Ακούμε στην αυριανή περικοπή:
ὅτι δι᾿ αὐτοῦ ἔχομεν τὴν προσαγωγὴν οἱ ἀμφότεροι ἐν ἑνὶ πνεύματι πρὸς τὸν πατέρα. (Εφεσ. 2, 18)
Διότι μέσω αυτού (του Χριστού) έχουμε και οι δύο πρόσβαση, με ένα Πνεύμα, προς τον Πατέρα.
Μέσω του Χριστού, μας λέει ο απ. Παύλος, έχουμε πρόσβαση και οι δύο προς τον Πατέρα, ενεργώντας και στους δύο το Άγιο Πνεύμα. Σε ποιους δύο αναφέρεται; Αφενός στους Ισραηλίτες και αφετέρου στους εθνικούς που αγνοούσαν τον αληθινό Θεό. Από τη μια οι εθνικοί (αναφέρεται σε όλους και σε κάποιους συγκεκριμένους) οι οποίοι βρίσκονταν χωρίς Χριστό και έξω από τις επαγγελίες που είχαν δοθεί στον Ισραήλ. Η ελληνική φιλοσοφία μπορούσε ασφαλώς να οδηγήσει ορισμένους ανθρώπους σε σημαντικές ηθικές και φιλοσοφικές αλήθειες, ακόμη και σε κάποια γνώση περί Θεού. Δεν μπορούσε όμως, από μόνη της, να τους εντάξει στη νέα σωτηριολογική πραγματικότητα που εγκαινίασε ο Χριστός. Από την άλλη οι Ισραηλίτες που ενώ είχαν τις διαθήκες, τις επαγγελίες, το Νόμο και τη γνώση του αληθινού Θεού και δεν ήταν αποξενωμένοι από τον Θεό με τον ίδιο τρόπο που περιγράφεται η προηγούμενη κατάσταση των εθνικών (στχ. 12), εντούτοις ο Νόμος δεν αποτελούσε οδό σωτηρίας. Οι δύο ομάδες μέσω του Χριστού, συμφιλιώνονται με τον Θεό, συμφιλιώνονται μεταξύ τους, αποκτούν την ίδια πρόσβαση στον Πατέρα και συμμετέχουν στην ίδια πνευματική πραγματικότητα. Σ' αυτό το εδάφιο, ο Παύλος κάνει συνοπτική αναφορά στο τριαδικό έργο: Προς τον Πατέρα κατευθύνεται η πρόσβαση, η οποία πραγματοποιείται μέσω του Υιού με τη δύναμη και την ενέργεια του Αγ. Πνεύματος. Δεν έχουμε μόνο τη δυνατότητα να πλησιάσουμε τον Θεό, αλλά έχουμε πλέον ελεύθερη πρόσβαση ενώπιόν Του. Κάτι που οδηγεί στην ουράνια βασιλεία (στχ. 2, 19).
