ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (1/05/2022) ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

Ἀναστὰς δὲ ὁ ἀρχιερεὺς καὶ πάντες οἱ σὺν αὐτῷ, ἡ οὖσα αἵρεσις τῶν Σαδδουκαίων, ἐπλήσθησαν ζήλου (Πραξ. 5, 17)

Ο αρχιερέας και όλοι όσοι ήταν μαζί του, δηλαδή αυτοί που ανήκαν στη θρησκευτική αίρεση των Σαδδουκαίων, κυριεύθηκαν από φθόνο

Οι Απόστολοι έκαναν πολλά θαύματα με συνέπεια να προσελκύονται στην πίστη προς τον Χριστό μεγάλα πλήθη. Αυτό φυσικά δεν άρεσε στον αρχιερέα. Αναφέρεται στον Άννα, παρότι εν ενεργεία αρχιερεύς ήταν ο Καϊάφας, αν λάβουμε υπ' όψιν το Πραξ. 4, 6. Ο αρχιερέας μαζί με τους Σαδδουκαίους, των οποίων στην αίρεση είχε προσχωρήσει, κυριεύθηκαν από μίσος και φθόνο. Δεν τους έφτανε που θανάτωσαν τον Ιησού, τους ενοχλούσε η διάδοση του ευαγγελίου και η αύξηση των πιστών. Εξάλλου πρέσβευαν διαφορετικά πράγμα απ' ότι ο χριστιανισμός. Ήταν υλιστές και δεν δέχονταν αόρατο κόσμο και ανάσταση νεκρών. Δεν έμεναν λοιπόν ούτε αδιάφοροι, ούτε απαθείς. Φοβήθηκαν και πάλι ότι αυτή η νέα πίστη, που τη συνέχισαν οι μαθητές του Χριστού, θα τους δημιουργήσει προβλήματα στην εξουσία και τα αξιώματα που κατείχαν. Θα έχαναν σιγά σιγά την επιρροή τους στους Ιουδαίους, και θα κλονίζονταν η αυθεντία τους. Ήταν επόμενο, να κυριευθούν από τα πάθη τους και διαταραχθεί η ψυχική τους κατάσταση. Γι' αυτούς οι Απόστολοι έγιναν εχθροί! Το χειρότερο γι' αυτούς ήταν ότι δεν μπορούσαν να τους αντιμετωπίσουν με θεολογικά επιχειρήματα. Τι να έλεγαν και ποιόν να έπειθαν τη στιγμή που στο όνομα του Κυρίου, οι Απόστολοι όχι μόνο κήρυτταν αλλά έκαναν θαύματα. Δυστυχώς ο τυφλωμένος τους νους, δεν μπόρεσε να αντιληφθεί ότι υπηρετούσαν τον ίδιο Θεό. Όπως δεν αντιλήφθηκαν ότι ο Ιησούς ήταν ο Μεσσίας... Η προσκόλησή τους στους τύπους και στα κοσμικά αξιώματα ήταν τέτοια που και μόνο η σκέψη ότι μπορεί να τα χάσουν, η ψυχή τους ταλανίζονταν από την ταραχή. Δεν έβλεπαν ότι η δράση των Αποστόλων έφερνε θετικά αποτελέσματα στους Ιουδαίους μιας και ουσιαστικά δεν ενδιαφέρονταν γι' αυτούς αλλά για την πάρτη τους. Ούτε καν αναρωτήθηκαν μήπως αυτά που κάνουν οι Απόστολοι προέρχονταν από το Θεό... Εύλογα παρασύρθηκαν στη ζηλοτυπία και το μίσος διότι πίσω από το σκοτισμό της καρδιάς παραμονεύει πάντοτε η κακία...   

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ, εδώ, εδώ, και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

«ΜΙΑ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΡΘΑ»

Εβδομάδα του Πάσχα αυτή που διανύουμε και η έμπνευση μου ακόμη βρίσκεται σε... αναστάσιμες διακοπές. Το αυτό και η διάθεση! Όπως οι μαθητές δηλαδή που κάθονται... Ούτως ή άλλως, από την ερχόμενη εβδομάδα θα ξαναμπούμε στη γνωστή ρουτίνα, με το καλοκαίρι να κάνει ολοένα και περισσότερο αισθητή την παρουσία του. Σήμερα λοιπόν, ένα επίκαιρο διηγηματάκι από τη Βεντέτα Νο 310 (15/4/1971) ονόματι «Μια Ανάσταση για τη Μάρθα». Αισθηματικό είναι, που απλά διαδραματίζεται κάποιο βράδυ Ανάστασης, κάποτε... Έτσι για όσους θέλουν να περάσουν την ώρα τους διαβάζοντας παρά να βλέπουν στην τηλεόραση τα ίδια και τα ίδια! 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΑ... ΕΥΤΡΑΠΕΛΑ!

Εκτός από τα πασχαλινά έθιμα που έχουν καταγραφεί, ενδιαφέροντα είναι και διάφορα περιστατικά που συνέβηκαν κατά την περίοδο αυτή, όπως τα παρακάτω που αλίευσα από τη Βεντέτα Νο 205 (10/4/1969). Ευτράπελα ή περίεργα, σίγουρα ενδιαφέροντα για να περάσει η ώρα διαβάζοντάς τα σε μια μέρα όπως η σημερινή που μας βρίσκει σε πλήρη χαλάρωση μετά τη χθεσινή Κυριακάτικη κρεοκατάνυξη...!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (24/4/2022) ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ

Ακούμε από την αποστολική περικοπή, στη λειτουργία μετά την Ανάσταση:

εἶπε δὲ πρὸς αὐτούς· οὐχ ὑμῶν ἐστι γνῶναι χρόνους ἢ καιροὺς οὓς ὁ πατὴρ ἔθετο ἐν τῇ ἰδίᾳ ἐξουσίᾳ (Πραξ. 1, 7)

Κι αυτός τους απάντησε: «Εσείς δεν μπορείτε να γνωρίζετε τον ακριβή χρόνο·  αυτόν τον κρατάει ο Πατέρας στην αποκλειστική του εξουσία.
Στην ερώτηση των μαθητών για το πότε θα αποκαταστήσει τη βασιλεία στον Ισραήλ, ο Κύριος δεν τους το λέει. Αναφέρει και πάλι ότι τους είχε ήδη πει παλαιότερα (Μαρκ. 13, 32), ότι αυτή την χρονική στιγμή τη γνωρίζει αποκλειστικά μόνο ο Πατήρ. Ο Θεός που είναι ο Υιός, σαφώς και γνωρίζει, όμως δεν μας το αποκαλύπτει. Όπως δεν μας απεκάλυψε ο Θεός στην Παλ. Διαθήκη το πότε θα γεννηθεί ο Μεσσίας. Είχε μεν προφητευθεί ως γεγονός, αλλά μόνο αυτό. Έτσι και τώρα, μας έχει πει ότι θα επανέλθει με τη Δευτέρα Παρουσία του, αλλά δεν λέει το πότε. Αυτό δεν σημαίνει έλλειψη εμπιστοσύνης προς τους μαθητές. Ήδη τους είχε αποκαλύψει πάρα πολλά. Ωστόσο, είναι μια άσκηση πίστης προς όλους μας. Αν φερ' ειπείν γνωρίζαμε την ακριβή ημερομηνία, τότε εύκολα θα χαλαρώναμε την πνευματική μας άσκηση με το σκεπτικό ότι έχουμε πολύ καιρό μπροστά μας. Ή θα μας δυσαρεστούσε αν μαθαίναμε ότι θα γίνονταν πολλά χρόνια μετά από μας και θα απογοητευόμασταν. Ή θα το αμφισβητούσαμε και θα είχαμε αμφιβολίες κατά πόσο αυτό θα συνέβαινε. Και πολλά άλλα που θα ήταν τροχοπέδη στο να ακολουθήσουμε την οδό που μας δίδαξε ο Κύριος προς τη σωτηρία. Η πίστη, για να είναι αληθινή, πρέπει να φυτρώνει μες στη βεβαιότητα για τα όσα μας υποσχέθηκε ο Χτιστός και στην πεποίθηση της συνεχούς παρουσίας Του στη ζωή της Εκκλησίας. Ξέρουμε για παράδειγμα ότι θα έρθει το καλοκαίρι, δίχως δεν ξέρουμε ακριβώς την ημέρα, αλλά έχουμε σημάδια ότι πλησιάζει. Έτσι και με την Δευτέρα Έλευση του Κυρίου, ξέρουμε ότι θα συμβεί, δίχως να γνωρίζουμε την ακριβή ημέρα αλλά μας έχει πει σημάδια που θα συμβούν όσο περνάνε τα χρόνια. Το βέβαιο είναι ότι Θεός κάποια στιγμή θα πραγματοποιήσει και αυτήν του την υπόσχεση και οφείλουμε να είμαστε έτοιμοι, όσο διαρκεί η ζωή μας, γιατί αυτό είναι το χρονικό μας όριο για να διεκδικήσουμε τη σωτηρία μας. Και μη λησμονούμε πως όπως δεν γνωρίζουμε το πότε ο επανέλθει ο Κύριος, δεν γνωρίζουμε το πότε (και πως) θα πεθάνουμε!  

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

Το blog της Αποκαλύψεως του 999 εύχεται στους αναγνώστες του, στους επισκέπτες του και σε όλο τον κόσμο, Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα με υγεία και ευτυχία. Μακάρι να φωτιστούν οι άνθρωποι ώστε οι ασθένειες και οι πόλεμοι να πάψουν να μας απειλούν και να ζήσουμε επιτέλους με ειρήνη χωρίς φόβο... 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ (Μ. ΣΑΒΒΑΤΟ ΕΝ ΤΩ ΟΡΘΡΩ)

Ακούμε σήμερα το εξής τροπάριο από την Ωδή Στ' σε ήχο πλ. β':

Βασιλεύει, ἀλλ' οὐκ αἰωνίζει, ᾍδης τοῦ γένους τῶν βροτῶν· σὺ γὰρ τεθεὶς ἐν τάφῳ, Κραταιέ ζωαρχικῇ παλάμῃ, τὰ τοῦ θανάτου, κλεῖθρα διεσπάραξας, καὶ ἐκήρυξας τοῖς ἀπ' αἰῶνος ἐκεῖ καθεύδουσι λύτρωσιν ἀψευδῆ, Σῶτερ γεγονὼς νεκρῶν πρωτότοκος.

Βασιλεύει ο Άδης στο γένος των θνητών, αλλά όχι αιώνια. Διότι εσύ κραταιέ τέθηκες στον τάφο και με την παλάμη σου η οποία δίνει ζωή, συνέτριψες τις κλειδαριές του θανάτου και κήρυξες αληθινή λύτρωση σ' αυτούς που από παλιά (από την εποχή του Αδάμ) είχαν κατέβει εκεί, Σωτήρα μας με το να γίνεις ο πρώτος που αναστήθηκε.

Η βασιλεία του Άδη στις ψυχές των ανθρώπων δεν ήταν αιώνια. Ήταν μια παρένθεση στην ανθρώπινη ιστορία. Για να ήταν αιώνια θα έπρεπε να το θέλει ο αιώνιος Θεός. Εφόσον υπήρξε προαιώνιο σχέδιο για τη σωτηρία του εκπεσόντος ανθρώπου, ο Άδης είχε ημερομηνία λήξης. Από τη στιγμή που ο Ιησούς Χριστός πέθανε ως προς την ανθρώπινη φύση του, το βασίλειο του Άδη έφτασε στο οριστικό τέλος του. Η παλάμη του Κυρίου, η οποία έδωσε ζωή στον κόσμο κατά τη δημιουργία, και έδωσε ζωή όταν ανέστησε νεκρούς ο Χριστός, δεν μπόρεσε να βρει καμία αντίσταση στις κλειδαμπαρωμένες πύλες του βασιλείου του θανάτου. Τις έσπασε και άνοιξε τις πύλες, κηρύττοντας σ' όλους όσους από την δημιουργία του ανθρώπινου γένους δεν είχαν προλάβει την έλευση του Μεσσία. Ο Κύριος δεν ενανθρωπίστηκε μόνο για τους τότε σύγχρονούς του ανθρώπους και τους μετέπειτα, αλλά και για όσους είχαν ήδη πεθάνει. Η αληθινή λύτρωση προορίζονταν και γι' αυτούς. Ανοίγοντας για πάντα τις πύλες του θανάτου, τσάκισε τον θάνατο, διά της αναστάσεώς Του, δίνοντας πλέον την προοπτική της αιώνιας σωτηρίας.  

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ (ΜΕΓ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΕΝ ΤΩ ΟΡΘΡΩ)

Ακούμε σήμερα το εξής αντίφωνο σε ήχο πλ. δ', μετά την ανάγνωση του 5ου Ευαγγελίου:

Μικρὰν φωνὴν ἀφῆκεν ὁ Λῃστὴς ἐν τῷ σταυρῷ, μεγάλην πίστιν εὗρε, μιᾷ ῥοπῇ ἐσώθη, καὶ πρῶτος Παραδείσου, πύλας ἀνοίξας εἰσῆλθεν. Ὁ αὐτοῦ τὴν μετάνοιαν προσδεξάμενος, Κύριε δόξα σοι.

Λίγα λόγια είπε ο ληστής επάνω στο σταυρό, και βρήκε μεγάλη πίστη στον Κύριο. Εκείνη τη στιγμή σώθηκε και πρώτος μπήκε στον Παράδεισο αφού άνοιξε τις πύλες του. Σε σένα Κύριε που δέχτηκες τη μετάνοιά του, ανήκει η δόξα.

Ο Κύριος είχε ακούσει και άλλες φορές μετανοιωμένους ανθρώπους και θαύματα έκανε και άφεση αμαρτιών έδωσε. Όμως για μοναδική φορά, όχι μόνο συγχώρεσε, αλλά άνοιξε την πύλη του Παραδείσου στον μετανοούντα! Με λίγα λόγια, δίχως δάκρυα, ο ληστής πρόσφερε τόση πίστη, τόση μετάνοια, τόση ταπείνωση. Στην ύστατή του ώρα, έδειξε στον Κύριο ότι δεν ήταν ένας αμετανόητος εγωιστής που λήστευε και σκότωνε. Του έδειξε ότι μέσα του έκρυβε πολλή ταπείνωση... Γνώστης της καρδιάς και του νου μας ο Ιησούς, είδε αυτό που κανείς δεν θα αντιλαμβανόταν. Έναν άνθρωπο που αντί να προσπαθήσει να καλοπιάσει, ή να τον κοροϊδέψει μπας και τον βοηθήσει να σωθεί από το σταυρό, απέδωσε δικαιοσύνη λέγοντας στον έτερο ληστή, ότι εκείνοι μεν τιμωρούνται δικαίως, ο Ιησούς όμως άδικα (Λουκ. 23, 41). Έναν παράνομο που αναγνώρισε, δίχως να το γνώριζε, τον Κύριο ως Θεό! (Λουκ. 23, 40). Κάποιον αμαρτωλό που δεν προσπάθησε να επικαλεστεί κάποια καλή πράξη για να δικαιολογήσει τη μετάνοιά του... Και κυρίως μια συντετριμμένη ψυχή που ζήτησε από τον Ιησού, να μην τον ξεχάσει, όταν έλθει με δόξα στη βασιλεία Του (Λουκ. 23, 42). Και μην ξεχνάμε ότι ο ληστής δεν θα είχε την ευκαιρία να επανορθώσει για τα όσα είχε κάνει, ούτε να ζήσει έναν ενάρετο βίο μετά τη μεταμέλειά του. Σε αντίθεση με τον άλλο ληστή, που το μόνο που τον ένοιαξε ήταν μπας και σωθεί από το θάνατο. Δίχως διάθεση μετάνοιας, ούτε καν αυτοκριτικής. Να λοιπόν, που στη μεγάλη ταπείνωση του ληστή, ο Παράδεισος άνοιξε τις πύλες του για πρώτη φορά. Ο έσχατος των αμαρτωλών, έγινε πρώτος! Και ο Ιησούς, στην μεγάλη ώρα της αδικίας που του πρόσφεραν οι άνθρωποι, προσέφερε τον Παράδεισο!     

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ (ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ ΕΝ ΤΩ ΟΡΘΡΩ)

Θα ακούσουμε στον Κανόνα μετά το ευαγγέλιο το εξής τροπάριο σε ήχο πλ. β':

Ἡ πανταιτία, καὶ παρεκτικὴ ζωῆς, ἡ ἄπειρος σοφία τοῦ Θεοῦ, ᾠκοδόμησε τὸν οἶκον ἑαυτῆς, ἁγνῆς ἐξ ἀπειράνδρου Μητρός· ναὸν γὰρ σωματικὸν περιθέμενος, ἐνδόξως, δεδόξασται, Χριστὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν.

Η άπειρη Σοφία του Θεού (ο Λόγος), που είναι η αιτία της δημιουργίας των πάντων και παρέχει ζωή στα όντα, έκτισε το δικό της οίκο, από μια αγνή που δεν γνώρισε άνδρα Μητέρα, γιατί περιβληθείς με σωματικό ναό (το άγιο σώμα του), δοξάστηκε με δόξα ο Χριστός και Θεός μας.

Ο ιερός υμνογράφος, κάνοντας λόγο για τη Σοφία του Θεού, αναφέρεται στον Χριστό και Λόγο του Θεού. Ως Θεός είναι η δημιουργική αιτία των όλων και δι' αυτού ο Πατήρ εποίησε τα πάντα. Είναι η (αιώνια) ζωή, όπως ο ίδιος μας είπε (Ιω. 11, 25). Ως άνθρωπος, έκτισε το άγιο σώμα του, τον οίκο του σώματος (όπως μας λέει χαρακτηριστικά ο ι. υμνογράφος, παραπέμποντας μας στο Παροιμ. 9, 1) από την αγνή σάρκα και το αγνό αίμα της Μητέρας του, η οποία ήταν ανέγγιχτη από άνδρα. Το άγιο σώμα Του, που δεν έφερε τη φθορά του προπατορικού αμαρτήματος, έγινε ο ναός που κατοίκησε ο Θεός για να πλησιάσει τον άνθρωπο στη γη και να τον σώσει. Σε αυτό το σώμα οι δύο φύσεις του Χριστού, θεϊκή και ανθρώπινη ενώθηκαν ασυγχύτως, αδιαιρέτως, ἀτρέπτως, και αχωρίστως στο μοναδικό πρόσωπο του Λόγου.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΜΕΓΑΛΗ ΤΡΙΤΗ (ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ ΕΝ ΤΩ ΟΡΘΡΩ)

Ακούμε σήμερα εξής ιδιόμελο στα απόστιχα Τριωδίου σε ήχο πλάγιο του β':

Σήμερον ὁ Χριστός, παραγίνεται ἐν τῇ οἰκίᾳ τοῦ Φαρισαίου, καὶ γυνὴ ἁμαρτωλὸς προσελθοῦσα, τοῖς ποσὶν ἐκυλινδοῦτο βοῶσα· Ἴδε τὴν βεβυθισμένην τῇ ἁμαρτίᾳ, τὴν ἀπηλπισμένην διὰ τὰς πράξεις, τὴν μὴ βδελυχθεῖσαν παρὰ τῆς σῆς ἀγαθότητος· καὶ δός μοι Κύριε, τὴν ἄφεσιν τῶν κακῶν, καὶ σῶσόν με.

Σήμερα ο Χριστός έρχεται στην οικία του φαρισαίου και γυναίκα αμαρτωλή προσελθούσα κυλιόταν στα πόδια του λέγοντας «κοίταξέ Κύριε, αυτή που είναι βυθισμένη στην αμαρτία, την απελπισμένη για τα αμαρτωλά έργα της την οποία όμως δεν βδελύχθηκε η αγαθότητά σου και δώσε μου την άφεση αμαρτιών».

Η περιγραφή του δράματος από τον ιερό υμνογράφο είναι πολύ παραστατική. Η πόρνη όχι μόνο πλησίασε τον Κύριο, αλλά κυλιόταν στα πόδια του. Κυριευμένη από την ενοχή, έψαχνε μια ανακούφιση στην ψυχή της. Απελπισμένη από τον αμαρτωλό βίο της ζητούσε άφεση αμαρτιών. Ταπεινωμένη εκλιπαρούσε για μια δεύτερη ευκαιρία! Βλέποντας τον αγαθό Κύριο να μην την διώχνει, να μην την αποστρέφεται, ένιωσε όλο και δυνατότερη την πίστη της προς Εκείνον. Δεν ζητούσε μια άφεση με δόλο και για τα μάτια του κόσμου. Ούτε παρίστανε την μετανοούσα για να πειράξει τον Κύριο. Βίωνε να τις κυριεύουν οι τύψεις και το έδειχνε. Δεν επικαλέστηκε μάλιστα κανένα ελαφρυντικό για τις πράξεις της. Βρήκε τη μοναδική ευκαιρία που της παρουσιάστηκε για να ζητήσει συγχώρεση και την εκμεταλλεύτηκε. Ούτε αργοπόρησε, ούτε το άφησε για κάποια άλλη στιγμή, όπως κάνουμε εμείς συνήθως... Γίνεται έτσι, ένα πρότυπο για μας, που δεν πολυαισθανόμαστε τύψεις για τα δικά μας αμαρτήματα (όποια είναι αυτά, μεγάλα ή μικρά). Που δεν μας αρέσει να ταπεινώνουμε τον εγωισμό μας και να πάμε στο μυστήριο της θείας εξομολόγησης να ζητήσουμε συγχώρεση και άφεση.    

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...