Όταν φεύγει το καλοκαίρι, με νωπές τις αναμνήσεις από τις διακοπές, εύκολα θυμόμαστε και τα αρνητικά από τις τουριστική περιοχή που παραθερίσαμε. Μια εξοχή που αλλοιώνεται από τον υπερτουρισμό κι ένας τοπικός χαρακτήρας που έπαψε πια να έχει την ελληνική αυθεντικότητα. Όλα καταβαραθρώνονται υπέρ της 'κονόμας από έναν εκμαυλισμένο τουρισμό! Το παρακάτω ποίημα του Βασίλη Γιαννιώτη, (από τη συλλογή «Πίσω από τον καθρέφτη» 1997 εκδ. Τζιαμπίρης - Πυραμίδα) εκεί οδηγεί τη σκέψη μου, και μάλιστα τα πράγματα έχουν χειροτερέψει από τότε που γράφτηκε...
