ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΕΝ ΟΨΕΙ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ

Τέλειωσε η καραντίνα και έφτασε η στιγμή για έξω, ε; Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα! Καλά καθόμασταν, γυμναστική ελάχιστη, οπότε... τα κιλάκια μαζεύτηκαν! Και το καλοκαίρι για την παραλία είναι προ των πυλών. Ίσα που προλαβαίνουμε να κάνουμε δίαιτα! Και μαζί γυμναστικές ασκήσεις μπας και ως τον Αύγουστο σουλουπωθούμε κομματάκι...! Από τη ΒΕΝTETA No 208 (1/5/1969) το παρακάτω απόκομμα, όπου μας παρουσιάζει δύο ασκησούλες για όποιον/-α ενδιαφέρεται. Μην ξεχνάμε ότι τα γυμναστήρια θα αργήσουν να ανοίξουν. Μέχρι τότε...

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (3/5/2020) ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

προσκαλεσάμενοι δὲ οἱ δώδεκα τὸ πλῆθος τῶν μαθητῶν εἶπον· οὐκ ἀρεστόν ἐστιν ἡμᾶς καταλείψαντας τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ διακονεῖν τραπέζαις. (Πραξ. 6, 2)

Τότε οι δώδεκα απόστολοι σύναξαν των πιστών και τους είπαν: «Δεν είναι σωστό εμείς ν’ αφήσουμε το κήρυγμα του λόγου του Θεού και να ασχολούμαστε με διανομές τροφίμων. 

Προβλήματα και έριδες δημιουργήθηκαν στην πρώτη Εκκλησία, όσον αφορά τη σίτιση των ελληνόφωνων χήρων (στχ. 1). Οι δώδεκα απόστολοι, συμπεριλαμβανομένου και του Ματθία που αντικατέστησε τον Ιούδα τον Ισκαριώτη, συγκέντρωσαν όλους τους πιστούς (μαθητές) για να βρεθεί λύση στο πρόβλημα. Εφόσον κατείχαν το ύψιστο αξίωμα στην Εκκλησία, θα μπορούσαν να αποφάσιζαν από μόνοι τους και μετά να έδιναν τις σχετικές προσταγές. Δεν το έκαναν όμως. Εμπιστεύτηκαν όλους τους πιστούς διότι τους έβλεπαν ως λογικούς ανθρώπους και όχι σαν άβουλα πρόβατα. Προΐσταντο στην πνευματική κατάρτιση και στον πνευματικό αγώνα, αλλά δεν ήθελαν να έχουν τον πρώτο λόγο για κάθε μέριμνα. Διέκριναν ότι δεν μπορούν να περνούν όλα από τα χέρια τους και κάποιες αρμοδιότητες πρέπει να δοθούν και σε άλλους. Σαφώς η διακονία στη σίτιση των φτωχών ήταν και είναι ιερό έργο και καθήκον εντούτοις το κυρίως λειτούργημά τους, ήταν η κήρυξη του ευαγγελίου και αυτό θα συνέχιζαν να υπηρετούν απρόσκοπτα. Το έργο της Εκκλησίας δεν διέπεται από συγκεντρωτισμό, κάτι που σημαίνει ότι οι πιστοί στο βαθμό που μπορούν, οφείλουν να βοηθούν στα διακονήματα και τις δραστηριότητες που προάγουν στην πράξη, το ευαγγέλιο του Κυρίου.

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

«ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΜΙΑΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ»

Τελευταία εβδομάδα της καραντίνας, ο καιρός καλός, και δεν κρατιόμαστε από το να βγούμε και να ξεχυθούμε στους δρόμους σαν ορμητικός χείμαρρος αλαλάζοντας και βοώντας αλληλούια! Βέβαια όχι ακριβώς έτσι, αλλά όπως και να 'χει, το μάντρωμα τέλος. Μέχρι το φθινόπωρο πάλι που πιάνουν οι εποχικές γρίπες... Έως την πολυπόθητη Δευτέρα, η καραντίνα συνεχίζεται. Οπότε για να περάσει ευχάριστα η ώρα, να ένα εύθυμο διηγηματάκι από το POMANΤΣΟ Νο 890 (22/3/1960). Έχει τίτλο «Το ημερολόγιο μιας γυναίκας» και αξίζει να διαβαστεί μιας και διαθέτει και σασπένς και χιούμορ! Αναφέρεται ουσιαστικά σε όλες τις γυναίκες. Γιατί σαν την ηρωίδα δυστυχώς σκέφτονται και συμπεριφέρονται άπασες. Είναι γραμμένο σε στυλ ημερολογίου και προσωπικά θα του έβαζα τίτλο «καλά να πάθει!».

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (26/4/2020) ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

τῶν δὲ λοιπῶν οὐδεὶς ἐτόλμα κολλᾶσθαι αὐτοῖς, ἀλλ᾿ ἐμεγάλυνεν αὐτοὺς ὁ λαός· (Πραξ. 5, 13)

Από τους άλλους κανείς δεν τολμούσε να προσκολληθεί σ’ αυτούς (τους Αποστόλους), όμως ο λαός τούς είχε σε μεγάλη υπόληψη. 

Οι Απόστολοι στον προηγούμενο στίχο (12) έκαναν θαύματα και ο λαός τους είχε σε μεγάλη υπόληψη. Όχι όμως όλοι. Υπήρχαν και εκείνοι που δεν είχαν πιστέψει στον Κύριο και άρχισαν να φοβούνται. Ήταν όσοι πρωτοστατούσαν, με προτροπή των αρχιερέων, εναντίον του Ιησού. Ήταν όσοι φώναζαν να σταυρωθεί ένας αθώος και να ελευθερωθεί ένας εγκληματίας. Τώρα όμως το κλίμα αντεστράφηκε. Όλοι όσοι αρνήθηκαν να βοηθήσουν τον Κύριο, παρότι τον είχαν δει  να κάνει θαύματα, τώρα ξεθάρρυναν βλέποντας πάλι θαύματα και άρχιζαν να εξυμνούν τους μαθητές. Οι οποίοι ουδέποτε  επεδίωξαν ευφημισμούς και δόξες, ίσα ίσα τα απέφευγαν. Όσοι λοιπόν τώρα ήταν φοβισμένοι, και αμήχανοι μπροστά σε αυτήν την απροσδόκητη εξέλιξη, δεν στράφηκαν προς τους μαθητές. Δεν αμφέβαλαν μήπως είχαν σφάλει και βρίσκονταν σε πλάνη. Δεν τόλμησαν να αμφισβητήσουν τους αρχιερείς. Δεν είχαν έστω την πρόθεση να μετανοήσουν. Έμεναν μόνοι, εγκλωβισμένοι στον φόβο μιας ενδεχόμενης τιμωρίας από τους οπαδούς των μαθητών. Πόσο δύσκολο είναι ενώ βλέπεις την αλήθεια, να την αντιληφθείς... Ενώ το φως αρχίζει να ξεπροβάλλει, να μένεις στη «σιγουριά» του φόβου και της μοναξιάς. Αυτό που ένιωθαν, το νιώθουν πάντοτε όσοι αντιστρατεύονται το Χριστό και την Εκκλησία. Και εκουσίως δεν βρίσκουν ψυχική ανακούφιση και τη γαλήνη...

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ, εδώ και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

«ΟΤΑΝ ΑΝΘΙΣΟΥΝ ΟΙ ΠΑΣΧΑΛΙΕΣ»

Το Πάσχα μόλις πέρασε, η καραντίνα του κορωνοϊού συνεχίζεται. Όσοι ψάχνετε διέξοδο στο διάβασμα, μιας και η τηλεόραση από το πολύ μπλα μπλα για τον κορωνοϊό (δεν αντιλαμβάνονται ότι η προπαγάνδα κατάντησε κουραστική) κατάντησε βαρετή, υπάρχει και το διάβασμα. Το παρακάτω διήγημα από το ΡΟΜΑΝΤΣΟ Νο 1311 (16/4/68) ονόματι « Όταν ανθίσουν οι Πασχαλιές», είναι επίκαιρο μιας και εξελίσσεται στις μέρες της μεγάλης εβδομάδας. Επίσης είναι ελληνικό, διά χειρός Πότη Στρατίκη. Τα περισσότερα διηγήματα στα παλιά περιοδικά ήταν μεταφράσεις από ξένα περιοδικά εξάλλου. Καλή ανάγνωση και καλή υπομονή...

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (19/04/2020) ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ

Ακούμε από την αποστολική περικοπή, στη λειτουργία μετά την Ανάσταση (από το ραδιόφωνο μιας και η τηλεόραση αρκείται στο να μεταδίδει μέχρι και την ακολουθία της Αναστάσεως):

ὅτι Ἰωάννης μὲν ἐβάπτισεν ὕδατι, ὑμεῖς δὲ βαπτισθήσεσθε ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ οὐ μετὰ πολλὰς ταύτας ἡμέρας. (Πραξ. 1, 5)

ότι, δηλαδή, ενώ ο Ιωάννης βάφτιζε με νερό, εσείς θα βαφτιστείτε σε λίγες μέρες με το Άγιο Πνεύμα.

Αυτά τα λόγια τα λέει ο Κύριος μετά την ανάστασή του, στους μαθητές. Τιμά το βάπτισμα του Ιωάννη του Προδρόμου, αλλά προετοιμάζει τους μαθητές για ένα άλλο βάπτισμα. Ένα βάπτισμα  ανώτερο, μιας και αυτό του Ιωάννου δεν παρείχε τις δωρεές του Αγίου Πνεύματος. Το μεν του Ιωάννου βασικό στοιχείο ήταν το νερό, όπου συμβόλιζε την καθαρότητα από την αμαρτία, που έπρεπε να είχαν οι άνθρωποι που μετανοούσαν για να υποδεχτούν τον Μεσσία. Σε αυτό που υπόσχεται ο Κύριος, βασικό στοιχείο είναι το Άγιο Πνεύμα. Τι παρέχει το εν Αγίῳ Πνεύματι βάπτισμα; Πρωτίστως, ένταξη στο σώμα της Εκκλησίας, που είναι σώμα Χριστού. Έπειτα, θεία χάρη η οποία καθαρίζει και αγιάζει όλο τον άνθρωπο. Τον ανακαινεί και τον καθιστά ικανό να βιώσει μέσω της θείας ευχαριστίας, την εν Χριστῷ σωτηρία. Για να επενεργήσει όμως η θεία χάρις πρέπει να υπάρχουν και να καλλιεργούνται τόσο η πίστη, όσο και η μετάνοια. Το βάπτισμα δεν είναι άλλοθι για να μην υπάρξει προσωπικός αγώνας. Αντιθέτως ενισχύει αυτόν τον αγώνα και οδηγεί σε έναν τρόπο ζωής που μας φέρνει πιο κοντά στο Θεό. 

Άλλα σχόλια για αυτήν την περικοπή, εδώ, εδώ και εδώ.

* * * * * *

Το blog της Αποκαλύψεως του 999 εύχεται στους αναγνώστες του και σε όλο τον κόσμο, Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα. Ο ανεστημένος Ιησούς Χριστός να δώσει δύναμη στους πιστεύοντας διότι ζούμε ημέρες που δοκιμάζεται η πίστη, και κάτω από την ομπρέλα του φόβου και της «επιστήμης» εύκολα κάποιοι πειθόμενοι στις ύποπτες υποδείξεις του κράτους απαρνούνται το Χριστό ως φορέα και μεταδότη ιών! Φευ...

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ (ΜΕΓ. ΣΑΒΒΑΤΟ ΕΝ ΤΩ ΟΡΘΡΩ)

Ακούμε σήμερα (από τηλεοράσεως λόγῳ κορωνοϊού) το εξής απολυτίκιο σε ήχο β':

Ὁ εὐσχήμων Ἰωσήφ, ἀπὸ τοῦ ξύλου καθελὼν τὸ ἄχραντόν σου Σῶμα, σινδόνι καθαρᾷ, εἱλήσας καὶ ἀρώμασιν, ἐν μνήματι καινῷ κηδεύσας ἀπέθετο.

(Ο ευγενής Ιωσήφ, αφού κατέβασε από το σταυρό το άχραντο σώμα σου, το περιτύλιξε σε καθαρό σεντόνι, ραντίζοντάς το με αρώματα και το ενταφίασε σε μνήμα καινό (καινούργιο).

Ο Ιωσήφ από την Αριμαθαία (ή Αριμαθεία) ήταν βουλευτής και μέλος του ιουδαϊκού συνεδρίου. Όπως και ο Νικόδημος, έτσι κι αυτός πίστεψε στον Ιησού, αλλά δεν το ομολογούσε δημόσια. Έκανε όμως κάτι παράτολμο. Εμφανίστηκε στον Πιλάτο και ζήτησε άδεια να ενταφιάσει το σώμα του Κυρίου, αφού διαπιστώθηκε ο θάνατος του. Αδιαφόρησε για το αν με αυτήν του κίνηση θα τον κατηγορούσαν ως οπαδό του Ιησού και θα είχε προβλήματα. Δεν λογάριασε μια πιθανή αρνητική στάση του Πιλάτου. Ούτε οι μαθητές δεν είχαν το θάρρος να πράξουν κάτι τέτοιο. Πήρε λοιπόν την άδεια και μαζί με το Νικόδημο τύλιξαν το σώμα σε καθαρό σεντόνι, το άλειψαν με αρώματα και το τύλιξαν με λωρίδες από σινδόνια (Ιω. 19, 40) κατά το έθιμο των εβραίων. Τόλμησε να εκτελέσει το χρέος του σε τραγικές στιγμές φορτισμένες από φονικό φανατισμό και εμπάθεια, δείχνοντας και σε εμάς το δρόμο προς το καθήκον.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ (ΜΕΓ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΕΝ ΤΩ ΟΡΘΡΩ)

Ακούμε σήμερα (από τηλεοράσεως λόγῳ κορωνοϊού) το θ' αντίφωνο σε ήχο γ' πριν την δ' περικοπή του ευαγγελίου: 

Ἔδωκαν εἰς τὸ βρῶμά μου χολήν, καὶ εἰς τὴν δίψαν μου ἐπότισάν με ὄξος· σὺ δὲ Κύριε ἀνάστησόν με, καὶ ἀνταποδώσω αὐτοῖς.

(Μου έδωσαν αντί φαγητού χολή και στη δίψα μου με πότησαν με ξύδι. Εσύ Κύριε (εννοεί τον Πατέρα) ανάστησέ με (εκ του τάφου) και θα ανταποδώσω σε αυτούς (ανάλογα με τις πράξεις τους).

Ο ιερός υμνογράφος δεν βάζει μόνο στο στόμα του Ιησού το παράπονο του για τη συμπεριφορά των ρωμαίων στρατιωτών ενόσω ήταν ζωντανός επάνω στο σταυρό. Κάνει επίσης αναφορά σε μία δύσκολη στην κατανόησή της, δογματική αλήθεια σχετική με τις δύο φύσεις του Κυρίου, την λεγόμενη κένωση. Λέει, στο τροπάριο, προς τον Πατέρα ο Ιησούς «ανέστησέ με». Δεν ήταν θεός ο Κύριος; Αν ναι, γιατί ζητά να τον αναστήσει ο Πατήρ; Ο Χριστός γενόμενος άνθρωπος, δεν έχασε τις θεϊκές ιδιότητες της φύσης του. Ωστόσο, τις απαρνήθηκε αυτοβούλως και κένωσε τον εαυτό του, δηλαδή τον άδειασε, από τα θεία χαρίσματα και τον ταπείνωσε. Στο θείο πάθος θα μπορούσε να υποφέρει φαινομενικά και επειδή είναι θεός να μην αισθάνεται πόνο. Θα μπορούσε, αλλά δεν το έκανε! Έφτασε, λόγῳ της αγάπης του προς τον άνθρωπο, στην άκρα ταπείνωση. Θα τον αναστήσει ο Πατήρ όχι γιατί δεν μπορεί ο ίδιος να αυτοαναστηθεί, αλλά γιατί η ανάσταση υπέρ του ανθρώπινου γένους, είναι έργο της Αγ. Τριάδας. 

Επιπλέον, ο υμνογράφος κάνει ακόμα μια νύξη περί της κρίσης στη Δευτέρα Παρουσία. Ακούμε να λέει ο εσταυρωμένος Ιησούς, «θα ανταποδώσω σε αυτούς». Δεν λέει, ούτε θα εκδικηθώ, ούτε θα τους κάνω τα ίδια. Το ανταποδώσω, σημαίνει ότι θα τους προσφέρει ανταμοιβή αναλόγως των πράξεών τους, και των διαθέσεών τους που είχαν όταν τις διέπρατταν. Έκαναν καλά πράγματα; Τα έκαναν από καρδιάς ή κατόπιν εξαναγκασμού; Αυτά θα τα λάβει υπ' όψιν του ο Κύριος. Μη λησμονούμε τη συγχώρεση του ληστή που βρίσκονταν πλησίον του. Δεν ήξεραν τι έκαναν οι στρατιώτες μεν, αλλά η διάθεσή τους προφανώς δεν ήταν αγαθή, και πουθενά δεν φαίνεται να είχαν έστω ένα δισταγμό για να δώσουν χολή και ξύδι σε κάποιον που σταυρώθηκε δίχως να έχει κάνει τίποτα το αξιόποινο...

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...