Ακούμε στην αυριανή περικοπή:
ἐξῆλθον δὲ ἰδεῖν τὸ γεγονός, καὶ ἦλθον πρὸς τὸν Ἰησοῦν καὶ εὗρον καθήμενον τὸν ἄνθρωπον, ἀφ᾿ οὗ τὰ δαιμόνια ἐξεληλύθει, ἱματισμένον καὶ σωφρονοῦντα παρὰ τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ, καὶ ἐφοβήθησαν (Λουκ. 8, 35)
Τότε βγήκαν (από την πόλη) να δουν τι είχε συμβεί· και ήρθαν στον Ιησού και βρήκαν τον άνθρωπο, από τον οποίο είχαν βγει τα δαιμόνια, να κάθεται ντυμένος και λογικός στα πόδια του Ιησού· και φοβήθηκαν.
Οι Γαδαρηνοί έτρεξαν έξω από την πόλη να δουν τι είχε συμβεί. Είδαν το δαιμονισμένο να έχει θεραπευθεί και να κάθεται στα πόδια του Ιησού. Η αντίδρασή τους είναι λογική για όσους δεν πιστεύουν: Φοβήθηκαν! Τι τους φόβισε; Η νέα κατάσταση του πρώην δαιμονισμένου. Εκεί που ήξεραν ότι ήταν γυμνός και έμενε στα μνήματα, τον είδαν ντυμένο, με την πνευματική του λειτουργία να έχει επιστρέψει, και κοντά στον Ιησού. Η αποκατάσταση προς την κανονικότητα τους ξένισε και τους έκανε καχύποπτους. Τον πρώην δαιμονισμένο τον είχαν ξεγράψει, και το κυριότερο, δεν έλπιζαν ότι θα βρισκόταν κάποιος να τον θεραπεύσει. Συνηθισμένοι στο κακό και την αμαρτία, ως συνήθη φαινόμενα στην καθημερινότητά τους, τους ξένισε το καλό! Τους φάνηκε αφύσικο! Γιατί όμως; Γίνεται να μην δεν θέλει κανείς το καλό; Θεωρητικά όλοι το θέλουμε, υποκειμενικά όμως μόνο όταν εξυπηρετεί τα δικά μας συμφέροντα! Σε μια κοινωνία που το συμφέρον υπερέχει του (γενικού) καλού, που ως ιδανικό προτάσσεται ότι ικανοποιεί τα πάθη και που είναι συνηθισμένη η αμαρτία, πως να μην ξενίζει το όντως καλό; Και κυρίως, πως να μην προκαλεί τον φόβο; Μιας και πάει κόντρα στις ηθικές αξίες αυτής της κοινωνίας. Έτσι και εδώ οι Γαδαρηνοί αντί να χαρούν για την ολική μεταστροφή του δαιμονισμένου, αντέδρασαν αρνητικά. Αντί να τρέξουν στα πόδια του Ιησού και εκείνοι, προτίμησαν την απόσταση. Φοβήθηκαν ότι αν θα έπραττε ο Κύριος και γι' αυτούς ομοίως, αυτό θα ήταν εναντίον τους, μιας και ήταν συνηθισμένοι στην αμαρτία. Είδαν τον Ιησού αντί για ευεργέτη ως τιμωρό! Δείγμα της πνευματικής ατροφίας τους... Φοβήθηκαν το φως και προτίμησαν το πνευματικό σκοτάδι τους. Τους ένοιαξε περισσότερο η υλική απώλεια των χοίρων παρά η πνευματική χαρά. Αυτή η αντίθεση μεταξύ του λυτρωμένου ανθρώπου από τα δαιμόνια και της φοβισμένης κοινωνίας μας δείχνει την απόσταση που πρέπει να καλύψουμε για να δεχτούμε τον Κύριο στη ζωή μας. Όσο κυριαρχεί μέσα μας ο φόβος (λόγῳ των αμαρτιών μας) τόσο θα απέχουμε από τη σωτηρίας μας.
