ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ (20/08/2023) ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ' ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

καὶ ὀργισθεὶς ὁ κύριος αὐτοῦ παρέδωκεν αὐτὸν τοῖς βασανισταῖς ἕως οὗ ἀποδῷ πᾶν τὸ ὀφειλόμενον αὐτῷ. (Ματθ. 18, 34)

Και οργισμένος ο κύριός του, τον παρέδωσε στους βασανιστές, ώσπου να ξεπληρώσει όσα του χρωστούσε.

Ο βασιλιάς της παραβολής, δεν έκατσε να ακούσει δικαιολογίες από τον πονηρό δούλο του, που παρότι του είχε χαρίσει ένα υπερβολικό χρέος που του χρωστούσε, εκείνος (ο πονηρός δούλος) δεν έπραξε ομοίως σε έναν άλλο δούλο που δεν μπορούσε να του εξοφλήσει μία μικρότερη οφειλή. Ο βασιλιάς, εν προκειμένῳ ο Θεός, οργίστηκε με τη στάση του ευεργετηθέντος δούλου. Κατευθείαν τον παρέδωσε στους βασανιστές της φυλακής. Εκείνη την εποχή, οι φυλακισμένοι για χρέη βασανίζονταν στην φυλακή για να αποκαλύψουν τυχόν μυστικά έσοδα ή περιουσία. Κάτι που αργότερα ωστόσο καταργήθηκε. Ως βασιλιάς ο Θεός, δηλαδή ως ο απόλυτος άρχοντας, δεν παρέδωσε στη δικαιοσύνη το δούλο, την απέδωσε ο ίδιος διότι από Εκείνον η δικαιοσύνη πηγάζει. Οργισμένος το έπραξε, όπως μας λέει χαρακτηριστικά ο Ιησούς. Οργίζεται ο Θεός; Ή απλώς χρησιμοποίησε έναν ανθρωπομορφισμό για να μας κάνει να φοβηθούμε; Η οργή του Θεού, δεν είναι ένας έντονος θυμός που εκφράζεται με εκδικητικό τρόπο, όπως συμβαίνει στους ανθρώπους. Είναι η απόφασή Του να μην δώσει περαιτέρω ευκαιρία για συγχώρεση. Βλέπει ότι δεν υπάρχει καμία διάθεση για μετάνοια και αποδίδει τη δικαιοσύνη Του. Έχει εξαντληθεί κάθε όριο της ανοχής Του, και πλέον δεν (μας) περιμένει. Ο Ιησούς ουδέποτε φοβέρισε με τα λόγια του ή τις πράξεις του, τους ανθρώπους. Και εδώ μας μιλά για την ποινή που επέβαλε ο βασιλιάς στον αχάριστο και πονηρό δούλο, για να μας πει ότι η δικαιοσύνη υπάρχει, και δεν θα μας αγαπάει καταχρηστικώς άμα εμείς διά των πράξεών μας δεν το θέλουμε! Η ποινή εξάλλου, δεν υπερβαίνει το αδίκημα, οπότε ο Θεός δεν είναι ούτε άδικος, ούτε εκδικητικός. Ωστόσο οφείλουμε να γνωρίζουμε ότι όσες δικαιολογίες και κουτοπονηράδες επικαλούμαστε στο Θεό για τις πράξεις μας, κάποια στιγμή θα νιώσουμε την οργή του, δίχως λόγια. Δεν θα είμαστε εσαεί σαν τα κακομαθημένα παιδιά που θα συμπεριφερόμαστε άσχημα και μετά θα ζητάμε και λαμβάνουμε συγχώρεση. Οφείλουμε να δίνουμε ότι Εκείνος δωρεάν μας προσφέρει. Μας δίνει ανοχή, συγχώρεση, αγάπη; Να πράττουμε ομοίως (όχι σε Εκείνον βέβαια) στους συνανθρώπους μας. Η δικαιοσύνη Του ούτως ή άλλως θα εφαρμοστεί. Αναλόγως το τι δίνουμε...           

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ, εδώ, εδώ, και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

«Ο ΜΟΝΟΣ ΑΝΔΡΑΣ»

Ανάγνωσμα για την παραλία και την ηρεμία των διακοπών, το παρακάτω αισθηματικό διήγημα από την Βεντέτα Νο 4 (4/6/1965) το οποίο αναφέρεται στον μόνο άνδρα που... κάτι κάνει, ή αυτό αντιλαμβάνεται η ηρωίδα και το συνειδητοποιεί κάποια στιγμή στο μέλλον... και κάπως έτσι στήνεται η ιστορία. Απλά, χορταστικά και χωρίς πολλές σελίδες! Κακά τα ψέμματα, τότε αυτά τα διηγήματα ΠΟΥ τα διάβαζαν πολλές (κυρίως), παλιομοδίτικα δεν τα λες σε σχέση με το σήμερα. Τα ίδια αισθάνονται λίγο πολύ όλες σε όλες τις εποχές...! 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

«ΜΕΓΑΛΕΙΑ»

Έφτασε και φέτος το λεγόμενο Πάσχα του καλοκαιριού, η εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Τι να πρωτοπεί κανείς για την κυρά μας την Παναγιά, που τόσο πολύ την αγαπάμε στην Ελλάδα. Αντί να πω πολλά, βάζω το παρακάτω κείμενο από το περιοδικό προς την Νίκην Νο 312 (10/8/1980) που τα λέει τόσο εκφραστικά και παραστατικά. Χρόνια Πολλά σε όλους.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ (13/08/2023) ΚΥΡΙΑΚΗ Ι' ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

Τότε προσελθόντες οἱ μαθηταὶ τῷ Ἰησοῦ κατ᾿ ἰδίαν εἶπον· διατί ἡμεῖς οὐκ ἠδυνήθημεν ἐκβαλεῖν αὐτό; (Ματθ. 17, 19)

Πήγαν τότε ιδιαιτέρως στον Ιησού οι μαθητές και τον ρώτησαν, «Γιατί εμείς δεν μπορέσαμε να το βγάλουμε;»

Οι μαθητές εκφράζουν την απορία τους στον Ιησού, επειδή δεν μπόρεσαν να βγάλουν το δαιμόνιο από το παιδί όταν το έφερε πρώτα σε αυτούς ο πατέρας του. Την εκφράζουν όχι δημόσια αλλά ιδιαιτέρως. Φοβήθηκαν ότι έχασαν τη δυνατότητα που είχαν λάβει (Ματθ. 10, 1) από τον Κύριο να θεραπεύουν και δαιμονισμένους. Κυρίως ντρέπονταν να μην τους επιτιμήσει δημοσίως για κάποιο παράπτωμά τους, το οποίο θα ήταν η αιτία για την αδυναμία τους να θεραπεύσουν το δαιμονισμένο παιδί. Προηγουμένως (στχ. 17) ο Ιησούς είχε εκφράσει την αγανάκτησή του για την απιστία της παρούσας γενεάς (συμπεριλαμβανομένου του συνόλου των παρεβρισκομένων μαζί με τους μαθητές). Παρά την προσφώνηση «γενεά άπιστος και διεστραμμένη» (στχ. 17) οι μαθητές ή δεν κατάλαβαν ότι και σε εκείνους αναφέρονταν ο Ιησούς, ή κατάλαβαν αλλά ήλπιζαν ότι παρανόησαν. Ασφαλώς και λόγῳ της απιστίας τους, όπως τους το είπε ξεκάθαρα στον στοίχο 20. Πιθανόν την απορία να την εξέφρασαν οι μαθητές που δεν είδαν προηγουμένως την μεταμόρφωση του Χριστού.  Γιατί όμως να είναι άπιστοι; Και γιατί να μην το αντιλαμβάνονται; Είχαν βιώσει πολλά θαύματα του Κυρίου, είχαν κάνει και οι ίδιοι θαύματα. Προφανώς να ένιωσαν εκλεκτοί και να είχαν μέσα τους έπαρση. (Θυμίζω εδώ, την έπαρση του Ιωάννη και του Ιακώβου που ήθελαν αξιώματα κατά την ένδοξη δευτέρα παρουσία του Κυρίου, και τη μετέπειτα φαγωμάρα μεταξύ των μαθητών Μαρκ. 10, 37-41. Επίσης την έπαρση του Πέτρου να περπατήσει στη θάλασσα Ματθ. 14, 31). Σίγουρα όμως, η πίστη τους δεν ήταν στέρεη και οι ίδιοι δεν το είχαν αντιληφθεί. Δυστυχώς όταν η πίστη αδυνατίζει, αυξάνεται ο εγωισμός κάτι που σκοτεινιάζει την πνευματική μας αντίληψη. Κι εμείς, με το να πηγαίνουμε Εκκλησία και να μην πράττουμε παρανομίες, νομίζουμε ότι είμαστε πιστοί, οπότε (εσφαλμένως) έχουμε ήσυχη τη «συνείδησή» μας. Η πίστη δεν κατακτιέται μια φορά, ούτε είναι δεδομένη. Για να την έχουμε και να τη διατηρούμε ενεργή, οφείλουμε να ασκούμαστε πνευματικώς συνέχεια. Οι μαθητές επειδή ήταν μαζί με τον Ιησού, νόμισαν ότι αυτό που ένιωθαν ως πίστη, τους αρκούσε δεν το καλλιέργησαν και είχαν απομακρυνθεί χωρίς να το καταλάβουν. Ομοίως μπορούμε να παρασυρθούμε κι εμείς.    

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

«Ο ΑΝΤΡΑΣ ΜΟΥ, Η ΖΑΚΛΙΝ ΚΙ ΕΓΩ...»

Η παραλία κλασσικά θέλει και το ελαφρύ λογοτεχνικό της ανάγνωσμα. Ξάπλα, εκτός από φέισμπουκ, η ανάγνωση κάνει το χρόνο να περνά ανάλαφρα και ουχί βαρετά. Το παρακάτω κοινωνικό διήγημα από την Βεντέτα Νο 20 (24/9/965) προσφέρει αρκετό... σασπένς, διότι αναφέρεται σε ένα ερωτικό τρίγωνο, με μία να βρίσκεται ανάμεσα στο ζευγάρι και τη σύζυγο να... τα υπόλοιπα διαβάστε τα, δεν θα τα αποκαλύψω εγώ! Καλό διάβασμα και καλό μπάνιο! Α! Και στην παραλία να μην είστε, μπορείτε άνετα να το διαβάσετε ξάπλα στο κρεββάτι με το ερκοντίσιον ή τον ανεμιστήρα αναμμένο!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

«ΚΟΚΤΑΙΗΛΣ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΑ»

Δεν σας ξεδιψάει το νερό, ε; Μου θέλετε και... γκουρμέ ντρινκ; Ε, έτσι για να σερβίρετε κάτι όχι συνηθισμένο σε τίποτα επισκέπτες, το παρακάτω αρθράκι είναι ότι πρέπει! Από την Βεντέτα Νο 375 (13/7/1972), μας δίνει ιδέες για κοκτέηλ. Βέβαια, εγώ δεν είμαι και φανατικός περί αυτών, ωστόσο δεν χάνετε να τα δοκιμάσετε. Ρετρό μεν, αλλά τίποτα δεν χάνει την αξία του, ε; 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ (06/08/2023) Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΙΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ

Ακούμε στην αυριανή περικοπή:

...ἰδοὺ νεφέλη φωτεινὴ ἐπεσκίασεν αὐτούς, καὶ ἰδοὺ φωνὴ ἐκ τῆς νεφέλης λέγουσα· οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ εὐδόκησα· αὐτοῦ ἀκούετε· (Ματθ. 17, 5)

ιδού, ένα φωτεινό σύννεφο τους σκέπασε, και μέσα από το σύννεφο ακούστηκε μια φωνή που έλεγε: «Αυτός είναι ο αγαπημένος μου Υιός, στον οποίο ευαρεστήθηκα· αυτόν να ακούτε»

Ο Ιησούς στο όρος Θαβώρ, μεταμορφώθηκε έχοντας δεξιά και αριστερά τον Μωυσή και τον Ηλία. Οι τρεις μαθητές που τον ακολούθησαν (Πέτρος, Ιωάννης και Ιάκωβος) βλέποντάς τους, είδαν ένα φωτεινό σύννεφο να τους σκεπάζει και άκουσαν μία φωνή να προέρχεται από αυτό το σύννεφο να τους λέει ότι ο Ιησούς είναι ο Υιός ο αγαπημένος που τον ευαρέστησε, και αυτόν να υπακούτε. Τι φοβερή εμπειρία θαύματος! Όχι, μόνο είδαν κάτι υπερφυσικό αλλά άκουσαν κιόλας! Ένα θαύμα που αποδεικνύει την θεϊκή φύση του Κυρίου. Χρειάζονταν κάτι τέτοιο; Δεν είχαν δει τα θαύματά Του για να πειστούν; Ας θυμηθούμε ότι πριν από τη μεταμόρφωση του Χριστού, ο ίδιος ο Κύριος τους είχε ρωτήσει για ποιός νομίζουν ότι είναι (Ματθ. 16, 15) και να τους προφητεύει το τι θα συμβεί με τη σταύρωση και την ανάστασή Του. Εδώ λοιπόν, ο Κύριος όχι μόνο επέτρεψε να δουν (όχι όλοι αλλά μόνο τρεις, για να μην διαρρεύσει έως την ανάστασή Του, στχ. 17, 9) αλλά και να ακούσουν. Ασφαλώς άκουσαν τη φωνή του Θεού που τους είπε το ποιός ήταν ο Ιησούς. Όχι τόσο για να μην έχουν καμία αμφιβολία, αλλά κυρίως για να έχουν την επιβεβαίωση για τον Κύριο, κάτι που μόνο ο Θεός μπορούσε να δώσει. Ο Υιός του Θεού λοιπόν ο αγαπημένος. Δεν υπάρχει άλλος, γι' αυτό και η λέξη υιός έχει άρθρο. Δεν λέει αυτός είναι υιός μου, αλλά ο Υιός μου. Αγαπητός μιας και η σχέση των τριών προσώπων είναι αγαπητική. (Εξάλλου ο Θεός είναι αγάπη και ο Χριστός την αγάπη κήρυξε). Στον οποίο «ευδόκησε» ο Θεός. Δηλαδή ευαρεστήθηκε από τον Υιό του όχι μόνο γιατί έχουν κοινή φύση, αλλά και κοινό θέλημα κάτι που τους εξισώνει με ακρίβεια. Και ως Θεός που είναι ο Υιός, αυτόν να ακούτε. Όχι απλά να τον ακολουθήσετε, αλλά να τον γνωρίσετε, να τον εμπιστευτείτε, να τον υπακούτε, όπως και το Θεό. Διότι ο Υιός και ο Πατήρ είναι ένα (Ιω. 10, 30). Συνεπώς, διδασκαλίες που υποβιβάζουν τον Χριστό σε δημιούργημα (μάρτυρες του Ιεχωβά), βρίσκονται εκτός της αλήθειας.      

Άλλα σχόλια για την αυριανή περικοπή, εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

«ΣΤΩΝ ΑΣΤΕΡΙΩΝ ΤΟ ΠΕΛΑΟΣ»

Ο Αύγουστος, μήνας διακοπών γαρ, πάντα θα σχετίζεται στο νου μου με τα θαλασσινά ταξίδια. Και μόνο στη θέα του πελάγους η ψυχή αισθάνεται την φυγή προς την ηρεμία και την ξεκούραση. Βέβαια το παρακάτω ποίημα του Δημήτρη Τυραϊδή, (Χανιά 2020) μας μιλάει για πέλαγα και βαρκούλες με μεταφορική έννοια, αλλά κατά κάποιον τρόπο, ο έρωτας είτε για τη γυναίκα είτε για το ταξίδι, έρωτας είναι! 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...