Σαν κλείσω τα μάτια,
αφήνω τη σκέψη,
και ανοίγω την πόρτα της φαντασίας.
Σ' έναν άλλον κόσμο, δικό μου.
Χωρίς βαβούρα και συννεφιά,
χωρίς κακία και πάθη,
χωρίς δυστυχία,
δίχως σκοτάδι και θάνατο.
Μα πάντα γυρνώ
σ' εκείνη την πόρτα.
Και τρέμω μην δεν την βρω
να με περιμένει ανοιχτή.
Σιμά είν' ο καιρός,
που θα φοβάμαι το αντίστροφο...
αφήνω τη σκέψη,
και ανοίγω την πόρτα της φαντασίας.
Σ' έναν άλλον κόσμο, δικό μου.
Χωρίς βαβούρα και συννεφιά,
χωρίς κακία και πάθη,
χωρίς δυστυχία,
δίχως σκοτάδι και θάνατο.
Μα πάντα γυρνώ
σ' εκείνη την πόρτα.
Και τρέμω μην δεν την βρω
να με περιμένει ανοιχτή.
Σιμά είν' ο καιρός,
που θα φοβάμαι το αντίστροφο...
Ο κόσμος μας θα ήταν πολύ καλύτερος αν όλοι μας ψάχναμε γι΄αυτήν την πόρτα!!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΟλοι σ' αυτή την πόρτα ελπίζουμε, μια πόρτα που θα μας δείξει ένα δρόμο που οδηγεί στον κόσμο που ονειρευόμαστε!!!!!!
Διαγραφή@ Pegasus
ΔιαγραφήΤο θέμα δεν είναι να την ψάξεις, αλλά να θες να μείνεις μέσα χωρίς να ξαναβγείς...!
@ Ρένα
ΔιαγραφήΑλίμονο σ' αυτόν που δεν έχει πρόσβαση στη φαντασία! Το θέμα είναι πως αντιπαραβάλλεται τόσο έντονα με την πραγματικότητα που η επιλογή αρχίζει να μην είναι τόσο αυτονόητη...
Φαίνεται πως δεν υπάρχει έξοδος κινδύνου από τη φαντασία. Γιατί να φοβάσαι το αντίστροφο;
ΑπάντησηΔιαγραφήΟύτε από την πραγματικότητα υπάρχει έξοδος κινδύνου! Και η πραγματικότητα είναι πολύ χειρότερη... Να από που πηγάζει ο περί του αντιστρόφου φόβος.
ΔιαγραφήΣ' εναν κόσμο χωρίς πόρτες και παράθυρα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕκεί βαδίζουμε.
Καλο βράδυ φίλε μου.
Σ' έναν κόσμο χωρίς πόρτες και παράθυρα.
ΔιαγραφήΜεγάλη κουβέντα. Κόσμος χωρίς έξοδο κινδύνου, χωρίς φως... Χειρότερος κι από φυλακή!
Εκτός κι αν δεν τα χρειαζόμαστε! Ή εξυπηρετεί κάποιους η απουσία τους...
Καλό βράδυ και σε σένα.
Καλησπέρα.Θα μπορούσα να πω ότι όλο και περισσότεροι την σημερινή εποχή αναζητούν αυτήν την πόρτα,όμως πόσοι είναι έτοιμοι να την διαβούν.
ΑπάντησηΔιαγραφήΑυτό που θέτεις είναι όντως μεγάλο θέμα. Πιστεύω πως δεν την έχουν πολλοί αυτήν την ετοιμότητα. Κάτι που θα κάνει επικίνδυνη την πόρτα...
ΔιαγραφήΚαλώς όρισες κι από αυτά τα νερά της blogόσφαιρας.
θέλει δύναμη την πόρτα τούτη ν' ανοίξεις, αποφασισμένος να μην γυρίσεις πίσω ποτέ...
ΑπάντησηΔιαγραφήβλέπεις, ακόμα και η φρίκη κάποτε συνήθεια γίνεται...
Για να επιλέξεις το δρόμο χωρίς γυρισμό, θέλει πολύ τόλμη και ίσως ρίσκο. Αρκεί να το πάρει κανείς απόφαση. Το «alma libre» (το πρώτο πέταγμα του νεαρού πουλιού, που αν δεν έχει γερές φτερούγες πέφτει και σκοτώνεται) είναι μάλλον για λίγους...
ΔιαγραφήΑν δεν υπάρχει πόρτα φαντασίας την έβαψες.
ΑπάντησηΔιαγραφήΑν δεν υπάρχει πόρτα, τότε πως να την βάψω; :) Για πόρτα γυρισμού δεν είμαι σίγουρος όμως...
ΔιαγραφήΣαν πόρτα ενός φανταστικού ονείρου που όλοι πιστεύω καταφεύγουμε.
ΑπάντησηΔιαγραφήΑν σταματήσουμε να ονειρευόμαστε τότε θα είναι που θα τη βρούμε κλειστή.
Πολύ όμορφο το ποιήμα σου!
Καλό απόγευμα!
Αυτό το καταφύγιο, είναι ίσως το τελευταίο που έχουμε. Δεν ξέρω αν θα θελήσουμε να μην ξαναβγούμε από 'κει... Σίγουρο είναι πως το έχουμε ανάγκη.
ΔιαγραφήΚαλά να περνάς.