχισμένοι, σωστά; Ε, όχι πάντα! Αρκεί να αδιαφορήσεις για την φτώχεια! Αυτό βέβαια δεν είναι τόσο εύκολο, ειδικά με τη νοοτροπία της αφθονίας που έχουμε. Από το βιβλίο της Andrea Lohndorf, «ΚΙΝΤΣΟΥΓΚΙ Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗΣ ΑΤΕΛΕΙΑΣ» (εκδόσεις Διόπτρα 2021), η παρακάτω ιστορία που καλό θα ήταν να μας βάλει σε σκέψεις... Τελικά μήπως την ευτυχία μπορούμε να τη βρούμε χωρίς το χρήμα; Έστω για λίγο. Εξάλλου η ζωή μικρή είναι... 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...