ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (1/2/2026) ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

Ὡσαύτως δὲ καὶ τὸ Πνεῦμα συναντιλαμβάνεται ταῖς ἀσθενείαις ἡμῶν· τὸ γὰρ τί προσευξώμεθα καθὸ δεῖ οὐκ οἴδαμεν, ἀλλ’ αὐτὸ τὸ Πνεῦμα ὑπερεντυγχάνει ὑπὲρ ἡμῶν στεναγμοῖς ἀλαλήτοις. (Ρωμ. 8, 26)

Έτσι και το Πνεύμα έρχεται σε βοήθεια στις αδυναμίες μας· γιατί δεν ξέρουμε τι πρέπει να ζητήσουμε στην προσευχή μας όπως πρέπει· όμως το ίδιο το Πνεύμα μεσιτεύει για μας με στεναγμούς που δεν μπορούν να εκφραστούν με λόγια.

Η παρουσία και το έργο του Αγίου Πνεύματος, σε αυτό το στίχο μας παρουσιάζονται ιδιαιτέρως σε στιγμές αδυναμία μας. Όταν βρισκόμαστε στην προσευχή και δεν ξέρουμε τι να ζητήσουμε και πως να το ζητήσουμε, το Άγ. Πνεύμα μας συμπαραστέκεται. Δεν υποκαθιστά την προσευχή, ούτε μας μαθαίνει να προσευχόμαστε, αλλά επειδή εμείς δεν ξέρουμε ποιο είναι το θέλημα του Θεού αφενός και αφετέρου η προσευχή μας είναι συγκεχυμένη, συναισθηματικά φορτισμένη και ατελής, «ὑπερεντυγχάνει ὑπὲρ ἡμῶν» δηλαδή το Άγ. Πνεύμα προσεύχεται μέσα στον άνθρωπο. Η προσευχή γίνεται έργο του Πνεύματος, όχι απλή ανθρώπινη προσπάθεια. Και αυτό το κάνει όχι με λόγια, ούτε με γλωσσολαλιά ή ήχους ακουστούς. Το κάνει με «στεναγμοῖς ἀλαλήτοις»: δηλαδή με στεναγμούς που δεν εκφράζονται με λόγια. Αυτό που νιώθουμε αλλά δεν μπορούμε να το εκφράσουμε, το μεταφέρει στο Θεό. Από τη στεναχώρια έως τη λαχτάρα της καρδιά μας. Η προσευχή δεν είναι μια μοναχική προσπάθεια, αλλά επενεργεί το Άγ. Πνεὐμα ώστε να μην αποτυγχάνει η προσευχή από τα δάκρυα ή την αμηχανία. Όταν ο άνθρωπος στέκεται γυμνός απο λόγια ενώπιον του Θεού, τότε βιώνει μια κατάσταση ύπαρξης την οποία την υπερβαίνει διά του Αγ. Πνεύματος. Εδώ ο απ. Παύλος ουσιαστικώς μας εισάγει στην «καρδιακή προσευχή» η οποία δεν γίνεται από δύναμη αλλά από συντριβή. Εκεί που δεν παύουν τα λόγια, αδυνατίζει η σκέψη και η προσευχή γίνεται στεναγμός ως κραυγή της καρδιάς.  ¨Όταν δεν ξέρεις τι να να πεις στο Θεό, μιλά για σένα το Πνεύμα. Η βαθύτερη προσευχή γεννιέται όταν το Άγιο Πνεύμα βρίσκει χώρο μέσα σε μια ταπεινή καρδιά.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΤΙ ΡΟΛΟ ΠΑΙΖΟΥΝ ΟΙ ΤΡΙΧΕΣ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ!

Όταν ακούς τη λέξη «τρίχες», αν μη τι άλλο δεν δε παραπέμπει σε κάτι το αληθινό. Όταν όμως τις βλέπεις, τότε δεν σε έλκουν και ιδιαιτέρως... Πόσες και πόσοι δεν ξυρίζουν τα τριχωτά μέρη του σώματός τους, ε; Για καλλωπισμό προφανώς. Κι όμως, οι τρίχες παίζουν μεγάλο ρόλο, ειδικά στο... ζευγάρωμα γιατί, όπως διαβάζω στο παρακάτω απόκομμα από τον Καζαμία 2026 (εκδόσεις Σαλίβερος) συγκρατούν τις οσμές από τις φερομόνες! Μόνο που αυτό συμβαίνει σε όσους δεν πλένονται και σκυλοβρωμάνε από χιλιόμετρα μακριά! Με τη μπόχα άντε μετά να σου σηκωθεί... η ερωτική διάθεση! Πολλές τρίχες μας λεει τελικά μου φαίνεται...!   

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (25/1/2026) ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΕ' ΛΟΥΚΑ

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

ὃς οὐκ ἔχει καθ’ ἡμέραν ἀνάγκην, ὥσπερ οἱ ἀρχιερεῖς, πρότερον ὑπὲρ τῶν ἰδίων ἁμαρτιῶν θυσίας ἀναφέρειν, ἔπειτα τῶν τοῦ λαοῦ· τοῦτο γὰρ ἐποίησεν ἐφάπαξ, ἑαυτὸν ἀνενέγκας. (Εβρ. 7, 27)

Αυτός (ο Χριστός) δεν έχει ανάγκη, όπως οι αρχιερείς, να προσφέρει κάθε μέρα θυσίες, πρώτα για τις δικές του αμαρτίες και έπειτα για τις αμαρτίες του λαού· γιατί αυτό το έκανε μία φορά για πάντα, προσφέροντας τον ίδιο τον εαυτό του.

Σε τι διαφέρει ο Χριστός ως αρχιερέας με τους αρχιερείς του νόμου; Ίσως σ' εμάς να φαίνεται τόσο αυτονόητη η απάντηση, ωστόσο τότε ο απ. Παύλος έπρεπε να τονίσει τη διαφορά του αρχιερατικού αξιώματος του Κυρίου από αυτό των αρχιερέων του νόμου της Παλ. Διαθήκης. Πρώτα απ' όλα, ο Χριστός ως αναμάρτητος δεν έχει ανάγκη να προσφέρει θυσίες για τον εαυτό του. Ενανθρωπίστηκε μεν αλλά χωρίς να φέρει το προπατορικό αμάρτημα. Αντίθετα όλοι οι άνθρωποι, όπως και οι αρχιερείς τότε (και σήμερα βέβαια) αμαρτάνουν είτε ελάχιστα (αν ασκούνται πολύ) είτε βαρύτερα... με συνέπεια να χρειάζονταν να κάνουν θυσίες όχι μόνο για το λαό αλλά και για τον εαυτό τους. Ο Χριστός μία θυσία προσέφερε άπαξ και διά παντός. Πλήρως και μοναδικά. Χωρίς να υπάρξει περιοδική ανάγκη για να το επαναλάβει. Αυτή η θυσία ισχύει αιώνια και έφερε μόνιμες αλλαγές, όπως π.χ. οι ψυχές έπαψαν να εγκλωβίζονται στον Άδη και «κοιμούνται» έως την ημέρα της κρίσης, οι ζωντανοί απέκτησαν και πάλι τη δυνατότητα να μπουν στην ουράνια βασιλεία, κ.α. Το κυριότερο, ο Χριστός δεν θυσίασε ζώα, όπως οι αρχιερείς, αλλά την ύψιστη προσφορά που θα μπορούσε να γίνει: τον ίδιο του τον εαυτό. Τόση ήταν η απόσταση του ανθρώπου από το Θεό λόγῳ της αμαρτίας, που έδωσε τον εαυτό του «λύτρον αντί πολλών» (Μαρκ. 10, 45). Η ύψιστη θυσία έγινε από Εκείνον του οποίου πηγάζει το αξίωμα του αρχιερέως. Στην εν Χριστῷ εποχή, πλέον ο Κύριος είναι το πρότυπο του μεγίστου αρχιερέως που οφείλουν να ακολουθούν οι αρχιερείς,  οι οποίοι δεν επαναλαμβάνουν τη θυσία του Χριστού στη θεία λειτουργία, αλλά την παρουσιάζουν μυστικά και αληθινά, αναίμακτα μεν αλλά με μετουσίωση του άρτου και του οίνου σε σώμα και αίμα Κυρίου. 

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΗΣ ΜΑΜΑΣ: ΟΜΕΛΕΤΑ - ΓΛΥΚΙΣΜΑ ΜΕ ΜΗΛΑ

Όταν ακούς ομελέτα, το μυαλό στρέφεται κατευθείαν σε κάτι αλμυρό, σωστά; Ειδικά αν μέσα στην ομελέτα μπουν πικάντικα υλικά, όπως τυρί, αλλαντικά, κλπ, κλπ. Αλλά στο γλυκό δεν πάει με τίποτα! Ναι μεν τα αυγά χρησιμοποιούνται στη ζαχαροπλαστική, αλλά όχι ως ομελέτα. Όπως και να 'χει, από το Ρομάντσο Νο 882 (26/1/1960) η παρακάτω συνταγή η οποία μου εξάπτει την περιέργεια. Το ότι το αρθράκι γράφει την ομελέτα με δύο ττ και τη λέξη γλύκισμα με υ στο κυ μάλλον θα οφείλεται στο γνωστό δαίμονα του τυπογραφείου...

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (18/1/2026) ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ' ΛΟΥΚΑ

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

ἔχομεν θυσιαστήριον ἐξ οὗ φαγεῖν οὐκ ἔχουσιν ἐξουσίαν οἱ τῇ σκηνῇ λατρεύοντες·  (Εβρ. 13, 10)

Εμείς έχουμε θυσιαστήριο, από το οποίο δεν έχουν δικαίωμα να φάνε όσοι υπηρετούν τη σκηνή (του Νόμου).

Το θυσιαστήριο των χριστιανών είναι μόνο για τους χριστιανούς και όχι για τους Ιουδαίους που δεν πίστεψαν στον Χριστό και συνεχίζουν να υπηρετούν το νόμο της παλ. Διαθήκης. Ο απ. Παύλος διαχωρίζει το χριστιανικό θυσιαστήριο, το οποίο ουσιαστικά δεν είναι υλικό αλλά είναι ο ίδιος ο Χριστός με τη θυσία του, από αυτό της Παλ. Διαθήκης. Στην Παλ. Διαθήκη θυσίαζαν ζώα και έτρωγαν μόνο όσοι είχαν το δικαίωμα (στις περισσότερες φορές μόνο οι ιερείς και σε μόνο στη θυσία σωτηρίου / κοινωνίας και ο προσφέρων με την οικογένειά του). Εδώ το «φαγείν» σημαίνει μετοχή και κοινωνία, όχι απλά του φαγητού, και απευθύνεται μόνο σε όσους μετέχουν στη νέα διαθήκη έχουν κοινωνία με αυτή τη θυσία του Κυρίου. Ο νόμος δεν είναι πηγή σωτηρίας και τονίζεται ιδιαίτερα η υπεροχή της θυσίας του Χριστού έναντι των θυσιών της Παλ. Διαθήκης. Έμμεσα μας λέει ότι η Εκκλησία έχει δική της λατρεία, θεμελιωμένη στη θυσία του Κυρίου και η σωτηρία δεν προέρχεται από εξωτερικές τελετουργίες αλλά από τη ζωντανή κοινωνία με τον αναστάντα Κύριο. Ο νόμος πλέον ξεπεράστηκε και δεν εξομοιώνεται με τη  διδασκαλία του Χριστού. Συνεπώς όποιος τον υπηρετεί δεν μπορεί να ακολουθεί την Εκκλησία. 

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΕΝΑ ΑΝΤΙΟ ΣΤΟ ΧΡΗΣΤΟ ΠΟΛΙΤΗ...

Κι άλλη απώλεια με το νέο έτος. Αυτή τη φορά έφυγε (5/1/2026) ο «Γιάγκος Δράκος» της Λάμψης, δηλαδή ο Χρήστος Πολίτης. Βέβαια εκτός από αυτόν τον τηλεοπτικό του ρόλο, θα τον θυμόμαστε από τις ταινίες που είχε κάνει.  Παρά τον εργασιακό φόρτο που έχω, κατ' επιλογή βάζω 4 αποκόμματα από τα ξεκινήματά του.  
1. Βεντέτα Νο 290 (26/11/1970)

2. Βεντέτα Νο 291 (3/12/1970)

3. Βεντέτα Νο 337 (21/10/1971)

4. Βεντέτα Νο 380 (17/8/1972)

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (11/1/2026) ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

ὅτι ὁ Θεὸς ὁ εἰπὼν ἐκ σκότους φῶς λάμψαι, ὃς ἔλαμψεν ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν πρὸς φωτισμὸν τῆς γνώσεως τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ ἐν προσώπῳ Ἰησοῦ Χριστοῦ. (Β' Κορ. 4, 6)

Διότι ο Θεός, που είπε «από το σκοτάδι να λάμψει φως», είναι Αυτός που έλαμψε μέσα στις καρδιές μας, για να μας φωτίσει με τη γνώση της δόξας του Θεού, όπως αυτή φανερώνεται στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού.

Ο απ. Παύλος παραπέμπει στο Γεν. 1, 3 παραβάλλοντας το φυσικό φως με το πνευματικό φως. Το φυσικό φως διέλυσε το χάος, το πνευματικό φως το σκοτισμό από την αμαρτία. Έφτιαξε τον (υλικό) κόσμο υπό το φέγγος του φωτός, σώζει τον άνθρωπο υπό το φως που εκπέμπει ο Ιησούς Χριστός. Το φως του Κυρίου δεν είναι απλά μια γνώση ή μια διανοητική κατανόηση αλλά εσωτερικός φωτισμός της καρδιάς. Είναι θεία ενέργεια που καθιστά τον άνθρωπο ικανό να γνωρίσει το Θεό. Η «γνώση της δόξας του Θεού» είναι βιωματική και αποκαλυπτική. Ο Θεός δεν γίνεται μόνο γνωστός αλλά φανερώνεται στον άνθρωπο κάτι που τον ωθεί στο να μεταμορφωθεί. Αυτή η δόξα δεν γίνεται αφηρημένα αλλά συγκεκριμένα στο πρόσωπο του Χριστού. Σε προηγούμενο στίχο (4, 4) μας λέει ο Παύλος ότι ο Χριστός είναι εικόνα του Θεού, οπότε δι' Εκείνου βλέπουμε τον Πατέρα. (Ιω. 14, 9). Ωστόσο το φως που εκπέμπεται από τον Χριστό, δεν το βλέπουν όλοι. Δεν φωτίζονται εσωτερικά. Όσοι παρασύρονται από το διάβολο και τυφλώνονται εκουσίως από το σκοτάδι της αμαρτίας, αδυνατούν να αντιληφθούν τη δυνατότητα της σωτηρίας. Διότι αυτή παρουσιάζεται ως αποτέλεσμα της θείας ενέργειας φωτισμού και όχι μια απλής ηθικής βελτίωσης. Ο Χριστός είναι το σημείο της δόξας του Θεού δείχνοντας μας πως η πίστη δεν είναι ανθρώπινη ανακάλυψη αλλά θεία αποκάλυψη.  Ο φωτισμός της καρδιάς είναι πράξη του Θεού, όπως η δημιουργία του κόσμου και στο χέρι μας είναι να τον δεχτούμε.     

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ, εδώ, εδώ, και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΕΝΑ ΑΝΤΙΟ ΣΤΗΝ ΤΟΝΙΑ ΚΑΖΙΑΝΗ...

Δεν πρόλαβε να μπει το νέον έτος, (2026) και αρχίσανε οι θάνατοι... Θα μου πεις, ο θάνατος έρχεται χωρίς να κοιτά πρώτα το ημερολόγιο. Η γνωστή ηθοποιός Τόνια Καζιάνη έφυγε προχθές 5/1 πλήρης ημερών, και θα τη θυμόμαστε κυρίως από την ταινία «ο Μάγκας με το τρίκυκλο» και τις άλλες που γύρισε στη Φίνος Φιλμ. Λόγῳ φόρτου εργασίας, βάζω 4 αποκόμματα από τα πρώτα της βήματα. Καλό της ταξίδι...

1. Βεντέτα Νο 77 (28/10/1966)

2. Βεντέτα Νο 203 (27/3/1969)

3. Βεντέτα Νο 368 (25/5/1972)

4. Βεντέτα Νο 379 (10/8/1972)

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...