Ακούμε στην αυριανή περικοπή:
Τῶν δὲ μαθητῶν καθὼς ηὐπορεῖτό τις, ὥρισαν ἕκαστος αὐτῶν εἰς διακονίαν πέμψαι τοῖς κατοικοῦσιν ἐν τῇ Ἰουδαίᾳ ἀδελφοῖς. (Πραξ. 11, 29)
Οι μαθητές αποφάσισαν, ο καθένας ανάλογα με τις οικονομικές του δυνατότητες, να στείλουν βοήθεια (διακονία) στους αδελφούς που κατοικούσαν στην Ιουδαία.
Ακούγοντας την προφητεία του Άγαβου περί λιμού (στχ. 28), οι χριστιανοί (όπου εδώ ονομάζονται μαθητές, ο όρος 'χριστιανός' ότι είχε εμφανιστεί και δεν είχε επικρατήσει ακόμα) την δέχτηκαν αδιαμφισβήτητα. Μετά την Πεντηκοστή, βίωναν τα χαρίσματα του Αγ. Πνεύματος, τα οποία έλαβαν εκτός από τους αποστόλους και ευσεβείς πιστοί. Δεν περίμεναν λοιπόν να συμβεί ο λιμός (πείνα) για να βοηθήσουν αλλά αποφάσισαν να προστρέξουν ο καθένας ανάλογα με τις οικονομικές του δυνατότητες. Η «διακονία» εδώ, δεν σημαίνει μόνο υπηρεσία αλλά έμπρακτη βοήθεια, κυρίως υλική ενίσχυση. Δεν υπήρξε κανένας εξαναγκασμός για να δώσουν όλοι το ίδιο ποσό, αλλά επικράτησε η βασική αρχή της χριστιανικής ελεημοσύνης: ο καθένας ότι μπορεί αλλά όλοι με προθυμία. Βλέποντας τους πιστούς της Αντιοχείας να βοηθούν τους αδελφούς τους στην Ιουδαία, αντιλαμβανόμαστε ότι η Εκκλησία λειτουργούσε ως ένα σώμα, πέρα από γεωγραφικά όρια. Υπάρχει άμεση και οργανωμένη αντίδραση κάτι που φανερώνει την ωριμότητα και την οργάνωση της πρώτης Εκκλησίας. Είναι σημαντικό το ότι δεν αναφέρονται διχογνωμίες ή αντιρρήσεις για το αν ή το τι θα έπρατταν, ούτε διασπάσεις. Κανείς δεν κοίταξε το ατομικό του συμφέρον με αποτέλεσμα να προταχθεί η ενότητα της Εκκλησίας. Κάτι που δυστυχώς ατόνισε αργότερα στην ιστορική πορεία της Εκκλησίας...
