Ακούμε στην αυριανή περικοπή:
ἐμοὶ δὲ μὴ γένοιτο καυχᾶσθαι εἰ μὴ ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ (Γαλ. 6, 14)
Εγώ όμως, ποτέ να μη θεωρήσω καύχημά μου τίποτε άλλο, παρά μόνο τον σταυρό του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.
Ο απ. Παύλος δεν μας λέει ότι δεν χαίρεται με οτιδήποτε καλό γίνεται στην Εκκλησία, αλλά τι θεωρεί προσωπικό του καύχημα. Δηλαδή, τι έχει αξία και λόγο υπερηφάνειας. Μας λέει λοιπόν ότι αρνείται να θεωρήσει ως προσωπικό του καύχημα οποιοδήποτε ανθρώπινο επίτευγμα. Τίποτα ανθρώπινο δεν μπορεί να φτάσει την αξία που έχει η σταυρική θυσία του Κυρίου για τη σωτηρία μας. Δεν είναι απλά ένας σταυρικός θάνατος αλλά κάτι που μόνο ο Κύριος ως Θεός θα μπορούσε να κάνει. Συνεπώς, οτιδήποτε πρόερχεται από τον άνθρωπο υπολείπεται κατά πολύ. Επίσης ο Παύλος έμμεσα θέλει να πει ότι δεν αποτελούν το θεμέλιο της καυχήσεώς του ο ζήλος του, οι τις γνώσεις του, τα αποστολικά του κατορθώματα, ούτε οι θυσίες και οι κόποι που υπέστη για τον Χριστό. Γενικότερα, αντιτίθεται στην ιδέα ότι ο άνθρωπος μπορεί να καυχηθεί ενώπιον του Θεού για κάτι που έχει ή που έχει κάνει ο ίδιος. Επομένως, ούτε η ανθρώπινη καταγωγή, ούτε η τήρηση εξωτερικών θρησκευτικών τύπων, ούτε η ένταξη σε μία ομάδα, ούτε κάποιο ιδιαίτερο εκκλησιαστικό αξίωμα αποτελούν από μόνα τους αντικείμενο καυχήσεως. Στην ουσία ἒστιάζει όχι στο τι κάνουμε εμείς για τον Θεό, αλλά στο τι έκανε ο Χριστός για μας.
