Ακούμε στην αυριανή περικοπή:
νυνὶ δὲ ἐλευθερωθέντες ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας δουλωθέντες δὲ τῷ Θεῷ ἔχετε τὸν καρπὸν ὑμῶν εἰς ἁγιασμόν, τὸ δὲ τέλος ζωὴν αἰώνιον. (Ρωμ. 6, 22)
Τώρα όμως, αφού ελευθερωθήκατε από την αμαρτία και γίνατε δούλοι του Θεού, έχετε ως καρπό σας τον αγιασμό, και ως τελικό αποτέλεσμα την αιώνια ζωή.
Ο απ. Παύλος εδώ, αναπτύσσει το στχ. 18. Αντί της δικαιοσύνης, βάζει το Θεό, εκ του οποίου πηγάζει η δικαιοσύνη. Χρησιμοποιεί παθητικές μετοχές (ἐλευθερωθέντες, δουλωθέντες) διότι ο άνθρωπος από μόνος του δεν μπορεί να ελευθερωθεί από την αμαρτία, ούτε να γίνει δούλος του Θεού. Σ' αυτά απαραίτητη είναι η συνέργεια του Θεού. Από Εκείνον πηγάζει η σωτηρία και ο πιστός καλείται να ανταποκριθεί με υπακοή και να ζήσει σύμφωνα με τη νέα του κατάσταση. Η ελευθέρωση από την αμαρτία, δεν σημαίνει ότι ο πιστός δεν μπορεί να αμαρτήσει, αλλά ότι η αμαρτία δεν τον εξουσιάζει και δεν είναι αναγκασμένος να υπακούει στις επιθυμίες της. Ταυτοχρόνως, αλλάζει κύριο. Από την αμαρτία, στο Θεό. Παρότι φαίνεται οξύμωρο, να γίνεσαι δούλος στο Θεό που δίνει την ελευθερία, ωστόσο μας υπενθυμίζει ότι ή θα ακολουθούμε το καλό, ή το κακό. Ενδιάμεση κατάσταση (ή επιλογή) δεν υφίσταται. Συνεπώς οφείλουμε να επιλέξουμε αυτό που μας συμφέρει. δηλαδή αυτό που μας δίνει αιώνια ζωή και όχι αιώνιο θάνατο. Εφόσον γίνουμε υπηρέτες (ή δούλοι) του Θεού, αυτό που θα παράγουμε (ο καρπός της πίστης μας) θα είναι η υπακοή, η καθαρότητα, η
αγάπη, η δικαιοσύνη και η ομοίωση προς τον Χριστό. Δηλαδή θα μετέχουμε της αγιότητας που μας παρέχει ο Χριστός, σε μια συνεχής πορεία μεταμόρφωσης. Ο τελικός προορισμός μας (το τέλος) θα είναι η αιώνια ζωή. Αυτό διακρίνεται από τον καρπό, διότι ο καρπός έχει ξεκινήσει από τώρα, ενώ τοι τέλος θα φανερωθεί πλήρως κατά την ανάσταση και τη μέλλουσα βασιλεία.
