Ακούμε στην αυριανή περικοπή:
Παρακαλῶ οὖν ὑμᾶς ἐγὼ ὁ δέσμιος ἐν Κυρίῳ ἀξίως περιπατῆσαι τῆς κλήσεως ἧς ἐκλήθητε (Εφεσ. 4, 1)
Σας παρακαλώ, λοιπόν, εγώ, ο φυλακισμένος για χάρη του Κυρίου, να ζήσετε κατά τρόπο αντάξιο της κλήσεως με την οποία κληθήκατε
Ο απ. Παύλος, αφού τονίζει στους Εφεσίους ότι βρίσκεται φυλακισμένος, τους ζητά να ζήσουν με τρόπο αντάξιο της κλήσης τους από το Θεό. Τους προτρέπει, ή τους υποχρεώνει; Αν το δούμε από τη γραμματική πλευρά (δεν χρησιμοποιεί προστακτική, αλλά απαρέμφατο) τότε δεν έχουμε μια άμεση επιταγή με προστακτική, αλλά μια έντονη προτροπή ή παράκληση. Η αναφορά στην προσωπική του θυσία προσδίδει ιδιαίτερη συναισθηματική και ηθική βαρύτητα στην προτροπή. Δεν επικαλείται τα δεσμά του για να απαιτήσει ανταπόδοση προς το πρόσωπό του, αλλά για να υπογραμμίσει τη σοβαρότητα της χριστιανικής κλήσεως. Ως προς το ηθικό και θεολογικό περιεχόμενο, είναι επιτακτική υποχρέωση για τον χριστιανό διότι τη χριστιανική ζωή, ο πιστός δεν μπορεί προαιρετικά να αποδεχθεί ή να απορρίψει χωρίς συνέπειες. Η θεία κλήση συνεπάγεται και αντίστοιχη ευθύνη. Ο Παύλος δεν ζητά από τους Εφεσίους να ζήσουν αντάξια της κλήσεως για να δικαιώσουν τη δική του θυσία, αλλά για να ανταποκριθούν στη δωρεά του Θεού. Εδώ πρόκειται για τη θεία κλήση διά του Χριστού, με την οποία ο άνθρωπος εισάγεται στη νέα ζωή, γίνεται μέλος του σώματος του Χριστού και αποκτά κοινωνία με τον Θεό. Επομένως, η κλήση προηγείται της αντίστοιχης ανθρώπινης συμπεριφοράς. Δεν ζούμε ενάρετα για να μας καλέσει ο Θεός· καλούμαστε από τον Θεό και καλούμαστε να ζήσουμε σύμφωνα με αυτήν τη δωρεά.







