ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (8/04/2018) ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ

Ακούμε στη σημερινή περικοπή:

οἷς καὶ παρέστησεν ἑαυτὸν ζῶντα μετὰ τὸ παθεῖν αὐτὸν ἐν πολλοῖς τεκμηρίοις, δι᾿ ἡμερῶν τεσσαράκοντα ὀπτανόμενος αὐτοῖς καὶ λέγων τὰ περὶ τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ. (Πράξ. 1, 3)

Μετά το θάνατό του παρουσιάστηκε σ’ αυτούς ζωντανός με πολλές αποδείξεις· για σαράντα μέρες τούς εμφανιζόταν και τους μιλούσε σχετικά με τη βασιλεία του Θεού.

Οι μαθητές κατά τη διάρκεια του σταυρικού πάθους του Χριστού, ήταν κρυμμένοι και φοβισμένοι. Ο Κύριος δεν τους άφησε μόνους μετά την ανάστασή του. Εμφανίστηκε σ' αυτούς, δίνοντάς τους αποδείξεις ότι όντως αναστήθηκε και δεν ήταν είτε κάποιο φάντασμα, είτε προϊόν της φαντασίας τους. Για παράδειγμα, τους έδειξε τις πληγές του και τους άφησε να τις αγγίξουν ή συνέφαγε μαζί τους. Και εμφανίζονταν σ' αυτούς επί 40 ημέρες μιλώντας τους σχετικά με τη βασιλεία του Θεού. Βέβαια, δεν μας αναφέρει ο ευαγγελιστής αυτές τις διδασκαλίες. Πιθανότατα να τους προετοίμαζε για το ιεραποστολικό έργο που θα αναλάμβαναν, την κήρυξη και διάδοση του ευαγγελίου σε όλο τον κόσμο καθώς και τη βάπτιση στο όνομα της αγίας Τριάδος όσων το δέχονταν. Ο αναστημένος Χριστός, πριν αφήσει τη γη, στήριξε και ενίσχυσε τους μαθητές για να γίνουν οι άξιοι απόστολοι Του, συνεχιστές και όργανα της μεταλαμπάδευσης της αλήθειας και της θείας χάριτος στους ανθρώπους.     

Άλλα σχόλια για τη σημερινή περικοπή, εδώ και εδώ. 

__________________

Το blog της Αποκαλύψεως του 999 εύχεται στους αναγνώστες, τους επισκέπτες και όλους ανεξαιρέτως, Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα με υγεία και ευτυχία. 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ (Μ. ΣΑΒΒΑΤΟ ΕΝ ΤΩ ΟΡΘΡΩ)

Ακούμε σήμερα στην Α' ωδή, το εξής τροπάριο σε ήχο πλ. β':

Ἄνω σε ἐν θρόνῳ, καὶ κάτω ἐν τάφῳ, τὰ ὑπερκόσμια, καὶ ὑποχθόνια, κατανοοῦντα Σωτήρ μου, ἐδονεῖτο τῇ νεκρώσει σου· ὑπὲρ νοῦν ὡράθης γάρ, νεκρὸς ζωαρχικώτατος. 

Άνω σε θρόνο και κάτω σε τάφο, βλέποντας τα υπερκόσμια (δηλ. οι άγγελοι) και τα υποχθόνια (δηλ. οι ψυχές στον Άδη) συγκλονίζονται για τη νέκρωσή σου. διότι φανερώθηκες με τρόπο ασύλληπτο στο νου, νεκρός  που έσφυζε από ζωή και παρείχε ζωή!

Ο ιερός υμνογράφος εστιάζει σε μια καίρια στιγμή του μυστηρίου της ενώσεως των δύο φύσεων του Χριστού (θείας και ανθρώπινης) και της αντίδοσης των ιδιωμάτων τους. Ως Θεός κάθονταν σε θρόνο στον ουρανό μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα και τον έβλεπαν οι υπερκόσμιες υπάρξεις των αγγέλων, ενώ ταυτόχρονα βρίσκονταν ως άνθρωπος νεκρός στο μνήμα και τον έβλεπαν οι ψυχές που ήταν δέσμιες στον Άδη. Βρίσκονταν και άνω και κάτω. Κάτι ασύλληπτο για τον νου των ανθρώπων αλλά και των αγγέλων. Να είναι νεκρός εκείνος που παράλληλα παρέχει και σφύζει από ζωή! Παράδοξο και μέγα το μυστήριο του Θεού που υπερβαίνει την ύπαρξή μας, και αντί ψάχνουμε μάταια μια λογική εξήγηση, δεν έχουμε παρά να δοξάσουμε τον Κύριο για την υπέρτατη θυσία που έκανε για τη σωτηρία μας.      

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ (ΜΕΓ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΕΝ ΤΩ ΟΡΘΡΩ)

Ακούμε σήμερα μετά το ΙΕ' Αντίφωνο, το εξής τροπάριο σε ήχο πλ. β':

Ὁ Σταυρός σου Κύριε, ζωὴ καὶ ἀνάστασις ὑπάρχει τῷ λαῷ σου, καὶ ἐπ' αὐτῷ πεποιθότες, σὲ τὸν σταυρωθέντα, Θεὸν ἡμῶν ὑμνοῦμεν. Ἐλέησον ἡμᾶς.

Ο σταυρός σου, Κύριε, είναι ζωή και ανάσταση για το λαό σου. Σ' αυτόν έχοντες την πεποίθησή μας, υμνούμε εσένα το σταυρωθέντα Θεό. Ελέησέ μας.

Η βάση της πίστης μας, είναι ο σταυρός μαζί με την ανάσταση. Δεν παραθεωρούμε το σταυρικό πάθος έναντι της αναστάσεως. Αυτά τα δύο πηγαίνουν μαζί και ποτέ χωριστά. Ο σταυρικός θάνατος είναι η κορύφωση του πάθους του Κυρίου για να προσφέρει το αίμα του ως αντάλλαγμα για τις αμαρτίες μας. Αλλά δίχως την ανάσταση, το θείο πάθος είναι ανεπαρκές για τη σωτηρία μας. Ο θάνατος θα παρέμενε κυρίαρχος εγκλωβίζοντας τον άνθρωπο. Η ανάσταση φανερώνει ότι ο Θεός είναι η πηγή της αιώνιας ζωής που καταργεί το θάνατο, ξαναδίνοντας τη χαμένη προοπτική της κατά χάριν θέωσης στον άνθρωπο. Από το σταυρό λοιπόν, που είναι ζωή και ανάσταση, αντλούμε δυνάμεις στον καθημερινό αγώνα εναντίον των παγίδων που βάζει ο διάβολος για να μας παρασύρει στην αμαρτία.    

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ (ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ ΕΝ ΤΩ ΟΡΘΡΩ)

Ακούμε στον Α' κανόνα στην ζ' ωδή, το εξής τροπάριο σε ήχο β':

Ὑμῶν ὁ Χριστὸς τοῖς φίλοις, ἐβόα· Εἷς παραδώσει με, εὐφροσύνης λαθόντες, ἀγωνίᾳ καὶ λύπῃ συνείχοντο. Τίς οὗτος; φράσον λέγοντες, ὁ Θεὸς τῶν Πατέρων ἡμῶν. 

Σε εσάς τους φίλους του, ο Χριστός μίλησε δυνατά: Ένας (από σας) θα με παραδώσει. Οι μαθητές λησμόνησαν την ευφροσύνη (του μυστικού Δείπνου) καταλήφθηκαν από αγωνία και λύπη. Ποιός είναι αυτός; Πες μας, έλεγαν, Θεέ των πατέρων μας.

Κεραυνός εν αιθρίᾳ ήταν η ανακοίνωση του Χριστού στο μυστικό δείπνο, ότι κάποιος εκ των μαθητών θα τον παραδώσει. Ξαφνιασμένοι οι μαθητές άρχισαν να αναρωτιούνται ποιός είναι αυτός. Δεν ονομάτησε ο Ιησούς. Δεν «πρόδωσε» τον προδότη Ιούδα. Τον προστάτεψε από την πολύ πιθανή επίθεση που θα δέχονταν από τους υπόλοιπους. Αφενός κατ' αυτόν τον τρόπον, προετοίμασε τους μαθητές για το τι θα επακολουθούσε, δεν ήταν εξάλλου η πρώτη φορά που τους προέλλεγε το τι θα συνέβαινε στο μέλλον. Αφετέρου, έδωσε στον Ιούδα μια ευκαιρία να αλλάξει γνώμη. Του είπε εμμέσως ότι γνωρίζει·  σεβόμενος όμως την βούληση του σκοτισμένου μαθητή δεν προέβηκε να εμποδίσει το τι έλλελε να συμβεί. Άφησε το μαθητή του να αποφασίσει δίχως πίεση. Η ευφροσύνη του μυστικού δείπνου έδωσε τη σκυτάλη στην αγωνία και τη λύπη. Για τους υπόλοιπους ήταν αδιανόητο κάποιος να προδώσει. Ποιός και γιατί να το κάνει; Αυτούς ο Ιούδας μπόρεσε να τους ξεγελάσει. Όχι όμως τον Κύριο. Πόσο εύκολα λησμόνησε τόσα θαύματα που είχε κάνει ο Ιησούς...    

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΜΕΓΑΛΗ ΤΡΙΤΗ (ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ ΕΝ ΤΩ ΟΡΘΡΩ)

Ακούμε το εξής ιδιόμελο μετά τους Αίνους σε ήχο β':

Ἡ ἁμαρτωλὸς ἔδραμε πρὸς τὸ μύρον πριάσασθαι, πολύτιμον μύρον, τοῦ μυρίσαι τὸν εὐεργέτην, καὶ τῷ μυρεψῷ ἐβόα· Δός μοι τὸ μύρον, ἵνα ἀλείψω κᾀγὼ τὸν ἐξαλείψαντά μου πάσας τὰς ἁμαρτίας. 

Η αμαρτωλή γυναίκα έτρεξε να αγοράσει το μύρο, πολύτιμο μύρο, για να αλείψει με αυτό τον ευεργέτη (Ιησού) και φώναξε στον μυροπώλη: Δώσε μου το μύρο για ν' αλείψω κι εγώ αυτόν που εξάλειψε όλες μου τις αμαρτίες.

Τη σκηνή που η αμαρτωλή πόρνη τρέχοντας έφτασε στο αρωματοπωλείο ν' αγοράσει μύρο, μας παρουσιάζει ο ιερός υμνογράφος. Έμαθε η γυναίκα ότι ο διδάσκαλος βρισκόταν στο σπίτι του Σίμωνα του φαρισαίου, και δεν άφησε την ευκαιρία να πάει χαμένη. Χωρίς αναβολή, δίχως να δισταγμό, ήταν μοναδική ευκαιρία να ζητήσει συγχώρεση για την αμαρτωλή ζωή της. Είχε όντως μετανοήσει και ήταν αποφασισμένη να ζητήσει τη μετάνοια από έναν άνθρωπο του Θεού, έναν προφήτη και διδάσκαλο, όπως νόμιζαν πολλοί για τον Ιησού, μη γνωρίζοντας ότι είναι ο Υιός του Θεού. 

Αμέσως έτρεξε ν' αγοράσει μύρο ακριβό για να τιμήσει έτσι τον Κύριο, δίχως να φαντάζεται ότι πιο ακριβό και πιο πολύτιμο από το μύρο, είναι η πίστη της. «Δώσε μου μύρο ν' αλείψω αυτόν που μου εξάλειψε τις αμαρτίες» φώναξε στο μυροπώλη. Όχι απλά δώσε μου μύρο, πιθανώς για εκείνη ή για οποιαδήποτε χρήση. Ήδη, πριν ακόμη συναντήσει τον Ιησού, διέδιδε την πίστη ότι στο προσωπό του θα έβρισκε τη συγχώρεση για τις αμαρτίες της. Τόσο ολοφάνερη ήταν η πρόθεσή της, και αυτό μας το τονίζει ιδιαιτέρως ο υμνογράφος. Διότι όποιος μετανοήσει, δεν το κρατάει κρυφό, αλλά το εκδηλώνει μιας και είναι σαν να απαλλάσσεται από ένα μεγάλο βάρος. Αυτήν τη μετανοητική διάθεση είχε όταν πλησίασε κλαίγοντας τον Κύριο. Κάτι ο Χριστός είδε και τη συγχώρεσε.   

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΥΤΕΡΑ (ΜΕΓΑΛΗ ΤΡΙΤΗ ΕΝ ΤΩ ΟΡΘΡΩ)

Ακούμε στους Αίνους το παρακάτω ιδιόμελο σε ήχο δ':

Τοῦ κρύψαντος τὸ τάλαντον, τὴν κατάκρισιν, ἀκούσασα ψυχή, μὴ κρύπτε λόγον Θεοῦ, κατάγγελλε τὰ θαυμάσια αὐτοῦ, ἵνα πλεονάζουσα τὸ χάρισμα, εἰσέλθῃς, εἰς τὴν χαρὰν τοῦ Κυρίου σου. 

Αφού άκουσες ψυχή μου το κατάντημα εκείνου που έκρυψε το τάλαντο (που του χάρισε ο Θεός), μην κρύβεις το λόγο του Θεού, αλλά να κηρύττεις τα θαυμαστά έργα του, ώστε αφού πολλαπλασιάσεις το χάρισμα, να εισέλθεις στη χαρά του Κυρίου σου.

Ο ιερός υμνογράφος, κάνει αναφορά στην παραβολή των ταλάντων (Ματθ. 25, 14-30), όπου ένας οκνηρός και αδιάφορος δούλος, το τάλαντο που πήρε αντί να το χρησιμοποιήσει ανάλογα με τις δυνάμεις του και να του φέρει κάποιο κέρδος, το έκρυψε και το παρέδωσε όπως ήταν πίσω δείχνοντας παράλληλα μεγάλη αυθάδεια. Αυτή τη συμπεριφορά προς αποφυγήν, τονίζει αφενός μεν για τους ιερείς αφετέρου όμως και για όλους όσους θέλουν να δείχνουν ότι είναι ενεργοί με τη θρησκεία, το χρέος της κήρυξης του ευαγγελίου. Ειδικά στις μέρες μας, όπου διάφορες διδασκαλίες, είτε αιρετικές, είτε επηρεασμένες από άλλες θρησκείες, είτε με φιλοσοφικό ή ιδεολογικό μανδύα, διαδίδονται με ευκολία μέσα από το διαδίκτυο. Βεβαίως, η κήρυξη του ευαγγελίου πρέπει να γίνεται σωστά. Δηλαδή όχι με αερολογίες, οπότε απαιτείται καλή μελέτη σε ότι διδάσκει η Εκκλησία, και με προσωπικό παράδειγμα, μιας και αν δεν εφαρμόζουμε εμείς αυτά που διδάσκουμε, τότε γιατί να τα εφαρμόσει το ακροατήριο μας... 

Συνεπώς λοιπόν, χρειάζεται σπουδή και προσωπική άσκηση για να κάνουμε το έργο μας να ευδοκιμήσει και να φέρει καρπούς. Κάτι που θα το εκτιμήσει ο Κύριος κατά την ώρα της κρίσεως. Αν δείξουμε την διάθεση του τεμπέλη δούλου της παραβολής, τότε θα λάβουμε και την αντίστοιχη αμοιβή, της απόρριψης.       

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ (Μ. ΔΕΥΤΕΡΑ ΕΝ ΤΩ ΟΡΘΡΩ)

Ακούμε στον Κανόνα Τριωδίου, Ωδή Α' σε ήχο β' το εξής τροπάριο:

Ἡ ἀπόρρητος, Λόγου Θεοῦ κατάβασις, ὅπερ Χριστὸς αὐτός ἐστι, Θεὸς καὶ ἄνθρωπος, τὸ Θεὸς οὐχ ἁρπαγμόν, εἶναι ἡγησάμενος, ἐν τῷ μορφοῦσθαι δοῦλον, δεικνύει τοῖς Μαθηταῖς· ἐνδόξως γὰρ δεδόξασται.

Η απόρρητη κατάβαση (από τον ουρανό) του Λόγου του Θεού είναι ο ίδιος ο Χριστός, ο οποίος είναι Θεός και άνθρωπος. Με το να λάβει τη μορφή δούλου, έδειξε στους μαθητές ότι δεν θεωρούσε τη θεότητά του ως αρπαγμό (σαν να την άρπαξε χωρίς να του ανήκει). Γι' αυτό δοξάστηκε ένδοξα.

Δογματικό είναι το περιεχόμενο του τροπαρίου, υπενθυμίζοντας τη διατύπωση του απ. Παύλου στην προς Φιλιππησίους επιστολή 2, 6-8. Εδώ λοιπόν αναφέρεται στην κένωση του Λόγου, δηλαδή, με το να ενανθρωπηθεί ο Λόγος του Θεού, «κένωσε» τον εαυτό του (άδειασε/εξέβαλε εαυτόν) από τα γνωρίσματα της θεότητας και ταπεινώθηκε ως άνθρωπος έως και το σταυρικό θάνατο. Παρότι όμως έγινε άνθρωπος, δεν έπαψε να είναι ταυτόχρονα Θεός ισότιμος του Πατρός και του Αγ. Πνεύματος. Η θεότητα Του, δεν ήταν ούτε ένα προνόμιο που έλαβε, ούτε τρόπαιο, ούτε λάφυρο που άρπαξε. Απλά, με το να «απαρνηθεί» τη θεότητά Του για να σώσει διά του σταυρού και της ανάστασης τον άνθρωπο, έδειξε τον τρόπο που πρέπει να εφαρμόζεται η αγάπη που μας δίδαξε. Θα μπορούσε ως Θεός να αποφύγει τα πάθη και να αρκεστεί μόνο στο κήρυγμα. Κάτι όμως που δεν ήταν επαρκές. Με την κένωση Του, έγινε το τέλειο παράδειγμα για την εφαρμογή της αγάπης. Δίχως προσωπικό κέρδος αλλά με θυσία.    

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (1/04/2018) ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ

Ακούμε στη σημερινή περικοπή:

καὶ ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ ἡ ὑπερέχουσα πάντα νοῦν φρουρήσει τὰς καρδίας ὑμῶν καὶ τὰ νοήματα ὑμῶν ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ. (Φιλιπ. 4, 7)

Και η ειρήνη του Θεού, που είναι ασύλληπτη στο ανθρώπινο μυαλό, θα διαφυλάξει τις καρδιές και τις σκέψεις σας κοντά στον Ιησού Χριστό.

Μια εβδομάδα πριν από το σταυρικό πάθος και την Ανάσταση του Κυρίου, η αναφορά στην ειρήνη που μας δωρίζει ο Θεός, είναι πολύ επίκαιρη. Η έδρα των σκέψεων μας, η καρδιά, πιέζεται από αγωνιώδης ταραχές για φροντίδες και αναστατώνεται από τα πάθη και τις αμαρτίες μας. Η Εκκλησία θα μας υπενθυμίσει και πάλι την υπέρτατη θυσία που έκανε ο Ιησούς για να φέρει την καταλλαγή ανάμεσα στο Θεό και τον εκπεσώντα άνθρωπο. Από αυτή τη θυσία, πηγάζει η ειρήνη που πλέον ο πιστός θα νιώσει μέσα του ως βάλσαμο της ψυχή του, όταν εμπιστευτεί πλήρως την αγαθή πρόνοια του Θεού. Δεν είναι αυτή η ειρήνη εύθραυστη σαν κι αυτή που κάνουν μεταξύ τους οι άνθρωποι, με όχι πάντοτε καλές προθέσεις... Είναι μία θεϊκή υπόσχεση και μία βάσιμη ελπίδα. Υπερέχει της λογικής μας και μπορούμε να την δεχτούμε μόνο διά της πίστης μας στον τριαδικό Θεό. Αν όμως απομακρυνθούμε από το Θεό, θα την απωλέσουμε και θα χάσουμε τη γαλήνη από την ψυχή μας, την σταθερότητα και την καθαρότητα του νου με οδυνηρά αποτελέσματα...

Άλλα σχόλια για τη σημερινή ανάρτηση, εδώ, εδώ και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...