Αρχική
Αρχική
Γελιογραφίες
Γελοιογραφίες
Μουσική (LP)
Μουσική (LP)
Επιλογές
Επιλογές

Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2011

ΦΟΒΟΣ... ΖΩΗΣ;

Η σκηνή λίγο πολύ γνωστή. Στο νεκροταφείο μετά την εκκλησία, οδεύει η πομπή με το φέρετρο μπροστά, τον ιερέα, τους τεθλιμμένους συγγενείς και τους φίλους να ακολουθούν. Τα κλάματα και οι φωνές από τους κοντινούς συγγενείς να σκεπάζουν κάθε άλλο ήχο από αυτή τη νεκρική πομπή. Ειδικά αν ο αποθανών είναι νέος, που είτε απεβίωσε από αρρώστια, είτε από δυστύχημα. Όταν φτάσουν στον τάφο, πριν βάλουν το φέρετρο μέσα, ανοίγουν το καπάκι για μια τελευταία ματιά στο νεκρό πριν μπει στην τελευταία του κατοικία. Και τότε... ο νεκρός ανοίγει τα μάτια του, σηκώνεται και αρχίζει να... μιλάει!!!

Φαντάζεστε τη συνέχεια; Το παρευρισκόμενο πλήθος τι θα κάνει; Πως θα αντιδράσει; Θα πάρουν δρόμο τρέχοντας! Όπου φύγει, φύγει! Αυτονόητο θα μου πεις. Γιατί όμως; Τον θάνατο, είναι φυσικό να τον φοβάται ο άνθρωπος. Τη ζωή όμως; Αν αναστηθεί ο νεκρός δεν θα έπρεπε να φύγει αμέσως η θλίψη, και να αναφωνήσουν από χαρά για το θαύμα; Θα μου πεις, δεν περιμένουν το θαύμα! Αλλά προς τι ο φόβος;

Όταν η ζωή έρχεται με φυσικό τρόπο, η σύλληψη και γέννηση ενός παιδιού, τότε φέρνει χαρά. Αν έρθει με υπερφυσικό τρόπο, αντίθετα, φέρνει φόβο! Φοβόμαστε τη ζωή που τόσο αγαπάμε; Όχι. Φοβόμαστε το υπερφυσικό. Φοβόμαστε διότι υποψιαζόμαστε πως δεν ανήκουμε μόνο στον φυσικό κόσμο. Και ο υπερφυσικός κόσμος μόνο διά της πίστης προσεγγίζεται. Ο δε υλισμός, μπροστά σε υπερφυσικές εμπειρίες, τις εξηγεί μόνο ως... ψυχικές διαταραχές, αφού δέχεται μόνο τον φυσικό κόσμο!

Φόβος και υπερφυσικό λοιπόν, συμβαδίζουν. Ο υπερφυσικός κόσμος δείχνει πιο δυνατός από τον φυσικό. Και η πίστη ως γνώση, δεν είναι άμεσο επιστημονικό εργαλείο. Αλλά τουλάχιστον είναι μια λύση, μιας και η άλλη διάσταση δεν μας είναι ευκολοπρόσιτη. Μήπως για να τον προσεγγίσουμε αυτόν τον κόσμο, θα έπρεπε να έχουμε λιγότερο φόβο; Μήπως θα έπρεπε να έχουμε περισσότερη εμπιστοσύνη στο καλό (Θεός) παρά στο κακό (σατανάς); Ή ενδόμυχα φοβόμαστε και τα δύο; Το ερώτημα δεν είναι εύκολο να απαντηθεί. Αλλά ας το σκεφτούμε όμως καλά. Για να δούμε κατά πόσο είμαστε έτοιμοι για μια εμπειρία υπερφυσικού επιπέδου αν μας τύχει...

12 σχόλια:

  1. Ειναι λογικη αντιδραση κατα τη γνωμη μου. Το σοκ ειναι μεγαλο δεν θα μπορούσαν να κανουν κατι αλλο. Τι να ελεγαν δηλαδη? Γιουπι γιουπι ξύπνησε?
    Ο καθενας εγκληματιζεται στην νεα κατασταση οποτε οπως καταλαβαινεις το σοκ ενος τετοιου γεγονότος ειναι μεγαλο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. αν τυχει το συγκεκριμενο θα σοκαριστουν φυσικα ολοι.μα θα το δεχτουν.πως εγινε?δεν θα το πολυ σκεφτουν νομιζω.πεθανε ζωντανεψε ετυχε,τελος!αν μονο ενας εχει καποιου ειδους υπερφυσικη εμπειρια? παει τρελαθηκε!ετυχε,τελος! φοβος γενικα για το αγνωστο.. ειτε καλο ειτε κακο δεν ξερω τι ειναι και με τρομαζει που δεν μπορω να το εξηγησω λογικα οπως εχω μαθει.. νομιζω πως πρωτα πρεπει να δεχτουμε οτι ενας αλλος κοσμος υπαρχει.. και μετα να μετριασουμε τον φοβο... και μετα ισως να μπορεσουμε να τον ''δουμε''.. μου ηρθε στο μυαλο το σπηλαιο του Πλατωνα!να δουμε?να ακουσουμε?να αισθανθουμε? η κατι αλλο που δεν ξερουμε να κανουμε? ακομα? καλημερα :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Προσωπικα?. Θα θελα να γινοταν τέτοιο θαυμα, να σηκωθεί να μιλησει και να επιστρεψουμε ολοι παλι πισω. χαρούμενοι.
    Οσο και να εχεις εξοικειωθεί με τον θάνατο το θαυμα σε τετοιες στιγμες να δεις πως το ζητας.

    Καλή συνέχεια να έχουμε με φιλιά ανάστασης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. @ Μαρία Νικολάου

    Όπως αναφέρω, δεν περιμένουν το θαύμα. Φοβόμαστε το υπερφυσικό. Και εδώ είναι που εστιάζω. Η επαφή με κάτι το άγνωστο προκαλεί φόβο. Και ειδικά όταν αυτό το άγνωστο προσεγγίζεται μόνο διά της πίστης. Και βέβαια κάνω λόγο για την αντίδρασή μας στην επαφή μας με το υπερφυσικό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. @ maria

    Ο φόβος στο υπερφυσικό μετριάζεται με την πίστη. Η επαφή μας με αυτό, είναι το ζήτημα. Η στάση μας μπροστά σε μια επαφή με έναν «άλλο» κόσμο...
    Η ανάρτηση είναι εισαγωγή σε κάτι που θα ακολουθήσει και έχει άμεση σχέση!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. @ σ' αγαπώ

    Έχουμε εξοικειωθεί με το θάνατο και όχι με τη ζωή! Ενώ λέμε σαν χριστιανοί πως πιστεύουμε στο Χριστό, ο οποίος ανέστησε νεκρούς, δεν είμαστε έτοιμοι να δούμε ένα τέτοιο θαύμα! Μήπως χάσαμε την πίστη μας και έτσι δεν μπορούμε να γίνουμε κοινωνοί μιας τέτοιας εμπειρίας;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Δεν ξέρω καλέ μου φίλε.

    Ξέρεις τι σκέφτομαι τώρα?. Να συνέβαινε σε μένα προσωπικά, να σηκωνόμουν να μιλούσα να φευγαμε μετα όλοι μαζί όλο χαρα για το σπιτι.

    αλλα μετά.. σκέφτομαι και το άλλο, πάλι κάποια στιγμή θα φύγω, και την δεύτερη φορά ίσως θα είναι πιο οδυνηρό για τους άλλουςπου αφήνω πίσω.

    οποτε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. @ σ' αγαπώ

    Σκέφτηκες να πεις ένα ευχαριστώ αν σου δοθεί εκ νέου το δώρο της ζωής;
    Πάλι, όταν θα φύγεις, όποια στιγμή γίνει αυτό, πάλι θα υπάρχουν άνθρωποι που θα πονέσουν. Μια παράταση όλοι θα την ήθελαν! Έναν καλό παράδεισο αντί αυτής της παράτασης, ίσως ελάχιστοι!

    Όπως προείπα στη maria η ανάρτηση αυτή είναι προοίμιο σε κάτι που το έγραψα ολόκληρο, αλλά παραήταν μεγάλο για να το βάλω σε μία ανάρτηση και το «έσπασα»! Μετά του τριημέρου θα το βάλω... Αν και αυτού του είδους η προβληματική είναι λίγο δύσκολη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Εγώ δεν πιστευω στα θαύματα που βλέπω.
    Ομως πίστεψα πολύ,όταν είδα θαύματα να γίνονται μέσα μου.Γιατί εκει ειναι ο Θεός,εκει δείχνει την παρουσία του.
    Καταστάσεις που τυρανούσαν την καρδιά μου,την ψυχή μου,την προσωπική ζωή μου,τα είδα,ναί τα είδα να αλλάζουν,Προσευχόμουν και περίμενα το θαύμα να ηρεμίσω.Πολλές φορές το ζουσα κι όλας το αποτέλεσμα σαν νάχε κιόλας γίνει.Με έβλεπα χαρούμενη,ελέυθερη..
    Και όλο αυτό το προσέλκυσα.ποιος να το πιστέψει,ότι το Σύμπαν όλο,ο Θεός,μάζεψε καταστάσεις,και συγχρονίστηκε μαζί μου.Δημιούρηγσε προ'υ'ποθέσεις ανέλπιστες,παράξενες,απίστευτες.Στη δεδομένη στιγμή έγινε το θαύμα...
    Και γίνονται,έτσι απλά..
    ΟΜως άν έβλεπα ένα νεκρό να σηκωνοταν,θα τρόμαζα.Γιατί όταν πεθαίνουμε,φεύγουμε από τη δική μας διάσταση,και το ξέρουμε.Η επαναφορά,ειναι κάτι που τρομάζει εμας τους ζωντανούς,

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. @ Ανώνυμη

    Ο Θεός διοχετεύει τη θεία του χάρη κατά πως ο ίδιος βούλεται, και τη δίνει μόνο για σωτηριολογικούς λόγους. Δεν τη δίνει ούτε για το θεαθήναι, ούτε για να εκβιάσει την ελεύθερη βούληση του ανθρώπου.
    Η επέμβασή του στα ανθρώπινα δεν γίνεται κατ' ανάγκην μόνο με υπερφυσικό τρόπο. Γίνεται και με φυσικό τρόπο, και χωρίς τυμπανοκρουσίες. Του αρκεί το μήνυμα της αγάπης που στέλνει να εισακουστεί.

    Στο θαύμα, έχουμε επαφή με τον υπερφυσικό Θεό. Ωστόσο οι περισσότεροι δεν έχουμε μεγάλη εμπειρία από θαύματα και είναι λογικό αν δούμε μια ανάσταση (που είναι το κορυφαίο για εμάς τους θνητούς, θαύμα) να τρομάξουμε. Αυτός ο φόβος πηγάζει από την απόσταση που έχουμε (ο καθένας ξεχωριστά) με το Θεό.

    Αν βιώνεις το θαύμα, βιώνεις και την πίστη. Και αυτό είναι σπουδαίο μα και δύσκολο. Σου εύχομαι να συνεχίσεις σ' αυτήν την πορεία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Δεν με τρομάζει ο θάνατος. Γιατί δε φοβάμαι τη ζωή. Πολύ σωστά μίλησες. Μόνο όταν μάθουμε να συνδεόμαστε με το υπερφυσικό, θα έρθουμε σε αρμονία με την ύπαρξή μας...
    Ο κόσμος μας δεν είναι μόνο αυτό που βλέπουμε. Είναι περισσότερο αυτό που ΔΕΝ βλέπουμε...κι αυτό, δεν πρέπει να μας τρομάζει. Μέσα απο τη γνώση και την κατανόηση της αίσθησης, τότε μπορούμε να βρούμε απαντήσεις στα ερωτήματά μας. Να ησυχάσει η ψυχή μας...Ο Φόβος, να χαθεί...
    Πολύ ωραία ανάρτηση, φίλε μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. @ Ευαγγελία

    Το υπερφυσικό το φοβόμαστε όχι μόνο γιατί δεν το γνωρίζουμε, αλλά γιατί το έχουμε συνδέσει πιο πολύ με το κακό παρά με το καλό! Παράδειγμα τα φαντάσματα και οι βρυκόλακες που μας κατακλύζει η βιομηχανία του θεάματος! Ο φόβος δεν πάντα η καλύτερη στάση στο άγνωστο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Το σχόλιό σου, αν δεν χλευάζει και υβρίζει, είναι επιθυμητό και ευπρόσδεκτο.