Ακούμε στην αυριανή περικοπή:
δι᾿ οὗ ἐλάβομεν χάριν καὶ ἀποστολὴν εἰς ὑπακοὴν πίστεως ἐν πᾶσι τοῖς ἔθνεσιν ὑπὲρ τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ (Ρωμ. 1, 5)
Μέσω αυτού (του Ιησού Χριστού) λάβαμε χάρη και αποστολή, για υπακοή πίστεως ανάμεσα σε όλα τα έθνη, χάριν του ονόματός του.
Ο απ. Παύλος αναφέρεται στο κήρυγμα των αποστόλων, το οποίο δεν είναι ούτε μια πρωτοβουλία που έλαβαν οι μαθητές, ούτε μια απλή εντολή του Κυρίου προς αυτούς. Ο Κύριος έδωσε αυτή τη διακονία στους μαθητές, τους οποίους επέλεξε γι' αυτό. Από Εκείνον πηγάζει το κήρυγμα, και Εκείνος έδωσε τη χάρη, δηλ. τη σωτηρία και την κλήση για να το κάνουν. Επιπλέον, η «χάρις» εδώ, σημαίνει και ειδικά τη χάρη του αποστολικού αξιώματος. Το κήρυγμα εδώ γίνεται εἰς ὑπακοὴν πίστεως, δηλαδή για υπακοή που προέρχεται από την πίστη ή συνίσταται στην πίστη; Εδώ πρέπει να διευκρινιστεί το εξής: Η αληθινή πίστη γεννά υπακοή στον Θεό. Δεν αρκεί μια διανοητική αποδοχή, η πίστη οδηγεί σε ζωή υπακοής. Επίσης η πρώτη πράξη υπακοής είναι να πιστέψει κανείς στο ευαγγέλιο. Πιθανότατα εδώ, ο απ. Παύλος περιλαμβάνει και τις δύο έννοιες: η πίστη είναι η αρχική υπακοή και συγχρόνως η πηγή μιας υπάκουης ζωής. Κάτι που απευθύνεται σε όλα τα έθνη και όχι μόνο στους Ιουδαίους. Εδώ φαίνεται το οικουμενικό όραμα του Παύλου: Η σωτηρία που προσφέρεται εξίσου σε Ιουδαίους και εθνικούς. Σκοπός αυτής της αποστολής βέβαια, δεν είναι η προσωπική προβολή, αλλά η δόξα του Χριστού. Να γίνει γνωστό το όνομά Του και να τιμηθεί η εξουσία Του σε όλο τον κόσμο. Με δυό λόγια, θα λέγαμε ότι αυτό το εδάφιο συνοψίζει ολόκληρη την αποστολή του Παύλου: α. Ο Χριστός είναι η πηγή της αποστολής. β. Η αποστολή είναι δώρο χάριτος. γ. Στόχος είναι όλα τα έθνη. δ. Σκοπός είναι να οδηγηθούν σε πίστη και υπακοή. ε. Τελικός σκοπός είναι η δόξα του Χριστού.
