Ακούμε στην αυριανή περικοπή:
ἀναπαύου, φάγε, πίε, εὐφραίνου (Λουκ. 12, 19)
ξεκουράσου, τρώγε, πίνε, διασκέδαζε.
Αυτές τις εντολές δίνει ο πλούσιος της παραβολής στη ψυχή του επειδή η σοδειά και τα κέρδη του ήταν υπέρ του δέοντος αυξημένα. Αν είμασταν στη θέση του, αυτά δεν θα λέγαμε κι εμείς; Ξεκούραση, φαΐ, ποτό και διασκέδαση. Αυτό δεν είναι εξάλλου το ιδεώδες της (κάθε) εποχής; Εγκλωβισμένος στην αυταπάτη της αφθονίας, του πλούτου, της ασφάλειας και της ηδονής, ο πλούσιος δεν έχει παρά να αφήσει εαυτόν να τον χαλιναγωγήσουν τα πάθη του. Ποια είναι η αυτοπραγμάτωσή του; Η άνευ κόπου διαρκής απόλαυση. Ει δυνατόν με πλήρη αδράνεια και με απέραντη τεμπελιά! Αυτά του προσφέρει ο πλούτος, τον οποίο ουσιαστικώς έχει θεοποιήσει. Όλα αυτά όμως αφενός απευθύνονται στο σώμα, αφετέρου κάνουν κακό στην ψυχή. Εδώ ο πλούσιος στέκεται μόνο στο σώμα, νομίζοντας ότι αυτή η κατάσταση θα ισχύει εσαεί. Ζει για το τώρα, εθελοτυφλώντας ότι κάποια στιγμή έρχεται και ο θάνατος. Αδιαφορεί για το παροδικό και εφήμερο της ύλης, και αμελεί για αυτό που μείνει μετά από αυτήν. Άραγε δεν γνωρίζει ότι μετά θάνατον ο υλικός πλούτος θα μείνει πίσω και στον άλλο κόσμο η ψυχή του θα είναι δίχως εφόδια (αρετές) για να βρεθεί εντός του παραδείσου; Σήμερα, αντιστοίχως εμείς που σκεφτόμαστε σαν τον άφρονα πλούσιο κι αν είχαμε τον πλούτο που είχε αυτός θα κάναμε τα ίδια, δεν το ξέρουμε; Και εμείς το ξέρουμε, και προφανώς κι εκείνος. Όμως, η δύναμη των παθών είναι πολύ μεγαλύτερη απ' όσο νομίζουμε, και εύκολα τυφλώνει την κρίση μας. Οι εντολές «ἀναπαύου, φάγε, πίε, εὐφραίνου» κάνουν έκδηλο το ότι ο πλούσιος βρισκόταν στο ναδίρ της πνευματικότητας. Σε αντίθεση με τον άσωτο υιό που κάποια στιγμή αντιλήφθηκε το πόσο χαμηλά είχε πέσει, ο πλούσιος ούτε καν το σκέφτηκε. Του το θύμισε παρακάτω (στχ. 20) ο Θεός, όταν ξαφνικά ο πλούσιος πέθανε. Η πνευματική αδράνεια τον έκανε ανίκανο να ξεφύγει από το τέλμα του. Βέβαια, αυτή του η αγάπη για τον πλούτο, είχε μετατραπεί σε λατρεία και κατά κάποιον τρόπο τον είχε θεοποιήσει. Γιατί να σκεφτεί διαφορετικά; Δεν διέφερε σε τίποτα από τα γουρούνια που τους αρέσει να κυλιόνται στο βούρκο και τις λάσπες. Απλά αυτός κυλιόταν στο βούρκο του πλούτου. Εμείς οφείλουμε να δούμε ως παράδειγμα προς αποφυγήν τον άφρονα πλούσιο, και να μιμηθούμε τους άγιους της Εκκλησίας που ακριβώς έπρατταν το αντίθετο από το «ἀναπαύου, φάγε, πίε, εὐφραίνου». Μελέτη, άσκηση, δουλειά και χαρά μέσα από την προσφορά χαράς, ήταν και είναι η ζωή τους. Κι όσο για τον υλικό πλούτο... πλήρη αδιαφορία. Αυτό το τελευταίο είναι δύσκολο για μας...
