Ακούμε στην αυριανή περικοπή:
ζηλοῦτε δὲ τὰ χαρίσματα τὰ κρείττονα. (Α' Κορ. 12, 31)
Να επιδιώκετε, λοιπόν, με ζήλο τα χαρίσματα τα ανώτερα.
Ο απ. Παύλος, πιο πάνω, στον στχ. 11, αναφερόμενος στα χαρίσματα, μας λέει: «Όλα όμως αυτά τα ενεργεί το ένα και το αυτό Πνεύμα, κατανέμοντάς τα ξεχωριστά στον καθένα, όπως θέλει».
Εδώ, πάλι, μας λέει να επιδιώκουμε τα ανώτερα χαρίσματα. Αφού το Άγιο Πνεύμα δίνει στον καθένα μας ξεχωριστά συγκεκριμένα χαρίσματα και όχι σε όλους τα ίδια, δεν μπορούμε να επιδιώκουμε κάτι που δεν μας έδωσε και, επομένως, θα πρέπει να μείνουμε σε όσα μας έδωσε! Μήπως, λοιπόν, εδώ φάσκει και αντιφάσκει ο Παύλος;
Καταρχάς, ο Παύλος δεν λέει ούτε να ζητάμε χαρίσματα ούτε ότι τα χαρίσματα αποτελούν προσωπικά επιτεύγματα που μπορεί κάποιος να αποκτήσει απλώς επειδή τα επιθυμεί. Επιπλέον, η χορήγηση των χαρισμάτων αποτελεί ενέργεια του Αγίου Πνεύματος και εξαρτάται από τη δική του βούληση.
Επίσης, ο Παύλος μας λέει να επιδιώκουμε τα ανώτερα χαρίσματα, χωρίς όμως να μας εξηγεί ρητά τον τρόπο.
Με την προτροπή «ζηλοῦτε» (να επιδιώκετε), ο Παύλος θα μπορούσε να εννοεί την προσωπική ευθύνη που έχουμε να καλλιεργούμε τον εαυτό μας, να προοδεύουμε πνευματικά και να επιδιώκουμε την τελειότερη χριστιανική ζωή. Να μη μένουμε και να μην επαναπαυόμαστε μόνο στα χαρίσματα που ήδη έχουμε, αλλά να προετοιμάζουμε τον εαυτό μας, με πνευματική άσκηση και προσωπικό αγώνα, για περισσότερα και ανώτερα χαρίσματα.
Αυτά, βέβαια, δεν θα μας κάνουν ανώτερους από τους άλλους, αλλά θα μπορούν να ωφελήσουν περισσότερο τις ανάγκες του εκκλησιαστικού σώματος.
Είτε, λοιπόν, το Άγιο Πνεύμα μάς δώσει επιπλέον χαρίσματα (όχι ως επιβράβευση της προσπάθειάς μας) είτε όχι, εμείς θα έχουμε ήδη ωφεληθεί σημαντικά από την πνευματική μας πρόοδο.
Έτσι, ο Παύλος μάς εισάγει στο επόμενο κεφάλαιο (13) και στη μεγαλύτερη πνευματική καλλιέργεια που μπορεί να επιδιώξει ο άνθρωπος: την καλλιέργεια της αγάπης.
