Ακούμε στην αυριανή περικοπή:
τῇ ἐλπίδι χαίροντες, τῇ θλίψει ὑπομένοντες, τῇ προσευχῇ προσκαρτεροῦντες, (Ρωμ. 12, 12)
Να χαίρεστε εξαιτίας της ελπίδας, να υπομένετε στη θλίψη, να επιμένετε αδιάκοπα στην προσευχή.
Σ' αυτό το στίχο ο απ. Παύλος μας δίνει τρεις ηθικές προτροπές, πολύ σημαντικές για τη ζωή μας στην Εκκλησία και τον κόσμο. Δεν είναι τρεις ξεχωριστές, αλλά είναι σημαντικό να γίνονται ταυτοχρόνως. Η μία επηρεάζει την άλλη, θα λέγαμε. Ας τις δούμε ξεχωριστά:
α. Μας λέει να χαιρόμαστε στην ελπίδα. Ελπίδα δεν είναι να έχουμε αισιοδοξία ή ευσεβή πόθο. Είναι η βεβαιότητα ότι ο Θεός θα εκπληρώσει τις υποσχέσεις Του.
β. Να να υπομένουμε στη θλίψη. Τη θλίψη τη γεννούν οι δοκιμασίες όπως οι διωγμοί, οι στενοχώριες, οι ασθένειες και οι δυσκολίες της ζωής. Το ὑπομένω δεν σημαίνει παθητική ανοχή ούτε μοιρολατρία. Κυριολεκτικά σημαίνει ότι παραμένω χωρίς να εγκαταλείπω τη θέση μου. Δηλώνει καρτερική αντοχή και πνευματική σταθερότητα.
γ. Να επιμένουμε (προσκαρτεροῦντες) στην προσευχή. Το ρήμα προσκαρτερέω σημαίνει: επιμένω, αφιερώνομαι, παραμένω σταθερά προσκολλημένος. Δεν πρόκειται για περιστασιακή προσευχή όταν εμφανίζεται κάποιο πρόβλημα, αλλά για συνεχή σχέση με τον Θεό. Η προσευχή είναι εκείνη που τρέφει την ελπίδα, δίνει δύναμη για υπομονή, διατηρεί τον πιστό ενωμένο με τον Χριστό.
Βλέποντας και τις τρεις προτροπές μαζί, βλέπουμε ότι η προσευχή κρατά ζωντανή την ελπίδα, χωρίς την οποία δεν μπορεί να έχει ο πιστός τη δύναμη να υπομένει. Η θλίψη δεν καταργεί τη χαρά γιατί η ελπίδα υπερβαίνει τη θλίψη. Δηλαδή η ελπίδα δίνει χαρά,
η υπομονή διατηρεί τον άνθρωπο όρθιο μέσα στις δοκιμασίες και η προσευχή είναι η πηγή από την οποία αντλούνται τόσο η χαρά όσο και η υπομονή. Θα περνάμε μεν τις δυσκολίες και τις δοκιμασίες, αλλά όχι με απόγνωση αλλά με χαρούμενη ελπίδα και αδιάκοπη κοινωνία με τον Θεό.
