ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ (17/11/2013) ΚΥΡΙΑΚΗ Θ' ΛΟΥΚΑ

Λέει στον άφρονα πλούσιος ο Θεός:

εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ Θεός· ἄφρον, ταύτῃ τῇ νυκτὶ τὴν ψυχήν σου ἀπαιτοῦσιν ἀπὸ σοῦ· ἃ δὲ ἡτοίμασας τίνι ἔσται; (Λουκ. 12, 20)

Είπε τότε σ’ αυτόν ο Θεός: «Ανόητε, αυτήν τη νύκτα απαιτούν την ψυχή σου από εσένα· και αυτά που ετοίμασες ποιανού θα είναι;»

Στον άφρονα πλούσιο της παραβολής, ο Θεός τον ρωτά για αγαθά που συσσώρευε στις αποθήκες του.  Αυτά τώρα που πεθαίνει, δεν θα είναι δικά του. Τον υλικό πλούτο θα τον αφήσει πίσω. Και η ψυχή θα οδεύσει προς την κρίση του Κυρίου φτωχή και απογυμνωμένη από αρετές και αγαθοεργίες. Καμία μέριμνα για την ψυχή, όλη η φροντίδα ήταν για την ύλη.

Η νύχτα, που εδώ συμβολίζει την ώρα του θανάτου, έρχεται για όλους μας. Και αυτήν τη στιγμή ο Θεός μέσῳ της συνείδησης, μας θέτει ένα απλό αλλά δύσκολο ερώτημα: Τι ετοίμασες για την ψυχή σου; Όχι για το σώμα σου, ούτε για τους κληρονόμους σου. Για σένα, για το κομμάτι του εαυτού σου, που θα ζήσει αιώνια, την ψυχή. Αν ο νους μας ήταν μόνο στην ύλη, τότε μπροστά στην ερώτηση του Θεού, σαν τον άφρονα πλούσιο της παραβολής, δεν θα έχουμε να πούμε τίποτα. Και δυστυχώς χωρίς τον πνευματικό πλούτο που απορρέει απ' την αγάπη, χωρίς δηλαδή την ανθρωπιά, δεν θα εισέλθουμε στην ουράνια βασιλεία.  

Άλλο σχόλιο για τη σημερινή περικοπή, εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

«ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΡΕΜΙΕΡΑ»

Πριν 4 μέρες (12/11/13) έφυγε η καλή και σεμνή ηθοποιός Αντιγόνη Βαλάκου. Λόγῳ ίωσης, δεν μπόρεσα ν' ασχοληθώ με τα παλιά περιοδικά μου, αλλά να ένα απόκομμα από το περιοδικό Βεντέτα Νο 297 (14/1/1971) που αναφέρεται σε μια τελευταία παράσταση της σαιζόν του 1971...

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΜΕ ΤΙΣ ΣΥΜΦΟΡΕΣ...

ζηλοῦσ᾽ ἄταν διὰ παν-
τὸς δυσδαίμον᾽·ἐν γὰρ ἀνάγ- 

καις οὐ κάμνεις σύντροφος ὤν. 

μεταβάλλει δυσδαιμονία· 

τὸ δὲ μετ᾽ εὐτυχίας κακοῦ- 

σθαι θνατοῖς βαρὺς αἰών.

 (Ιφιγένεια εν Ταύροις στχ. 1117 - 1122)

(Μακάρι να είχα από πάντα

τη δυστυχία· γιατί όταν

σύντροφος είσαι με τις συμφορές,

αντέχεις· είναι δυστυχία 

ν' αλλάζει η τύχη σου· 

Είναι βαρύ από χαρούμενες μέρες

να πέφτεις σε λύπες.)

Βαρύ είναι λοιπόν για όσους ενώ είχαν μια ευτυχισμένη ζωή, να πέφτουν σε λύπες. Και αντέχεις στις συμφορές όταν ζεις στη δυστυχία... Τρομάζει λίγο ο ρεαλισμός του Ευριπίδη, μιας και η ανθρώπινη φύση αναζητά την ευτυχία. Όμως τα λόγια αυτά τα λέει ο χορός που αποτελείται από Ελληνίδες αιχμάλωτες. Δεν είναι έπαινος στη δυστυχία που σκληραίνει και κάνει πιο ανθεκτικό τον άνθρωπο μπροστά στα δεινά, αλλά μια πικρή διαπίστωση.

Θα μπορούσαν και σήμερα να λεχθούν αυτά τα λόγια. Ίσως σε αυτά να δίνεται μια απάντηση στο ερώτημα που είναι στην επικαιρότητα «γιατί δεν αντιδράμε». Μάλλον «ψεκαστήκαμε» πολύ ευτυχία, άνεση, ευκολία κλπ, κλπ. Πάντως οι συμφορές είναι μεγαλύτερες όταν δεν είναι κανείς προετοιμασμένος γι' αυτές. Και δυστυχώς δεν υπάρχει ζωή χωρίς αυτές...

Δεν θέλω να αναμασήσω τα ίδια και τα ίδια σε σχέση με τα σημερινά μας χάλια. Απλά ατενίζω την απελπισία του χορού. Που λέει πικρές κουβέντες, τις οποίες δεν θα τις έλεγε αν δεν βίωνε τη δυστυχία. Και σκέφτομαι εν τέλει, αυτά τα λόγια θα τα πούμε κι εμείς όπου να 'ναι. Πόσο απέχουμε από αυτό που εκφράζει ο χορός στο α' στάσιμο της εν λόγῳ τραγωδίας; Ίσως να απέχουμε ακόμα αρκετά, ίσως όχι. Και μιας και δεν πέρασε η γενιά μου μεγάλες δυστυχίες όπως η προηγούμενη και δεν ήμασταν σύντροφοι με τις συμφορές...  

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΗΣ ΜΑΜΑΣ: ΜΟΣΧΑΡΑΚΙ ΖΑΡΝΤΙΝΙΕΡ

Γαλλική κουζίνα και σήμερα, από τη ΒΕΝΤΕΤΑ Νο 343 (2/12/1971). Τώρα θα μου πεις, τι σχέση έχει το μοσχαράκι με τον κηπουρό (jardinier). Προφανώς από τα συνοδευτικά. Ειδικά αυτός ο «αρακάς κουτιού»! Δηλαδή κονσέρβας. Μη ξεχνάμε πως τότε δεν υπήρχαν τα κατεψυγμένα όπως σήμερα. 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ (10/11/13) ΚΥΡΙΑΚΗ Η' ΛΟΥΚΑ

Ρωτάει ο Ιησούς το νομικό στη σημερινή περικοπή: 

τίς οὖν τούτων τῶν τριῶν πλησίον δοκεῖ σοι γεγονέναι τοῦ ἐμπεσόντος εἰς τοὺς λῃστάς; (Λουκ. 10, 36)

Ποιος από αυτούς τους τρεις νομίζεις ότι έχει γίνει πλησίον σ’ αυτόν που έπεσε μέσα στους ληστές;

Μετά την παραβολή του καλού Σαμαρείτη, ο Ιησούς αντί να κάνει μακροσκελείς συζητήσεις και αναλύσεις, βάζει το νομικό, που τον είχε ρωτήσει προηγουμένως το ποιός είναι πλησίον του, να δώσει την απάντηση. Η απάντηση βέβαια, είναι εύκολη. Ο φιλέσπλαχνος Σαμαρείτης παρόλο που ήταν αλλοεθνής. Το ίδιο όμως ερώτημα, ο Κύριος, το θέτει και σε μας. Όχι θεωρητικά, αλλά πρακτικά: 

- Ποιός θα μας θεωρήσει πλησίον του; Αυτός που όταν είχε ανάγκη, ενώ μπορούσαμε να του την προσφέρουμε, τον αποφύγαμε γιατί δεν μας αρέσουν να μπλέκουμε με τις σκοτούρες και τους μπελάδες των άλλων; Ή αυτός που ένιωσε από μας βοήθεια χωρίς άμεση ανταπόδοση;  Εύκολη μεν η απάντηση στα λόγια, αλλά η πράξη είναι αυτή που μετράει! 

Ο ατομισμός του δυτικού «προοδευτισμού» κάνει αυτήν την πράξη ολοένα δυσκολότερη. Πόσο μάλλον όταν προέρχεται από ένα συναίσθημα ξένο για τον καπιταλισμό, την αγάπη. Δύσκολο πράγμα να γίνεσαι πλησίον, από αγάπη. Η ανταπόδοση της βρίσκεται πολύ μακριά από τον υλιστικό πολιτισμό μας, στην ουράνια βασιλεία. Ας σκεφτούμε τουλάχιστον πως ίσως εμείς να είμαστε οι πάσχοντες που θέλουμε βοήθεια...  

Άλλο σχόλιο για τη σημερινή περικοπή, εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

3 ΧΡΟΝΙΑ ΕΝ ΠΛΩ!

- 3 χρόνια πέρασαν, ε;

- Ω, ναι!

- 3 χρόνια στα πέλαγα του διαδικτύου;

- Ω, ναι!

- 3 χρόνια, σερί;

- Ω, ναι!

- Και σήμερα εορτάζεις το 3χρονο ταξίδι;

- Ω, ναι!

- Δηλαδή τρίτωσε το κακό;

- Ω, ναι!

- Και πάπαλα; Ξεμπαρκάρεις;

- Ω, όχι!

- Είπα κι εγώ! Όλο «Ω, ναι!» θα λες...!

Λοιπόν, η παρούσα blogοναῦς σελίδα (= blogόπλοιο στην νεοελληνική), αισίως συμπλήρωσε τα 3 έτη στο δεύτερο ταξίδι της. Δεν βάζω φωτογραφία τούρτας και τα σχετικά, διότι αφού δεν μπορώ να τα προσφέρω λόγῳ απόστασης, ας μην... σκανδαλίζω γαστρονομικώς!

Είχα σκοπό να γράψω αρκετά πράγματα σχετικά το έως τώρα ταξίδι, αλλά κατόπιν εκτενούς συζητήσεως μετά του alter ego μου, θα τα συμπεριλάβω στο πολύτομο έργο μου «Ημερολόγια blogoκαταστρώματος», (ναι, τον τίτλο τον έκλεψα από τον Σεφέρη), το οποίο θα εκδοθεί έναν χρόνο αφότου βγει η Ελλάδα από την οικονομική κρίση! Από αισιοδοξία σκίζουμε!

Στόχος παραμένει η συμβολή στη διασπορά ιδεών προς προβληματισμό. Απλά, σύντομα, με δόση χιούμορ. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Ούτε λιβανίσματα, ούτε κανακέματα, ούτε... σαλιαρίσματα για... επικοινωνιακούς λόγους! Και βέβαια, ουδεμία επίδειξη συγγραφικού ταλέντου. Από 'κει και πέρα, όρεξη να υπάρχει!

Επιπλέον δε, σαν σήμερα κάποιο Σάββατο του 19κάποτε, αντίκρισα το πρώτο ηλεκτρικό φως του μάταιου τούτου κόσμου! Οπότε συνεορτάζω με το blogoπλοιο! Να με χαίρομαι και τα σχετικά!

Η Αποκάλυψις του 999 ευχαριστεί θερμά όσους επιβιβάστηκαν και επιβιβάζονται στα ταξίδια της, σχολιάζοντας ή μη. Το παρακάτω τραγουδάκι Golden Brown (θα παίζει μέχρι την επόμενη ανάρτηση) των Stranglers είναι από τα αγαπημένα μου και το αφιερώνω στους αναγνώστες της Αποκαλύψεως του 999:

Χρόνια πολλά σε όλους.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΗΣ ΜΑΜΑΣ: ΓΛΥΚΟ «ΣΑΝ ΝΟΜ»

Μιας και μεθαύριο είναι μέρα κεράσματος, μία συνταγή γλυκού, είναι επιβεβλημένη! Η ονομασία του γλυκού από το ΡΟΜΑΝΤΣΟ Νο 1305 (5/3/1968), μου θύμισε τον πολυμήχανο Οδυσσέα... το ίδιο όμως και η ίδια η συνταγή που δείχνει δύσκολη! Τέλος πάντων, επειδή η καλή νοικοκυρά και μαγείρισσα δεν κωλώνει μπροστά σε τέτοιες συνταγές, καλή προσπάθεια σ' όποια φτιάξει αυτό το γλυκό! Α, μην το ξεχάσω. Η συνταγή είναι διαίτης, άνευ θερμίδων! Όταν δεν το αγγίξεις καθόλου... :)

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...

ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ (3/11/2013) ΚΥΡΙΑΚΗ Ε' ΛΟΥΚΑ

 Ακούμε στη σημερινή περικοπή για τη δεινή θέση του φτωχού Λαζάρου: 

καὶ ἐπιθυμῶν χορτασθῆναι ἀπὸ τῶν ψιχίων τῶν πιπτόντων ἀπὸ τῆς τραπέζης τοῦ πλουσίου· ἀλλὰ καὶ οἱ κύνες ἐρχόμενοι ἀπέλειχον τὰ ἕλκη αὐτοῦ. (Λουκ. 16, 21)

και επιθυμούσε να χορτάσει από αυτά που έπεφταν από το τραπέζι του πλούσιου. Αλλά και τα σκυλιά έρχονταν και έγλειφαν πάνω στα έλκη του.

Ο φτωχός Λάζαρος της παραβολής, βρίσκονταν στην πύλη της οικίας του πλούσιου περιμένοντας να τραφεί από τα ψίχουλα που έπεφταν από το τραπέζι του πλουσίου. Γεμάτος πληγές χωρίς επαρκή ρουχισμό είναι η πλήρης αντίθεση με τον πλούσιο. Χωρίς να διαμαρτύρεται για τα βάσανά του, με ελάχιστη τροφή και με συντροφιά σκύλους που γλείφοντας τις πληγές του, τον ανακούφιζαν. Ενώ ο πλούσιος που διήγε έκλυτο βίο με πολύ φαγητό και με συντροφιά συνδαιτημόνες κόλακες, δεν έδινε λίγη ελεημοσύνη στο φτωχό που βρίσκονταν στο κατώφλι του.

Σ' αυτήν την αντίθεση κανείς δεν θα ήθελε να βρίσκεται στη θέση του Λαζάρου. Κι αν βρισκόταν θα καταριόταν και θα βλασφημούσε την τύχη του, το Θεό, τους ανθρώπους και οτιδήποτε θα του έφταιγε. Δύσκολο να έχει την σιωπή του φτωχού της παραβολής. Μόνο τα ζώα τον παρηγορούσαν, ενώ οι άνθρωποι... Αυτή η αγαθότητα του Λαζάρου ήταν αγαπητή στο Θεό, κάτι που φαίνεται στη συνέχεια της περικοπής. Την υπομονή και την αξιοπρέπεια στις δυσκολίες της εφήμερης υλικής μας ζωής, ζητά από εμάς ο Θεός. Και αυτές θα επιβραβευτούν στην επόμενη και αιώνια ζωή.     

Άλλο σχόλιο για τη σημερινή περικοπή, εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (=read more)...