Να ένας μύθος για την Ευτυχία όπως τον αλίευσα από τον Μέγα Καζαμία (εκδ. Υδρόγειος 2026). Εδώ η Ευτυχία λειτουργεί κάπως σαν το τζίνι του Αλαντίν. Της λες μια επιθυμία και αυτή στην εκπληρώνει αμέσως και άνευ ανταλλάγματος. Πατ κιουτ! Οι δύο πρώτες γυναίκες στον εν λόγῳ μύθο ζήτησαν αυτά που θα ζήταγαν σχεδόν άπαντες, ενώ η τρίτη αποδείχθηκε πιο έξυπνη, ελευθέρωσε την Ευτυχία και την την είχε μαζί της, οπότε θα είχε την ευκαιρία να της ζητά ότι ήθελε όποτε το ήθελε! Ναι, αυτή δεν είναι η «σωστή» ερμηνεία, υποτίθεται ότι η τρίτη έχοντας την Ευτυχία μαζί της θα ήταν πάντα ευτυχισμένη, οπότε εν αντιθέσει με τις άλλες δύο που ζήτησαν υλιστικά και γήινα αγαθά τα οποία δεν αποτρέπουν τη λύπη και τη δυστυχία, έκανε τη σωστή επιλογή. Βέβαια, αυτός είναι ένας μύθος, και δυστυχώς τέτοιοι (σύντομοι) μύθοι μόνο διδαχές μπορούν να δώσουν, ενίοτε μονοδιάστατες. Λεφτά γιοκ! Να τα λέμε κι αυτά...
