Β' ΣΤΑΣΙΣ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ

Θα ακούσουμε σήμερα στον Κ' Οίκο:

Κήρυκες θεοφόροι γεγονόντες οἱ Μάγοι, ὑπέστρεψαν εἰς τὴν Βαβυλῶνα, ἐκτελέσαντές σου τὸν χρησμὸν καὶ κηρύξαντές σε τὸν Χριστὸν ἅπασιν, ἀφέντες τὸν Ἡρῴδην ὡς ληρώδη, μὴ εἰδότα ψάλλειν. Ἀλληλούϊα. 

(Οι Μάγοι αφού έγιναν θεοφόροι κήρυκες, γύρισαν πίσω στη Βαβυλώνα. Αφού εκτέλεσαν το χρησμό σου και κήρυξαν σ' όλους εσένα, που είσαι ο Χριστός, άφησαν τον Ηρώδη στο παραλήρημα του, μη γνωρίζοντα να ψάλλει στο Θεό. Αλληλούια.)

Οι Μάγοι, αφού είδαν με τα μάτια τους την επαλήθευση του χρησμού που έλαβαν από το Θεό, δεν κράτησαν κρυφό αυτό το γεγονός. Κήρυξαν στον κόσμο την έλευση του Χριστού. Σ' αυτό το κήρυγμα ο Ηρώδης αφηνίασε μιας και από το φόβο του να μην χάσει την εξουσία του, είχε φονεύσει αρκετούς ακόμη και μέλη της οικογένειάς του. Προσπάθησε να παγιδεύσει τους Μάγους για να μάθει που βρισκόταν ο νεογέννητος Ιησούς. Όμως τα τις μηχανορραφίες του τις ήξερε ο Θεός και έστειλε άγγελο ειδοποιώντας τους Μάγους να μην συναντήσουν στο γυρισμό τους τον Ηρώδη. Έτσι, έμεινε μόνος του, παραληρώντας μέσα στο σκοτάδι του εγωισμού του, στο σκοτάδι όσων προσπάθησαν μάταια να σβήσουν το Φως του κόσμου.

Άλλες αναρτήσεις για τη Β' Στάση των Χαιρετισμών, εδώ, εδώ και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΤΑ ΠΙΘΑΡΙΑ ΤΟΥ ΔΙΑ

ὡς γὰρ ἐπεκλώσαντο θεοὶ δειλοῖσι βροτοῖσι

ζώειν ἀχνυμένοις· αὐτοὶ δέ τ᾽ ἀκηδέες εἰσί.

δοιοὶ γάρ τε πίθοι κατακείαται ἐν Διὸς οὔδει

δώρων οἷα δίδωσι κακῶν, ἕτερος δὲ ἑάων·

ᾧ μέν κ᾽ ἀμμίξας δώῃ Ζεὺς τερπικέραυνος,

ἄλλοτε μέν τε κακῷ ὅ γε κύρεται, ἄλλοτε δ᾽ ἐσθλῷ·

ᾧ δέ κε τῶν λυγρῶν δώῃ, λωβητὸν ἔθηκε,

καί ἑ κακὴ βούβρωστις ἐπὶ χθόνα δῖαν ἐλαύνει,

φοιτᾷ δ᾽ οὔτε θεοῖσι τετιμένος οὔτε βροτοῖσιν. 

(Ιλιάδα Ω 525 - 533)

(Γιατί οι θεοί έτσι όρισαν τη μοίρα των ανθρώπων

να ζουν με καημούς, κι αυτοί έγνοια να μην έχουν.

Στην πόρτα του Δία στέκονται μπροστά δύο πιθάρια

το ένα γεμάτο με κακά, με καλά το άλλο, να 'χει να δίνει.

Αν δώσει ο Δίας ο κεραυνόχαρος κι απ' τα δυό σε κάποιον,

τη μια τον βρίσκει το καλό και το κακό την άλλη.

Μα αν του έδωσε μόνο απ' τα κακά, ζημιές τον βρίσκουν

και μια πείνα αβάσταχτη στη γη τον κυνηγάει

και  τριγυρνά κι από θνητούς κι από θεούς διωγμένος.)

Αυτά τα λόγια απευθύνει ο Αχιλλέας στον Πρίαμο, όταν ο τελευταίος πηγαίνει να του ζητήσει το σώμα του Έκτορα. Ώριμος και φιλοσοφημένος από εμπειρίες ο Αχιλλέας, δείχνει μια άλλη όψη του χαρακτήρα του. Γι' αυτόν, οι θεοί δεν έχουν τους καημούς των θνητών και η καλοτυχία με τη δυστυχία βρίσκονται σε δύο πιθάρια έκαστη στο καθένα, στην πόρτα του Δία, ο οποίος τις δίνει στους ανθρώπους κατά τη βούλησή του. Το χειρότερο είναι όταν ο Δίας δίνει μόνο δυστυχία σε κάποιον. 

Πάντα θα ψάχνουμε μια εξήγηση για τα βάσανα και τα δεινά της ζωής. Όχι για όσα οφείλονται σε δικές μας ενέργειες. Δεν απορρέουν εξάλλου όλα τα προβλήματα από τη δική μας πρωτοβουλία. Είναι αδύνατο να κατανοήσουμε τον αστάθμητο παράγοντα. Και μιας τα βάσανα είναι περισσότερα απ' τις χαρές, δεν έχουμε παρά να τα αιτιάσουμε στο θείο παράγοντα. Αυτά τα δύο πιθάρια του Δία είναι ένα λαϊκό μοτίβο στο οποίο ο Αχιλλέας βρίσκει απάντηση για την κακοτυχία. Μπροστά στο άγνωστο, ο άνθρωπος εύκολα επιστρατεύει το θείο. Θα μπορούσε να επιστρατεύσει όμως τον ίδιο τον άνθρωπο;      

Τα δύο πιθάρια, αν τα διαχειρίζονταν ο άνθρωπος, τότε σίγουρα δεν θα το έκανε δίκαια... Αν όμως μέσα σ' αυτά βάλουμε την εύθραυστη φύση του, τον περίεργο χαρακτήρα του, τα ατισάθευτα πάθη του και την περιορισμένη (πολλές φορές) σωφροσύνη του, τότε θα δούμε πως τα καλά είναι (και θα είναι) πολύ λιγότερα και ο αστάθμητος παράγοντας γίνεται πιο οδυνηρός... Το χειρότερο είναι ότι δεν μπορεί να σκεφτεί συλλογικά, παρά μόνο περιστασιακά, ή περιορισμένα. Ο άνθρωπος είναι φύσει κοινωνικό ον και η ατομικότητα είναι μια ύπουλη διαστροφή που ουσιαστικά κάνει κακό. Εν τέλει ευελπιστούμε στην απλοχεριά αυτού που διαχειρίζεται τα πιθάρια...

________________

αστάθμητος παράγοντας, νοούνται όχι μόνο τα φυσικά φαινόμενα αλλά και όσα δεν δύνανται να προβλεφθούν.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΜΟΝΟ ΓΙΑ... ΑΝΤΡΕΣ !!!

Ναι, μερικά πράγματα απευθύνονται κυρίως για άντρες, αν και μεταξύ μας, απευθύνονται και για γυναίκες που δεν πολυασχολούνται με τα οικιακά. Τα κουμπιά λοιπόν, όταν ξηλώνονται, είναι μια απώλεια, πρόδηλη στα ρούχα πολλών εργένηδων! Από τη ΒΕΝΤΕΤΑ Νο 305 (11/3/1971) το παρακάτω απόκομμα, το οποίο μας εισάγει στην τέχνη ραψίματος κουμπιών! Μια τέχνη, που παραδοσιακά κατέχουν οι νοικοκυρές, και οφείλουν να μάθουν οι νοικοκύρηδες. Βελόνα, κλωστή, κουμπί και καλή αρχή!

Α! Οι άντρες έχουν βέβαια, ένα μειονέκτημα στο ράψιμο. Οι δακτυλήθρες κατασκευάζονται κυρίως για τα λεπτά γυναικεία δάκτυλα και όχι για τις αντρικές χονδοδακτυλάρες... 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (9/03/2014) ΚΥΡΙΑΚΗ Α' ΝΗΣΤΕΙΩΝ (ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ)

Ακούμε στη σημερινή περικοπή το εξής: 

ὃν γὰρ ἀγαπᾷ Κύριος παιδεύει, μαστιγοῖ δὲ πάντα υἱὸν ὃν παραδέχεται. (Εβρ. 12, 6)

Γιατί αυτόν που αγαπά ο Κύριος παιδεύει και μαστιγώνει κάθε γιο που παραδέχεται.

Αυτήν την φράση εύκολα την παρεξηγούν πολλοί για να μιλήσουν εναντίον του Θεού. Το ρήμα παιδεύω δεν σημαίνει βασανίζω ή τυραννώ όπως καταχρηστικά το χρησιμοποιούμε σήμερα, αλλά διδάσκω, εκπαιδεύω, ανατρέφω, σωφρονίζω. Και με αυτή την έννοια, ο Κύριος όποιον αγαπά, τον εκπαιδεύει και τον διδάσκει, δηλαδή τον παιδαγωγεί όπως ο πατέρας το παιδί του. Η αγάπη Του απευθύνεται προς όλους, αλλά δεν είναι δεκτικοί όλοι στην παιδαγωγία Του. Το ρήμα μαστιγώνω (= δέρω, προξενώ πληγές) εδώ χρησιμοποιείται μεταφορικά. Δεν σηκώνει ο Κύριος το φραγγέλιο σ' αυτούς που τον αποδέχονται, αλλά τους παιδαγωγεί και διά των δοκιμασιών και των θλίψεων. Εξάλλου είναι σταυρός για τους χριστιανούς η οδός προς την ουράνια βασιλεία. Η τριβή και η παιδαγωγία από τις δυσκολίες ωριμάζουν τον άνθρωπο και τον καθιστούν έτοιμο για να δεχτεί βαθιά μέσα του το Χριστό.     

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

Α' ΣΤΑΣΙΣ ΤΩΝ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ

Θα ακούσουμε σήμερα από το Γ' Οίκο:

Γνῶσιν ἄγνωστον γνῶναι, ἡ Παρθένος ζητοῦσα, ἐβόησε πρὸς τὸν λειτουργοῦντα: Ἐκ λαγόνων ἀγνῶν, Υἱὸν πῶς ἐστι τεχθῆναι δυνατόν, λέξον μοί. Πρὸς ἣν ἐκεῖνος ἔφησεν ἐν φόβῳ , πλὴν κραυγάζων οὕτω,

Θέλοντας να γνωρίσει την άγνωστη γνώση, φώναξε δυνατά προς το λειτουργούντα: Πες μου, από λαγόνες αγνές πως γίνεται να γεννηθεί υιός; Προς την οποία εκείνος απάντησε με φόβο κραυγάζοντας.

Χαῖρε, βουλῆς ἀπορρήτου μύστις,

χαῖρε, σιγῆς δεομένων πίστις.

Χαίρε εσύ που είσαι μύστης της απόρρητης βουλής (του Θεού),

χαίρε εσύ που είσαι η πίστη αυτών που δεν λέγονται. 

Χαῖρε, τῶν θαυμάτων Χριστοῦ τὸ προοίμιον,

χαῖρε, τῶν δογμάτων αὐτοῦ τὸ κεφάλαιον.

Χαίρε το προοίμιο των θαυμάτων του Χριστού,

χαίρε το κεφάλαιο των δογμάτων αυτού.

Χαῖρε, κλῖμαξ ἐπουράνιε, δι ' ἦς κατέβη ὁ Θεός,

χαῖρε γέφυρα μετάγουσα τοὺς ἐκ γῆς πρὸς οὐρανόν, 

Χαίρε σκάλα επουράνιε από την οποία κατένηκε ο Θεός,

χαίρε γέφυρα που μεταφέρεις αυτούς που είναι στη γη προς τον ουρανό. 

Χαῖρε, τὸ τῶν Ἀγγέλων πολυθρύλητον θαῦμα,

χαῖρε, τὸ τῶν δαιμόνων πολυθρήνητον τραῦμα, 

Χαίρε το πολυθρύλητο θαύμα των Αγγέλων,

χαίρε το πολυθρήνητο τραύμα των δαιμόνων. 

Χαῖρε, τὸ Φῶς ἀρρήτως γεννήσασα,

χαῖρε, τὸ πῶς μηδένα διδάξασα.

Χαίρε, εσύ που γέννησες το αρρήτως το φως,

χαίρε εσύ που δεν δίδαξες το πως σε κανέναν. 

Χαῖρε, σοφῶν ὑπερβαίνουσα γνῶσιν.

χαῖρε, πιστῶν καταυγάζουσα φρένας.

Χαίρε εσύ που υπερβαίνεις τη γνώση των σοφών,

χαίρε εσύ που φωτίζεις τα μυαλά των πιστών.

Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

Η Μαρία, θέτει στον άγγελο το απλό ερώτημα το πως θα γεννήσει ενώ είναι παρθένα. Προβληματίζεται και θέλει να μάθει. Σε αντίθεση με την Εύα που συγκατατέθηκε αλόγιστα στον πειρασμό του όφεως. Ο άγγελος δεν μπορούσε να της εξηγήσει περισσότερα, μιας και για τον ίδιο το θαύμα είναι άρρητο, δεν έχει παρά να το εξυμνήσει. Χαιρετίζει την Παρθένο ως προοίμιο και ως κεφάλαιο στις αλήθειες που αφορούν το Χριστό. Εξαίρει το διαμεσολαβητικό ρόλο της, γεφυρώνοντας το χάσμα που άνοιξε η παρακοή των ανθρώπων. Μας γνωστοποιεί την απήχηση του θαύματος της Μαρίας στον χώρο των πνευμάτων, γεννήσασα το αΐδιο (= άχρονο) Φως (= Χριστό). Και τέλος τονίζει ότι το μυστήριο υπερβαίνει την ανθρώπινη γνώση. 

 
Άλλες αναρτήσεις σχετικά με την Α' στάση των Χαιρετισμών, εδώ και εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΗΣ ΜΑΜΑΣ: ΤΑΡΑΜΟΚΕΦΤΕΔΕΣ

Η νηστεία ξεκίνησε, και για όσους σφίζουν από υγεία, ας την προσπαθήσουν μιας και κάνει καλό κατά πως λένε οι επιστήμονες. Οι ταραμοκεφτέδες είναι γνωστό έδεσμα της τεσσαρακοστής και σχετικά εύκολο (αν εξαιρέσουμε το χρόνο ξαρμυρίσματος του ταραμά). Από τη ΒΕΝΤΕΤΑ Νο 354 (17/2/1972).

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΛΑΓΑΝΑΝΘΡΩΠΟΙ...

- Καλημέρα! Είμαι ο Λαγανάνθρωπος!

- Κάνω τη... ρεκλάμα του συνοικιακού φούρνου, σήμερα Καθαρά Δευτέρα.

- Και μόνο που θα με δεις, τι στο καλό, θα κοντοσταθείς να με χαζέψεις! 

- Το μαγαζί διαθέτει λαγάνα σε καλή τιμή, τι λες; Θ' αγοράσεις;

Αυτά τα λόγια πιστεύω ότι θ' άκουγα από το λαγανἀνθρωπο, αν είχε φωνή. Τι άλλο θα μπορούσε να μου πει άλλωστε... Μια ρεκλάμα που δεν διαρκεί ούτε μια ημέρα ολόκληρη. Κι όμως, τραβάει τα βλέμματα. Ένα ολιγόωρο εφέ για εμπορικούς λόγους.

Σάμπως κι η ζωή μας εφήμερη δεν είναι; Σταγόνα στον ωκεανό της αιωνιότητας. Ο φούρναρης έβαλε για διαφήμιση το λαγανάθρωπο έξω απ' το φούρνο. Άραγε εμείς, τι βάζουμε έξω από το δικό μας βίωμα; Τι ρεκλάμα βάζουμε για τον εαυτό μας; Καριέρα, περιουσία, σπουδές. Αυτά τραβάνε εύκολα τους πολλούς. Τίτλοι της υλικής και γήινης βιωτής. 

Τι θα έλκυε όμως; Τι θα πρόβαλε την άυλη υπόστασή μας; Όχι όλα όσα θα αφήσουμε πίσω μας σαν αφήσουμε αυτόν τον κόσμο. Αυτό που έλκει είναι σαν την ψυχή, πνευματικό. Αλλά δύσκολα κατακτιέται. Είναι η αρετή σ' όλες της τις εκφάνσεις. Αυτή τη ρεκλάμα όλοι θα θέλαμε να την έχουμε. Αυτήν θα την πάρουμε μαζί μας όταν έρθει η ώρα να συναντήσουμε το αιώνιο Φως, τον Χριστό.

Καθαρά Δευτέρα σήμερα, αρχή περιόδου ασκήσεως για καθαρή ψυχή. Για μια ρεκλάμα μόνιμη και αέναη. Για τους περισσότερους είναι απλά μια αργία και ένα γαστρονομικό δρώμενο. Λαγάνες, σαρακοστιανά, χαρταετοί... Τίποτα για την ψυχή. Λαγανάνθρωποι με μπόλικο σουσάμι...   

Καλή Μεγάλη Τεσσαρακοστή.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ (2/3/2014) ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ

Μας λέει ο απ. Παύλος: 

ἡ νὺξ προέκοψεν, ἡ δὲ ἡμέρα ἤγγικεν. ἀποθώμεθα οὖν τὰ ἔργα τοῦ σκότους καὶ ἐνδυσώμεθα τὰ ὅπλα τοῦ φωτός. (Ρωμ. 13, 12)

Η νύχτα προχώρησε και η ημέρα έχει πλησιάσει. Ας αποθέσουμε, λοιπόν, τα έργα του σκότους και ας ντυθούμε τα όπλα του φωτός.

Ο απ. Παύλος παρομοιάζει τη νύχτα με το παρόντα βίο μας. Είναι κι αυτός σκοτεινός από την αμαρτία. Φεύγει σιγά σιγά και μετά το θάνατο, έρχεται η ημέρα, δηλαδή η μέλλουσα ζωή. Εκεί που θα αντικρίσουμε τον Κύριο στο ουράνιο του βασίλειο. Γι' αυτό και πρέπει να αφήσουμε τα έργα της αμαρτίας που συνοδεύει το σκοτάδι. Να απαλλάξουμε τον εαυτό μας από τις κακές πράξεις που λερώνουν την ψυχή μας. Να την καθαρίσουμε διά της μετανοίας και να την ντύσουμε με την αρετή. Να την στολίσουμε με την αγαθότητα και την καλοσύνη. Να της δώσουμε τη λάμψη που της αρμόζει. Έτσι θα την έχουμε έτοιμη να οδεύσει στο Φως του παραδείσου. 

Η περίοδος της νηστείας που ξεκινά, έχει αυτόν ακριβώς το σκοπό. Δεν είναι απλά ένα δρώμενο που περιορίζεται μόνο στην Καθαρά Δευτέρα. 

Άλλο σχόλιο για τη σημερινή περικοπή, εδώ. 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...